Blaze

Blaze Hammer - January '12

2012-02-02T22:16:00.001+02:00

Τελείωσε ο πρώτος μήνας του 2012 και ας δούμε τι σφυρηλάτησε το... Blaze Hammer \m/

Sons Of Liberty - Spirit Of The Times
Αν και κυκλοφόρησε τις τελευταίες μέρες του 2011 αξίζει σίγουρα μια παρουσίαση!

Ο John Schaffer συνεχίζει να εκφράζει μέσα από τους Υιούς της Ελευθερίας την αγωνία του για την τραγική κατάσταση του κόσμου και κυρίως για την αδιανόητη παθητικότητα που επιδεικνύουμε μπροστά στην εγκληματική ελίτ που μας έχει υποδουλώσει σε ένα αδιέξοδο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο επειδή εμείς οι ίδιοι το δεχτήκαμε.

Πολύ ωραίοι στίχοι και η μουσική κινείται στα γνώριμα πλαίσια του Schaffer με μπαλαντοειδή κομμάτια και metal δυναμίτες. Χωρίς να είναι ιδιαίτερα τεχνικό, ακούγεται απόλυτα καλοφτιαγμένο και ολοκληρωμένο με κάθε τραγούδι να έχει τη δική του προσωπικότητα. Και αυτό είναι ότι περισσότερο μπορείς να περιμένεις από ένα EP! Αν θέλετε να στηρίξετε την προσπάθεια αγοράστε το από το bandcamp.

Το έλιωσα: Molon Labe

Lamb Of God - Resolution
Κάποτε ο γράφων ήταν ικανοποιημένος με το να μαθαίνει μπάσο. Γιατί; Τι έχει, μια χαρά είναι και στο metal και σε όλα! Μετά άκουσα το Sacrament και καπάκι το Ashes Of The Wake από τους Lamb Of God. Δεν είχα ξανακούσει κάτι παρόμοιο. Τα παρανοϊκά, δυσαρμονικά, ατονικά, χρωματικά, angular και όπως αλλιώς θέλει να τα πει κάποιος riff με ισοπέδωσαν. Η ρυθμική κιθάρα ήταν ασταμάτητη, ανελέητη, φλύαρη, αδυσώπητη, groovy. Η συνέχεια είναι ιστορία και αν θέλετε δείτε πως λέγεται το τέταρτο κομμάτι από το Ashes Of The Wake ;)

Η μπάντα από τη Βιρτζίνια επιστρέφει και μάλιστα επιστρέφει για τα καλά σε εκείνα τα πυκνά riff που είχε εγκαταλείψει κάπως στους δύο προηγούμενος δίσκους. Δεν είναι από αυτά που σου κολλάνε με τη μία. Ο δίσκος θέλει μερικές ακροάσεις, αλλά θα ανταμείψει τους επίμονους.

Αν και δεν ξεστρατίζουν πολύ από το χαρακτηριστικό ηχητικό τους μονοπάτι, ορισμένα κομμάτια ξεχωρίζουν αμέσως, όπως το sludgy Straight For The Sun, το Insurrection με το χαρακτηριστικό refrain και το King Me με το σχεδόν Dark Tranquillity vibe στην εισαγωγή του.

Τα φωνητικά του Blythe είναι τα καλύτερα που έχει κάνει ποτέ με μεγατόνους τσαμπουκά στην εκφορά του. Μπορεί να είναι η παραγωγή, αλλά ακούγεται σαν να κάνει γαργάρες με ταβανόπροκες. Ο Morton αφήνει τις ντροπές και ξεσαλώνει με bluesy solos που ταιριάζουν ιδανικά στην αλανιάρικη southern ραχοκοκαλιά της μουσικής τους.

Από ότι καταλάβατε ο δίσκος μου άρεσε πάρα πολύ. Για εμένα είναι μακράν ο καλύτερος τους δίσκος μετά το Ashes Of The Wake.

Το έλιωσα: Terminally Unique

Lacuna Coil - Dark Adrenaline
Οι Ιταλοί τα κατάφεραν. Από ότι είδα ο δίσκος έσκασε μέσα στα top. Μπράβο τους. Άλλωστε η σχέση τους με το metal ήταν επιφανειακή. Ένας ποπ δίσκος με μερικές "σκληρές" κιθάρες για ξεκάρφωμα. Τούτι φρούτι, σπαγγέτι και τα σχετικά. Ιταλοί. Τι περιμένεις;

Το έλιωσα: Το alt και το ctrl και το delete.

Metal Evolution
Πρόκειται για μια σειρά εκπομπών από τον παραγωγό του Metal - A Headbanger's Journey, Sam Dunn. Σκοπός του είναι να παρουσιάσει την εξέλιξη της metal μουσικής από τις ρίζες της χαμένες βαθιά στην κλασική μουσική, τα blues του νότου και τα πρώτα βρώμικα βρετανικά ηλεκτρικά ροκ κομμάτια μέχρι και σήμερα (αν και αγνοεί κάθε μοντέρνο ιδίωμα). Κάθε επεισόδιο αφιερώνεται περισσότερο σε μια περίοδο γιατί ειλικρινά τα είδη που διαλέγει, αλλά ακόμη περισσότερο οι καλλιτέχνες με τους οποίους συνομιλεί, ελάχιστη σχέση έχουν με το metal, όχι απλά σαν μουσική τεχνοτροπία, αλλά σαν άνθρωποι.

Το metal είναι κάτι πολύ περισσότερο από ηλεκτρικές κιθάρες, οπότε μου προξενεί εντύπωση πως προσπαθούσε σχεδόν να πείσει τον εαυτό του ότι οι Led Zeppeling, οι Deep Purple, άλλες μπάντες των 70s, μπάντες του glam rock, του grunge ή του Nu Metal είχαν σχέση με την εξέλιξη της μουσική μας.

Περισσότερο ήταν μουσικά ιδιώματα με στοιχεία βαριάς μουσικής που βρέθηκαν για κάποιο λόγο στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του κοινού τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Πάντως βλέπεται ευχάριστα και παρέχει μια ωραία παρασκηνιακή ματιά σε διάφορα μουσικά "κινήματα" που περισσότερο εξελίχθηκαν παράλληλα με το metal, παρά ως μέρος αυτού. Δε λείπουν φυσικά και τα αμιγώς metal επεισόδια που είναι και τα πλέον ενδιαφέροντα.

Κλείνοντας, μια ενδιαφέρουσα είδηση. Το Principal μεταφέρεται στο χώρο του Μύλου! Αυτά είναι εξαιρετικά νέα, μιας και έχει πολύ καλύτερη ακουστική και πολύ πιο εύκολη πρόσβαση! Με την προϋπόθεση ότι θα έχουμε λεφτά και θα γίνονται συναυλίες στην Ελλάδα...

Βότσαλα στον ωκεανό

2012-01-21T01:02:00.007+02:00

Παλαιότερα είχα γράψει πως η ζωή μας μοιάζει με τους κυματισμούς που προκαλεί μια πέτρα μέσα στη λίμνη. Οι κυματισμοί αυτοί, όσο μικροί και αν είναι, επηρεάζουν τους γύρω μας. Και μερικές φορές, σπάνια, τυγχάνει αυτοί οι κυματισμοί να συντονίζονται και να δημιουργούν κύματα μεγάλα. Κύματα που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Γι' αυτό γράφω και ας είναι εις μάτην. Γιατί ελπίζω ότι τα μικρά βοτσαλάκια που πετάω και εγώ στον ωκεανό της παγκόσμιας ανθρώπινης συνείδησης και νόησης μπορεί να συμβάλουν, έστω και ελάχιστα, στη δημιουργία ενός κύματος.

Δεν θα κουράζομαι να το λέω. Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι στο κόσμο μας, αν θέλουμε να αφήσουμε μια κληρονομιά στις επόμενες γενιές που δεν θα είναι μιζέρια και ικεσίες για συγχώρεση, αν δεν θέλουμε να μας θυμούνται ως τη γενιά των σκλάβων που αγάπησαν τα δεσμά τους, ως τη γενιά των τρομαγμένων και ευνουχισμένων ατόμων που είχαν τα πάντα χωρίς να έχουν τίποτα στα αλήθεια, πρέπει να νιώσουμε βαθιά μέσα μας το αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί η ανθρωπότητα.

Δεν αρκούν μερικά λεπτά συζήτησης, μια φευγαλέα ματιά στις ειδήσεις και μετά επιστροφή στα δεσμά μας. Αν ο καθένας μας δε νιώθει αυτές τις μέρες προβληματισμό, θλίψη και οργή τότε δεν έχει καταλάβει τίποτα. Θλίψη και οργή όχι γιατί δεν έχει αρκετά για να αγοράσει όσα θα ήθελε, αλλά θλίψη και οργή γιατί αυτό είναι το μόνο που σκέφτεται.

Η συνειδητοποίηση της κατάστασης μας είναι το πρώτο και το απαραίτητο βήμα. Ο χρόνος μας είναι δανεικός και κάθε μέρα που περνάει ο Ρουβίκωνας χάνεται όλο και πιο πίσω στον ορίζοντα. Σε αυτή τη μάχη κανένας μόνος του δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά. Χρειάζεται συντριπτική υπεροχή αριθμών. Χρειάζεται μία και μόνο απόφαση από τον καθένα μας. Τίποτα άλλο...

Και έτσι κάθομαι και πετάω βότσαλα στον ωκεανό, βλέποντας μικρούς κυματισμούς. Και βλέπω και άλλους να το κάνουν. Ο καθένας με τον τρόπο του. Αλλά είναι πολύ λίγοι. Οι άλλοι προτιμούν τη βολική σιωπή...

Τουλάχιστον ακούω ακόμη το ουρλιαχτό του γερο-σκύλου μέσα μου. Και ξέρω ότι έχω συντροφιά...

"You must be the change you want to see in the world."
-Mahatma Gandhi-

Ο μύθος και το δόγμα της ανταγωνιστικότητας

2012-01-21T01:02:00.004+02:00

Η "ανταγωνιστικότητα" αποτελεί μαζί με την "ανάπτυξη" τις δυο λέξεις που κυριαρχούν στο δημόσιο διάλογο. Διάλογος που φυσικά δεν αφορά τίποτα άλλο παρά την παγκόσμια θρησκεία μας, το δόγμα των οικονομικών του Milton Freedman.

Όμως για να ορίσουμε τη έννοια αυτής της λέξης, ως μη οικονομολόγοι, δηλαδή πέρα από πουλημένες δογματικές διδαχές, οφείλουμε να εξετάσουμε πρώτον ποιο είναι το μέτρο σύγκρισης της "ανταγωνιστικότητας" και δεύτερον γιατί τόσο συχνά παρερμηνεύεται και συγχέεται με έναν άλλο όρο, αυτόν της αποδοτικότητας.

Ανταγωνιστική καλείται μια παραγωγική μονάδα που παράγει κάτι με το μικρότερο δυνατό κόστος. Για τον εργοδότη. Ας το δούμε με ένα παράδειγμα και μιας και το υγρό όνειρο κάθε οικονομολόγου είναι μια εξόχως ανταγωνιστική παραγωγική μονάδα της Κίνας, ας δούμε πως πετυχαίνουν αυτή τη μαγική ανταγωνιστικότητα στα εργοστάσια της FoxConn, της Κινέζικης εταιρείας που είναι υπεύθυνη για τα περισσότερα από τα ηλεκτρονικά που καταναλώνουμε παγκοσμίως.

Ένας εργάτης στη γραμμή παραγωγής είναι υποχρεωμένος να εργάζεται μέχρι και 30 ώρες τη μέρα [το εικοσιτετράωρο είναι κάτι αντιπαραγωγικό για τη μοντέρνα οικονομία] και να εκτελεί μια άκρως ενδιαφέρουσα επαναλαμβανόμενη εργασία, όπως η συγκόλληση κάποιου εξαρτήματος, ασταμάτητα, μερικές χιλιάδες φορές κατά τη διάρκεια της εργασιακής του μέρας ή νύκτας ή εκτεταμένου εικοσιτετραώρου κτλ. Οι εργάτες ζουν σε θαλάμους των οκτώ ατόμων όπως σε στρατόπεδα. Δηλαδή οι καρποί της σκληρής τους εργασίας έχουν άμεσο αντίκτυπο στο βιωτικό τους επίπεδο [των στελεχών της FoxConn] και αμείβονται πλουσιοπάροχα με 30 cents την ώρα. Αυτό κυρίες και κύριοι είναι ανταγωνιστικότητα με Γάμα κεφαλαίο. Αυτή είναι η κυριολεκτική εφαρμογή του χυδαίου όρου ανθρώπινος πόρος.

Από το παράδειγμα μας μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι η ανταγωνιστικότητα δεν σχετίζεται με την αποδοτικότητα, όπως σκόπιμα προσπαθούν να συνδέσουν. Ένα μηχάνημα θα πραγματοποιούσε τις συγκολλήσεις των εξαρτημάτων με απεριόριστα μεγαλύτερη ακρίβεια αλλά με πολύ μεγαλύτερο κόστος. Άλλωστε ένας φτωχός εργάτης κοστίζει μόνο 30 λεπτά την ώρα! Αλίμονο τώρα! Τι τους έχουμε; Τους δίνουμε και δουλειά έτσι. Μόνο που κάποιοι αυτοκτονούν από την εγκληματική μονοτονία και πίεση της εργασίας τους...

Η Κίνα που βιώνει μια επανάληψη της βιομηχανικής επανάστασης του 19ου αιώνα σε μια γκροτέσκα, εφιαλτική παραλλαγή της είναι το μέτρο σύγκρισης της ανταγωνιστικότητας. Μπορεί τα προϊόντα να είναι ελάχιστα φθηνότερα για τον τελικό καταναλωτή, αλλά η ελίτ αποκομίζει μυθικά κέρδη αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως οι χρεοκοπημένες ιδεολογίες του κομουνισμού και του καπιταλισμού δεν είναι παρά οι δύο όψεις του ίδιου κάλπικου νομίσματος. Σε αυτό το μοντέλο βαδίζουμε ολοταχώς και στο δυτικό κόσμο. Γιατί έτσι προστάζουν οι αφέντες μας.

Η ανταγωνιστικότητα για την οποία μιλάνε λοιπόν είναι η ιδιότητα του σκλάβου να εργάζεται πειθήνια και σχεδόν δωρεάν. Άλλωστε ιστορικά, οι πανίσχυρες αυτοκρατορίες χτίζονταν στις πλάτες των σκλάβων και σήμερα υπάρχουν άφθονοι από δαύτους. Τρομαγμένοι, άβουλοι, αποχαυνωμένοι. Χαίρε Καίσαρ. Ζήτω η Αυτοκρατορία.

Σώπα; Όχι ευχαριστώ...

2012-01-18T14:24:00.004+02:00

Όταν λήστεψαν την ελευθερία

2012-01-13T22:33:00.001+02:00

"We can’t solve problems by using the same kind of thinking we used when we created them."
–Albert Einstein -

Μέσα στον ανελέητο βομβαρδισμό ειδήσεων, απόψεων και θέσεων για τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών σε παγκόσμιο επίπεδο, ας σταματήσουμε για ένα λεπτό και ας αναλογιστούμε κάτι πέρα από τα νούμερα, τους ισολογισμούς και αυτή τη μαγική λέξη που καλείται "ανταγωνιστικότητα".

Ενώ όλες οι συζητήσεις αναλώνονται στην οικονομία, υπάρχει μια ακόμη έννοια. Η κοινωνία. Και υπήρχε ένα πολίτευμα που δημιουργήθηκε για να δώσει ισχύ και ενότητα σε αυτή την κοινωνία. Η Δημοκρατία. Αυτό το πολίτευμα είχε έναν ακρογωνιαίο λίθο. Την ατομική ελευθερία.

Στα αλήθεια πιστεύετε ότι τα κράτη της Δύσης σήμερα λειτουργούν σε καθεστώς δημοκρατίας; Πιστεύετε ότι όλοι εμείς είμαστε στα αλήθεια ελεύθεροι; Η ελευθερία μας έχει προ πολλού κλαπεί. Κλάπηκε μπροστά στα μάτια μας ενώ κοιτούσαμε αδρανείς, αποχαυνωμένοι, ευνουχισμένοι, πειθήνια πιόνια ενός βαριά άρρωστου συστήματος.

Η Δημοκρατία καταλύθηκε και αντικαταστάθηκε από μια παρωδία, ένα θέατρο σκιών, όπου φαίνονται τα σκοινιά του καραγκιοζοπαίχτη. Καταλύθηκε γιατί ήμασταν κακοί πολίτες. Εύκολα εξαγοράσιμοι. Με άρτο και θεάματα.

Πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι είμαστε οι νέοι σκλάβοι. Μπορεί και λιγότερο ελεύθεροι από εκείνους. Τουλάχιστον εκείνοι κάποτε ονειρευόταν την ελευθερία τους, εμείς σήμερα ονειρευόμαστε ότι μας έχουν μάθει να ονειρευόμαστε. Ότι πουλιέται και ότι αγοράζεται, ότι μας δείχνει το κουτί, ότι μας έχουν μάθει να επιθυμούμε. Αλίμονο. Είμαστε οι σκλάβοι που ούτε καν λαχταρούν την ελευθερία τους.

Ρωτάμε ένα παιδί "τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;", όχι "τι ονειρεύεσαι;". Το ρωτάμε τι επάγγελμα θέλει να ακολουθήσει, του ζητάμε να τυποποιήσει τη φαντασία του. "Θα γίνει δικηγόρος σαν τον τάδε", απαντάνε περήφανοι οι γονείς. Δεν απαντάνε "εύχομαι να γίνει ένας καλός άνθρωπος". Αλίμονο. Φοράμε τις αλυσίδες στην ψυχή μας μόνοι μας και μεγαλώνουμε με αυτές. Τις νοιώθουμε τόσο οικείες. Νιώθουμε ασφάλεια στα δεσμά μας, στην τυποποίηση. Φοβόμαστε ότι αν τις σπάσουμε τότε θα είμαστε χαμένοι. Γιατί έτσι μας έμαθαν. Γιατί έτσι συμπεριφέρεται ένα εξημερωμένο ζώο. Ακολουθεί πειθήνια το κοπάδι του.

Πόσοι κάνετε στα αλήθεια αυτό που ονειρευτήκατε; Πόσοι κάνουμε οτιδήποτε μπορούμε για να επιβιώσουμε; Για να επιβιώσουμε από τι; Σκεφτήκατε ότι περνάμε όλη μας τη ζωή προσπαθώντας να ξοφλήσουμε κάτι που ποτέ δεν χρωστούσαμε; Έχουμε γεννηθεί μέσα στην έμμισθη δουλεία. Και τη δεχόμαστε. Γιατί δεν ξέρουμε τίποτα άλλο να κάνουμε. Γιατί ποτέ δεν ήμασταν πραγματικά ελεύθεροι. Γιατί τους αφήσαμε να κλέψουν την ελευθερία μας.

Στις μέρες αυτές που "ανταγωνιστικότητα" σημαίνει να εργάζεσαι σαν σκλάβος σε ένα εργοστάσιο είκοσι ώρες την ημέρα, για να παράγεις σκουπίδια που καταναλώνουν άλλοι σκλάβοι στην άλλη μεριά της γης, ας αναλογιστούμε την κατάσταση μας. Σας εκλιπαρώ. Απλά σκεφτείτε.

Στην ιστορία αυτού του πλανήτη, ο άνθρωπος μοιάζει διαρκώς να δίνει αγώνα για την ελευθερία του. Μοιάζει διαρκώς να αναζητάει αυτό το αίσθημα. Γιατί είναι κομμάτι του. Η ανθρώπινη σκέψη ασφυκτιά όταν δεν είναι ελεύθερη να εκφραστεί, να δημιουργήσει, να ονειρευτεί. Άνθρωποι αγωνίστηκαν και πέθαναν για αυτό το ιδανικό.

Έχουμε παραιτηθεί πια; Κανείς μας δεν καταλαβαίνει τι έχουμε θυσιάσει για μια άρρωστη κοινωνία; Η ελευθερία για την οποία οφείλουμε να αγωνιστούμε δεν είναι αυτή μιας εθνικής ομάδας, μιας τάξης, δεν είναι γεωγραφική, ούτε πολιτική. Είναι η ελευθερία του να είσαι ανθρώπινο ον...

"It is no measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society."
-Jiddu Krishnamurti-

<p>&amp;lt;a href="http://sons-of-liberty.bandcamp.com/track/full-spectrum-dominance"&amp;gt;Full Spectrum Dominance by Sons Of Liberty&amp;lt;/a&amp;gt;</p>

Manipulators, fabricators
Keep you feeling weak
Corporate whores
Sell constant war
While you’re being fleeced

Beware the traitors
Desecrators
Liars, whores and thieves
Police state measure
Stealing treasure
Criminal deceit
You’ve let them rob you
Rape you, change you
Make you cowardly
Domesticated and castrated
Like a heard of sheep

Brazen killers
Master plan
Eugenics is the key
Sick control freaks
Inbred blue bloods
Preying on the weak
Transformation
Death of nations
Now the trap is set
Global order
Death and torture
Slavery and debt

Why have you let them steal your liberty?
You’re just a slave to a criminal elite

Sons Of Liberty - Full Spectrum Dominance

Το πνεύμα των καιρών

2011-12-30T23:54:00.000+02:00

Λίγες ώρες απομένουν για να τελειώσει το 2011. Και φαντάζομαι ότι στο μυαλό των περισσοτέρων δύσκολα θα μείνει ως μία "καλή" χρονιά. Ακόμη και αν κάνω λάθος, σίγουρα θα τη θυμούνται ως μια δύσκολη χρονιά.

Για αυτόν το γέρο-σκύλο, οι πρώτοι μήνες ήταν κάποιοι από τους πιο σκοτεινούς της ζωής του. Ίσως να ήταν το βάρος από ενοχές και λάθη τόσων χρόνων. Ίσως οι αβέβαιες προοπτικές του, ίσως ακόμη ότι για τα σταθμισμένα πρότυπα της κοινωνίας και για τα φτηνά pop-quotes είχε αποτύχει. Ο γέρο-σκύλος έγλυφε τις αμυχές του κουλουριασμένος στη μικρή γωνιά του.

Όμως κάτι περίεργο συνέβη. Μια περίεργη ηρεμία κατέλαβε την ψυχή του και για πρώτη φορά στα τριάντα του τόσο χρόνια ένιωσε άνετα μέσα στο πετσί του και στην κουρελιασμένη του γούνα. Κατάλαβε ότι εκτός από τις παλιές ουλές του, εκτός από τη θλίψη και την οργή κουβαλάει μέσα του ακόμη πολύ πείσμα και έχει μια θέληση που δε λέει να σπάσει.

Μην αυταπατάστε. Η νέα χρονιά θα είναι πολύ δύσκολη. Όμως πρέπει να καταλάβουμε κάτι. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να υποδουλώσεις κάτι ζωντανό. Και αυτό είναι να σπάσεις τη θέληση του. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα της "κρίσης". Αυτό επιδιώκουν. Και δυστυχώς το έχουν καταφέρει σε πολύ μεγάλο βαθμό, χωρίς να προσπαθήσουν καν. Αυτό είναι το πνεύμα των καιρών. Και μια φράση που αντηχεί μέσα στους αιώνες οφείλει να είναι η απάντηση μας. Μολών λαβέ. Μην τους χαρίσετε την ψυχή σας χωρίς μάχη. Είναι το χρέος μας σαν ελεύθερα όντα.

Ο γερό-σκύλος μπορεί να ουρλιάζει θλιμμένος, αλλά δείχνει τα δόντια του. Σχεδόν προσμένει με ανυπομονησία το 2012, γιατί προσμένει μια ακόμη ωραία μάχη. Ο γέρο-σκύλος δε φοβάται τίποτα πια. Είναι ελεύθερος.

Σας εύχομαι καλή τύχη και ωραίες, έντιμες μάχες.

<p>&amp;lt;a href="http://sons-of-liberty.bandcamp.com/track/spirit-of-the-times"&amp;gt;Spirit Of The Times by Sons Of Liberty&amp;lt;/a&amp;gt;</p>

And as I sit and ponder
Regrets I have no longer
But the questions still remain
A world filled with injustice
Division, pain and violence
Will we ever find our way?
I look deep in their eyes
The fear I see makes me cry
It’s the truth we must embrace

You may take me
But you’ll never break my will
My soul is not for sale
I fear nothing
And justice will prevail
My soul is not for sale

This is my commitment
And darkness, I’ll resist it
And if danger comes my way?
Well, I’ll stand firm in knowing
The truth just keeps on growing
We’re getting stronger everyday
If they take my fleshly body
Then I truly am free
My spirit will remain

You may take me
But you’ll never break my will
My soul is not for sale
I fear nothing
And justice will prevail
My soul is not for sale

Sons Of Liberty - Spirit of the Times

Metal: 2011

2011-12-16T18:16:00.003+02:00

Blaze Works 2011 Metal Top 10

1. Machine Head - This Is The End (6:11)
2. Symphony X - Iconoclast (10:51)
3. Iced Earth - Anthem (4:54)
4. Mastodon - Stargasm (4:39)
5. Amon Amarth - For Victory Or Death (4:30)
6. Cavalera Conspiracy - Lynch Mob (2:32)
7. Trivium - Dusk Dismantled (3:47)
8. Arch Enemy - Yesterday Is Dead And Gone (4:21)
9. Merrow - Heart of the Sea Nymph (3:46)
10. Sylosis - Kingdom Of Solitude (5:35)

(κάντε κλικ στο εικονίδιο της playlist στο youtube player)

Έφτασε ακόμη μια φορά η ώρα να κάνουμε την ανασκόπηση της φετινής μεταλικής περιόδου. Σε αντίθεση με τον Anton που δυσκολεύτηκε αφάνταστα να βρει μερικούς δίσκους μουρμουρίζοντας "αυτοί οι νέοι... δεν είναι όπως το '86 με το NWOBHM... αχχχ... μετά το 2000 τίποτα..." :p εγώ ως πιο καινούργιος δεν είχα αυτή τη δυσκολία :p

Ακολουθούν οι δίσκοι που άκουσα περισσότερο φέτος (με αυτή τη σειρά) και ναι κάνω clopy paste από τα post μου που γίνονταν καθ'όλη τη διάρκεια του έτους για την ενημέρωση σας και μόνο!

Machine Head - Unto The Locust

Είναι... μακέτο τούτος ο δίσκος[;]: Όταν οι Machine Head εξαπέλυσαν το Blackening ο κόσμος του metal παραμιλούσε μην ξέροντας από του είχε έρθει εκείνη η επική σφαλιάρα. Δύσκολα θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τον προηγούμενο δίσκο και πράγματι, αν και το Unto The Locust δεν είναι τόοοοσο καλό, είναι και πάλι ένας εξαιρετικός δίσκος. Μπορεί να μην έχει τόσο αξιομνημόνευτα riff και κάπου τα κομμάτια να παίζουν εντός έδρας με τις standard Machine Head δομές, αλλά ο πούστης ο Flynn έχει τόσο διακριτό και μοναδικό στυλ και φωνή που κάνει τα τραγούδια δέκα φορές καλύτερα. Πολύ ωραίες και οι κλασικίζουσες μινόρε μελωδίες. Μεγάλη πώρωση ο δίσκος.

Blaze List Track Moment: [04:00] Ο Flynn μπαίνει μετά το break και φωνάζει "Bastards, you bastards, may you suffer oh so long..." με μια φωνή που στάζει οργή και απογοήτευση. Metal. Motherfucking METAL.

Symphony X - Iconoclast

Είναι... μακέτο τούτος ο δίσκος[;]: Το ότι εδώ δεν υπάρχει κομμάτι κάτω των έξι σχεδόν λεπτών, αλλά ακούγεται λες και είναι μια έκρηξη απίστευτου metal των τριών-τεσσάρων λεπτών, είναι απόδειξη για το τι ποιότητα μιλάμε. Είναι ένας τρομακτικά καλός δίσκος. Και δεν πρόκειται απλά για progressive όργιο. Τα riff είναι βαριά όσο δεν πάει και τα κομμάτια έχουν μια ασταμάτητη ενέργεια, ορμή και ρυθμό καθώς ελίσσονται διαρκώς μέσα σε αριστουργηματικές συνθέσεις. Ο Allen απογειώνεται και θυμίζει ότι καλές οι γκαρίλες, όμως τίποτα δεν φωνάζει [pun intended] meeeeeeeeeeeeeetaaaaaaaaal όσο τα καθαρά φωνητικά των άπειρων οκτάβων ;)

Blaze List Track Moment: [08:35] Μέτα από ένα solo και groove όργιο, ο Romeo ξαναρχίζει το κεντρικό riff και ο Allen φωνάζει "Victory or Death only time will tell...". Παρατηρείτε μια τάση μου σε επαναστατικούς στίχους; ;)

Iced Earth - Dystopia

Είναι... μακέτο τούτος ο δίσκος[;]: Ο Stu Block είναι εντυπωσιακός στο ντεμπούτο του με τους αγαπημένους μας Iced Earth. Ακούγεται σαν το τέλειο μείγμα ανάμεσα στο midrange grit και τη θεατρική μελωδικότητα του Barlow και στα εξωπραγματικά φαλτσέτα του Owens. Αν και η μουσική δεν είναι τόσο πίσω -συνθετικά- όσο στο Crucibele Of Man, σίγουρα δεν είναι τόσο μπροστά όσο στις παλιές δουλειές του Schaffer. Παρόλα αυτά τα κομμάτια είναι πιασάρικα όσο δεν πάει και μετά από μια μόλις ακρόαση θα σιγομουρμουράς τις φωνητικές μελωδίες, οι οποίες πλέον είναι το μεγάλο ατού της μπάντας σε μια εποχή όπου όλοι οι vocalists ακούγονται περίπου το ίδιο.

Blaze List Track Moment: [01:34] Το υπέροχο ρεφρέν. "Torn asunder, our destiny is in sight. This is the anthem to celebrate your life..."

Mastodon - The Hunter

Είναι... μακέτο τούτος ο δίσκος[;]: Οι αγαπημένοι μπουρτζόβλαχοι του metal έχουν καλύψει πολύ δρόμο ηχητικά από την μπάντα που διαφήμιζαν σαν τους νέους Metallica. Πλέον έχουν ένα εντελώς μοναδικό και αναγνωρίσιμο ύφος που τελειοποίησαν στον προηγούμενο δίσκος τους, το Crack The Sky. Κινούμενοι σε παρόμοια ψυχεδελικά μονοπάτια, με συντομότερα και πιο άμεσα τραγούδια, δε νομίζω να δυσαρεστούν κανέναν. Πολύ ωραίος δίσκος με μερικές εξαιρετικές μελωδίες και με μοναδική ατμόσφαιρα.

Blaze List Track Moment: [02:24] "And then we shift into overdirive...", φανταστική φωνητική μελωδία. Το ρεφρέν περικλείει μια γιγάντια δόση μαστούρας από μόνο του. Και το τραγούδι κρατάει τεσσεράμισι λεπτά!

Amon Amarth - Surtur Rising

Είναι... μακέτο τούτος ο δίσκος[;]: Οι Βίκινγκς ξαναχτυπούν. Μου φαίνεται οι Amon Amarth και οι Amorphis έχουν βρει το κόλπο. Πιάνουν ένα θέμα της μυθολογικής παράδοσης τους και γράφουν μουσική γύρω από αυτό :p Είναι ο σίγουρος τρόπος για να μην ξεμείνεις από στιχουργικές ιδέες ;) Οπότε αναμενόμενος ο ήχος και η τεχνοτροπία των κομματιών. Είναι όμως καλά; Fuck yes! Πολύ έπος, πολλές γροθιές στον αέρα, άμεσο headbanging, πιασάρικες μελωδίες και ρεφρέν. Amon Amarth στα καλύτερα τους δηλαδή! Skol! \m/

Blaze List Track Moment: [00:05] Η εισαγωγή της κεντρικής μελωδίας. Μπορεί οι Amarth να θεωρούνται death metal, αλλά οι μελωδίες τους είναι τόσο γλυκόπικρες, τόσο πιασάρικες! Οι αγαθοί, καλόκαρδοι Βίκινγκς \m/

Cavalera Conspiracy - Blunt Force Trauma

Είναι... μακέτο τούτος ο δίσκος[;]: Δεν μπορεί να περάσουν μερικοί μήνες χωρίς Max Cavalera motherfucker! Στο δεύτερο πιάτο της συνεργασίας με τον αδερφό του, σερβίρει τις αγνές, ανόθευτες, βαρβάτες συνταγές του με πελώρια riff που groovάρουν για πλάκα. Ένα κομμάτι αρκεί για να αρχίσεις να χτυπιέσαι. Δυο και αρχίζεις να φορτώνεις. Με περισσότερα είσαι έτοιμος για μάχη με ΜΑΤ. Αν ακούσεις όλο το δίσκο είσαι έτοιμος για εξέγερση. Δεν περίμενα κάτι σπουδαίο, αλλά μου φαίνεται είναι μια από τις καλύτερες δουλειές του των τελευταίων χρόνων!

Blaze List Track Moment: [00:28] Ο Max ωρύεται "Vengeance is mine. Your day has arrived. Justice is now. Judgement is served". Το μόνο που έχω να πω είναι ότι αυτό θα είναι τραγούδι της ημέρας που θα μπουκάρουμε στις κεντρικές τράπεζες και θα τους πάρουμε τα κεφάλια.

Trivium - In Waves

Είναι... μακέτο τούτος ο δίσκος[;]: Το κακό με τους Trivium είναι ότι σε όλες τις προηγούμενες δουλειές τους ήταν all over the place, κυνηγώντας κατά κάποιον τρόπο τις επικρατούσες μουσικές τάσεις. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ηχητικά οι Trivium είναι το κοτόπουλο του metal. Ακούγεται σαν πολλούς άλλους, αλλά διάολε αν δεν είναι πεντανόστιμο! :p Τα τραγούδια είναι εξαιρετικά και σχεδόν όλα βρίσκουν τη χρυσή τομή ανάμεσα στη μελωδία και την τραχύτητα, το πιασάρικο και το brutal, το μελαγχολικό και το τώρα θα σου σπάσω τα δόντια. Και αυτή είναι η μεγάλη δύναμη της μπάντας.

Blaze List Track Moment: [02:35] Το tremolo riff. Είναι τόσο λυπημένο όσο και παρανοϊκό. Ιδιοφυές.

Arch Enemy - Khaos Legions

Είναι... μακέτο τούτος ο δίσκος[;]: Πολύ επιθετικός δίσκος, αλλά χωρίς να θυσιάζει τη μελωδία, πολύ πιασάρικος χωρίς να είναι trendy και gay και άκρως πωρωτικός. Οι Amott ξεπατώνονται και προσφέρουν metal για κάθε γούστο! Και περιέργως η φωνή της Angela [όχι της Merkel] δεν σε ξενερώνει, αλλά ντύνει ωραία τα κομμάτια.

Blaze List Track Moment: [01:10] Η lead μελωδία με το κλασσικό πια wah. Yummy! \m/

Merrow - Awaken The Stone King

Είναι... μακέτο τούτος ο δίσκος[;]: Ο απόλυτος DIY κιθαρίστας με το εντυπωσιακό χαρακτηριστικό προσωπικό του στυλ ξαναχτυπάει. Είμαι μεγάλος fan, οπότε και ο δίσκος με ενθουσίασε, αλλά για τους υπόλοιπους θα έλεγα ότι είναι ένα μείγμα πολύ πυκνών και γρήγορων ρυθμικών riff με υπέροχα καθαρά σημεία, ατμόσφαιρες και μερικές επιρροές από Opeth! Α ναι και ένα σόλο από τον Loomis! \m/ Επίσης η παραγωγή είναι φανταστική και έγινε όλη από τον Keith στο σπίτι του :p

Blaze List Track Moment: [2:40] Το solo του Merrow με την στοιχειωμένη μελωδία και τη γλυκιά παραμόρφωση στην κιθάρα ακολουθείται από το εκρηκτικό solo του Loomis.

Sylosis - Edge Of The Earth

Είναι... μακέτο τούτος ο δίσκος[;]: Μοντέρνο thrash, με αρκετή μελωδία και έξοχη, αλλά τρομερή κιθαριστική δουλειά. Η παραγωγή βοηθάει τα μάλα, με έναν ήχο πεντακάθαρο και γεμάτο. Τα τραγούδια είναι φανταστικά, τα φωνητικά έχουν τόνους δύναμης, το μπάσο σκοτώνει, τα τύμπανα σφάζουν, οι lead μελωδίες μαγεύουν.

Blaze List Track Moment: [02:25] Η lead μελωδία. Ντυμένη με reverb και delay και μελαγχολία...

Live 2011
Μπορεί να μην πήγαμε σε πολλές συναυλίες φέτος, όμως πήγαμε σε δύο από τις επικότερες της Θεσσαλονίκης. Υμνήσαμε το metal με τους μοναδικούς και ανεπανάληπτους [ευτυχώς :p] Manowar και λιώσαμε στα gallops, το διπλομποτίδι και το headbankgin στην επίσημη αγαπημένη μπάντα του Ελληνικού κοινού. Iced Motherfucking Earth! \m/ Τέλος κάτι ταλαίπωροι κιθαρίστες της πολυθρόνας είδαν από κοντά τον κύριο Loomis και μετά χάθηκαν στο ηλιοβασίλεμα! :p [αν και επέστρεψαν στο τέλος του χρόνου! Τέτοιο ήταν το σοκ!]

Epic Fail 2011
Ο εύκολος στόχος θα ήταν φυσικά οι Metallica που σε μια κίνηση που αποδεικνύει είτε την απόλυτη απώλεια επαφής τους με την πραγματικότητα είτε την απόλυτη "καλλιτεχνική" αυταρέσκεια τους, κυκλοφόρησαν ένα δίσκο σκουπίδι με τον τελειωμένο Lou Reed. Ο δίσκος δεν ήταν απλά ένα έκτρωμα από μουσικής απόψεως, αλλά ειλικρινά, τεχνικά, ηχητικά, σε κάθε επίπεδο ήταν μια πελώρια αποτυχία χωρίς το παραμικρό θετικό στοιχείο. Ήταν κατώτερος όχι μόνο των όποιων προσδοκιών, αλλά κατώτερος από κάτι που γράφει κάποιος που παίζει φλογέρα. Και του δίνεις ένα μπουζούκι. Για να να παίξει "metal". Και αυτό να το ηχογραφήσει στο Audacity. Με ένα μικρόφωνο που έκλεψε από τη δουλειά του... :@ Τριπλό facepalm και μπενταντίν για να καθαρίσουν τα αφτιά.

Όμως αυτή ήταν η αναμενόμενη αποτυχία. Οι Opeth από την άλλη τι σαβούρα κυκλοφόρησαν; Ο Akerfeldt πάντα δήλωνε οπαδός του αυτάρεσκου prog-rock αυνανισμού των 70s και μαγκιά του. Αλλά δε χρειαζόταν να κυκλοφορήσει έναν τέτοιο δίσκο με το όνομα των Opeth. Το Heritage ήταν το πραγματικό epic fail του 2011.

2012 - Το τέλος του κόσμου;
Όσο άσχημο και να ήταν το 2011 δεν ήταν και το τέλος του κόσμου ρε παιδιά! :) Αυτό είναι το... 2012 :@ Το καλό που θέλω τους Μάγια είναι να πέσανε έξω, γιατί από κυκλοφορίες έχουμε τουλάχιστον να περιμένουμε κάτι νέο από Kreator, Lamb Of God και Gojira! \m/ Επίσης οι Metallica μπορεί να βγάλουν πάλι τίποτα και να γελάσει το χειλάκι μας! Τέλος κάτι άκουσα για Black Sabbath και Machine Head το καλοκαίρι στη Μαλάκασα! \m/

Για άλλη μια χρονιά το metal μας κράτησε συντροφιά. Στις δύσκολες μέρες που ζούμε είναι η μόνη μουσική που τολμάει να φωνάζει "STAND AND FIGHT". Είναι η μόνη μουσική στον πλανήτη που μπορεί να σε ταξιδέψει σε μερικά λεπτά από τα βάθη της θλίψης στα δυσθεώρητα ύψη που μπορεί να φτάσει το ανθρώπινο πνεύμα όταν σπάει τα δεσμά του, πιο ψηλά και από τις ψηλότερες νότες της ηλεκτρικής κιθάρας... This is the anthem to celebrate your life...

The persistence of memory

2011-12-05T20:29:00.000+02:00

Στο βάθος της ψυχής μου, στριμωγμένος σε μια κλεισμένη γωνία, κουρνιασμένος,
ένας γέρο-σκύλος αφήνει να αντηχεί μέσα στον άπειρο χρόνο της ύπαρξη μου
ένα ουρλιαχτό λυπημένο για εμένα και για τον κόσμο μέσα στον οποίο βρέθηκα.

Κλαίει για το χαμό της ελευθερίας του ατόμου μέσα στους θεσμούς,
την καταπίεση της υποταγής και υποδούλωσης, τη φυλακισμένη ψυχή,
τον κατατρεγμό της σκέψης, τα αιματοβαμμένα κορμιά ζώων και ανθρώπων.

Όταν μια στιγμή θα χει ησυχάσει και θα πάρει απόφαση,
θα γίνει Προμηθέας που θα σπάσει τα δεσμά του και θα πετάξει μέσα στο διάστημα,
σε ωραίους κόσμους, ελεύθερος σαν τον άνεμο.

Λεωνίδας Ν. Χατζηνικολάου - 1973

Ο πατέρας μου ήταν τριάντα χρονών όταν έγραψε αυτά τα λίγα λόγια... όπως και εγώ σήμερα. Έφυγε από τούτο τον κόσμο μερικά χρόνια αργότερα και δεν πρόλαβε να δει την συνέχεια της ιστορίας. Όμως είμαι βέβαιος ότι εκείνος ο γερό-σκύλος δεν θα είχε ησυχάσει και το θλιμμένο ουρλιαχτό του θα συνέχισε να αντηχεί...

Ο Νικόλαος δεν πρόλαβε να γνωρίσει τον Λεωνίδα, όμως ακούει μέσα του το ίδιο ουρλιαχτό από αυτό το γέρο-σκύλο. Ο Λεωνίδας ο νεώτερος, στα τριάντα του χρόνια γράφει ακριβώς τα ίδια λόγια.

Τελικά η μνήμη και τα συναισθήματα, τα κομμάτια του εαυτού μας έχουν τη δύναμη να εμμένουν μέσα από το χρόνο, μέσα από γενιές, μέσα από τη λήθη...

Ours Is The Fury

2011-12-02T17:57:00.005+02:00

Έχει περάσει ένος χρόνος από το τελευταίο κομμάτι Faded Line. Δεν έβρισκα από που παίρνει μπροστά το μηχάνημα; Έπιασα το μπουζούκι; Τίποτα από όλα αυτά. Απλά το τεχνικό μέρος του πράγματος είχε μεγάλο αντίκτυπο στη μουσική παραγωγή τούτου του ταπεινού project. Άμα προσπαθείς να πετυχείς τον ήχο της μπότας που ακους στο μυαλό σου, τον ήχο του μπάσου, αν ψειρίζεις όλες τις λεπτομέρειες που κανένας απλός ακροατής όχι μόνο δεν θα προσέξει, αλλά δεν θα δώσει και δεκάρα, έχεις κάποιο κόστος...

Δεν πειράζει. Το να μαθαίνεις συνεχώς νέα πράγματα, ειδικά σε μια ασχολία που λατρεύεις ποτέ δεν είναι κακό :) και νομίζω ότι το σημερινό αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον καλό!

Στην προηγούμενη συλλογή καταπιάστικα με τη λήθη, με το κενό που μας περιβάλλει, με αυτή τη μεγαλειώδη φάρσα που μοιάζει να είναι το σύμπαν. Καταπιάστηκα με αυτό που πάντα μας προβληματίζει, που μας φοβίζει, αλλά που είμαστε καταδικασμένοι να μην μάθουμε ποτέ. Τουλάχιστον όχι στο σύντομο διάστημα που διαρκεί η αυτοσυνείδηση μας σε αυτό το μικρό γαλάζιο πλανήτη...

Υπάρχει όμως κάτι που μπορούμε να κάνουμε. Που μπορούμε να το κάνουμε τώρα. Μπορούμε να συνθλίψουμε αυτό το καρκινικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα που μας καταστρέφει. Που βιάζει τον πλανήτη, τα όντα του, που φέρνει μόνο μιζέρια και πόνο. Η επανάσταση που χρειάζεται είναι απλά και μόνο μέσα μας. Τίποτα περισσότερο. Το σύστημα είναι μια παρωδία. Είναι μια μεγάλη απάτη από δειλά ανθρωπάκια. Από ανθρωπάκια που κρύβονται σε κοινή θέα κουνώντας τα σκοινιά από τις μαριονέτες. Κουνόντας τα δικά μας σκοινιά.

Είμαι τριάντα χρονών. Θα έπρεπε να μπορώ να δημιουργώ, να βοηθώ, να προσφέρω. Αντ' αυτού πολλοί άνθρωποι της γενιά μου έχουν σκαλώσει στα γαμημένα γρανάζια αυτής της οικονομικής καταπίεσης, αυτού του άθλιου πολιτικού συρφετού. Μπορεί ποτέ να μην δούμε έναν κόσμο όπως τον ονειρευόμασταν. Μπορεί. Όμως είναι χρέος μας να προσφέρουμε κάτι σε αυτούς που έρχονται. Να αλλάξουμε το σύστημα. Θα είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά που θα μπορέσουμε να κάνουμε στη ζωή μας. Γιατί η φύση λειτουργεί περίεργα. Είναι σκληρή με τους ζώντες και απαιτεί από αυτούς να επενδύσουν τις προσπάθεις τους, τη ζωή τους ακόμη, για τις επόμενες γενιές. Για το μέλλον. Έτσι λειτουργεί το θαύμα της ζωής στη χλωμή γαλάζια κουκκίδα...

Η πίστη μας ανήκει στον πλανήτη.
Η πίστη μας ανήκει στην ανθρωπότητα.
Η οργή μας ανήκει.

Ακούστε το.
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας. Και τις όποιες σκέψεις σας δημιουργήσει.

Τα ηχητικά αποσπάσματα είναι από:
The Network
Krishnamurti - The Real Revolution
John Perkins - On Globalization

ΥΓ1. Ευχαριστώ από καρδιάς τον Wise_One που με ανέχτηκε τόσους μήνες και πιστεύω ότι θα συνεχίσει να με ανέχεται :p για το καθοριστικό input και για την συνεχή ανταλλαγή τεχνικών μουσικών απόψεων. Επίσης για όσες φορές με απέτρεψε από το να κρεμαστώ όταν δεν μπορούσα να μιξάρω ούτε κάλαντα :p Thanks dude! \m/

ΥΓ2. Δοκιμάστε να κάνετε μίξη σε DAW σε ανάλυση 1920x1200 χωρίς γυαλιά και τα λέμε! :p

ΥΓ3. Τι απέγινε το Torn Assunder; Δυστυχώς δεν έμεινα ικανοποιημένος από το υλικό που είχα μαζέψει και αναπάυεται στο μουσικό του νεκροταφείο :p Βέβαια που ξες, μπορεί μετά από δέκα δίσκους να αποφασίσω ότι ήταν καταπληκτικό τελικά και να το κυκλοφορήσω σαν B(liax) Sides :p

ΥΓ4. Ανανέωσα και όλες τις Faded σελίδες, αν δε βαριέστε ρίξτε τις μια ματιά από το μενού στην κορυφή της σελίδας.

ΥΓ5. Ακούστε το γαμημένα δυνατά! \m/

The pirate... way

2011-11-29T16:32:00.000+02:00

Η πειρατεία λογισμικού και οι προσωπικοί υπολογιστές έχουν βίους παράλληλους. Και όσο εξελίσσονται αυτοί, τα ψηφιακά μέσα διανομής, αλλά και οι μέθοδοι προστασίας, άλλο τόσο εξελίσσονται και οι ψηφιακοί Μπαρμπαρόσα. Από το floppy, στις δισκέτες, στα cd και τα dvd και τέλος στον ωκεανό των torrents και του internet.

Σίγουρα ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος της πειρατείας οφείλεται στην άυλη φύση του προϊόντος. Είναι πολύ πιο εύκολο να κατανοήσεις και να δικαιολογήσεις το κόστος κάτι φυσικού και μηχανικού, από ότι ενός προγράμματος. Η αίσθηση της κλοπής περισσότερο ταυτίζεται με το να αρπάξεις κάτι που μπορείς να το αγγίξεις, παρά να πατήσεις μερικά OK και Next.

Οι μεγάλες εταιρείες λογισμικού θρηνούν χωρίς τέλος για τα δήθεν δεινά που τους επιφέρει η ανεξέλεγκτη πειρατεία (αν και λιγότερο σε σχέση με άλλους κλάδους) και έτσι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο με διάφορους τρόπους που συνήθως σπάνε τα νεύρα του τελικού *νόμιμου* χρήστη. Οι διάφορες ευφάνταστες μέθοδοι ενεργοποίησης και ταυτοποίησης σπάνια δουλεύουν καλά και τουλάχιστον μια φορά θα σου σπάσουν τα νεύρα ή θα αχρηστεύσουν το λογισμικό που αγόρασες.

Οι ίδιες οι εταιρείες γίνονται ο χειρότερος εχθρός του εαυτού τους, θεωρώντας όλους τους χρήστες απατεώνες και αγνοώντας επιδεικτικά ολόκληρες κατηγορίες χρηστών, που πολύ εύκολα θα αγόραζαν το λογισμικό τους αν αυτό προσφερόταν σε μια λογική τιμή.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα λογισμικό που χρησιμοποιείται κατά κόρον από χομπίστες ή απλούς χρήστες. Το Photoshop της Adobe και το Office της Microsoft βρίσκονται πάντα στην κορυφή της λίστας με το παράνομο λογισμικό. Πόσο δύσκολο θα ήταν αυτές οι εταιρείες να δημιουργήσουν μια άδεια για μη εμπορική χρήση; Αν η άδεια αυτή κόστιζε 40-50 ευρώ δεν θα προσέλκυαν χρήστες που απλά δε θέλουν να διαθέσουν μερικές χιλιάδες ευρώ για να κάνουν την πλάκα τους και ευχαρίστως θα έδιναν ένα λογικό ποσό ως αντίτιμο;

Το να προσπαθούν να χτυπήσουν την πειρατεία με νόμους και κλειδώματα είναι άσκοπο. Η ψηφιακή φύση κάνει αδύνατο τον οποιοδήποτε πλήρη έλεγχο. Αντίθετα θα έπρεπε να σκεφτούν μια κλιμακούμενη αδειοδότηση. Όχι κουτσουρεμένα προγράμματα. Άφησε με να το δοκιμάσω (γιατί την έχω πατήσει με προγράμματα που δεν έχουν demo και τελικά αποδείχτηκαν άθλια) και στη συνέχεια δώστε μου την επιλογή να αγοράσω μια άδεια σε λογική, για να μην πω σε χαμηλή τιμή.

Νομίζω ότι τα κέρδη τους θα εκτοξεύονταν στα ύψη. Φυσικά υπάρχουν πάντα και αυτοί που θα κλέβουν γιατί απλά μπορούν. Και υπάρχει και η όλη ιδέα ότι το λογισμικό θα έπρεπε να είναι ελεύθερο. Και θα έπρεπε. Αλλά μιλάω με τους όρους του τρέχοντος οικονομικού μοντέλου.

Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι το Reaper. Είναι σχεδόν επαγγελματικού επιπέδου και προσφέρει όχι απλά την πλήρη έκδοση για απεριόριστη δοκιμή, αλλά και μια πάρα πολύ λογική αδειοδότηση. Δεν έχω μετανιώσει που το πλήρωσα, σε αντίθεση με κάποια άλλα πράγματα...

Αν δεν αλλάξουν τακτική οι εταιρείες, οι μικτοί Μπαρμπαρόσα που κρύβουμε μέσα μας απλά θα φωνάζουν "Χαρ! Χαρ!" σε κάθε download.

Σημείωση: Το άρθρο αυτό ούτε επικροτεί, ούτε ενστερνίζεται, αλλά ούτε και καταδικάζει απερίφραστα την πειρατεία. Απλά παραθέτει μια γνώμη.

Iced Earth - Live Salonica November '11

2011-11-21T13:31:00.007+02:00

Θα ξεκινήσω τούτη την ανασκόπηση με μια διαπίστωση. Σε όποιον δεν αρέσουν οι Iced Earth είναι νεκρός μέσα του. Είναι ένα ζωντανό κουφάρι. ICED MOTHERFUUUUCKIIING EEEAAAARTH! \m/

Το κάλεσμα
Δεν ήταν δυνατόν να μην παραβρεθούμε σε μια από τις πιο αγαπητές μας μπάντες! Ο Wise_One, ο επίσημος οδηγός μας για τη βραδιά, έκανε ολόκληρο ταξίδι από τα πάτρια εδάφη για να έρθει Θεσσαλονίκη, καθοδηγούμενος από το απόλυτα ακριβές GPS του. Το GPS ήταν απίστευτα ακριβές, έτσι καθώς περίμενα με ένα κοντομάνικο και ένα hoodie στο Μέγαρο [για να περάσουμε κορνάροντας από μπροστά φωνάζοντας ICEEED EAAAARTH!] με μια σχετική ψύχρα [6-7 βαθμοί;] του λέω "ρε φίλε αν είναι σταμάτα μισό χιλιόμετρο πιο μακριά για να περπατήσω να ζεσταθώ!". Το τονίζω σε όλους τους τόνους. Ήταν απόλυτα σχεδιασμένο.

Ανεβήκαμε να πάρουμε τον πάλιουρα τον Anton από τη βάση του και μετά, έχοντας την απόλυτη γνώση ότι κατέχουμε τη διαδρομή, κινήσαμε για το καταραμένο μπουζουξίδικο που έμελλε να γίνει ο εξ'ορισμού συναυλιακός χώρος της μουσικής μας. Καθώς φτάναμε στην στροφή του διαβόλου [ονομάζεται έτσι γιατί χιλιάδες μεταλάδες έχουν πέσει στα σαγονιά της και αντί για το Principal τους έχει φτύσει και πάλι προς Θεσσαλονίκη], ακούσαμε ότι ο Schaffer έτρωγε σουβλάκια στο Ρύσιο. Χωρίς δεύτερη σκέψη μπήκαμε, σε γνώση μας, στην εν λόγω στροφή για να περάσουμε από το Ρύσιο και να πάρουμε αυτόγραφα. Ακριβώς αυτό έγινε. Ήταν απόλυτα εν γνώση μας. Πάντως δεν τον βρήκαμε :@

Ο Wise_One ήταν εξαιρετικά ήρεμος σε όλη τη διαδρομή. Απίστευτα ψύχραιμος. Παγωμένο αίμα και σε καμιά περίπτωση δεν αγχώθηκε. Καθόλου. Η δική μου συνεισφορά σαν συνοδηγού καθοριστική. Τραγουδούσα τα κομμάτια που έπαιζε το cd. Μετά από 236 στροφές και την ενόραση του Anton φτάσαμε στο Principal. Το ψύχος δεν μας πτόησε και μπουκάραμε. Τότε ο Anton κατάλαβε ότι δεν ήμασταν ακόμη αρκετά true metal και ότι έπρεπε να ξαναβγούμε στο κρύο με τα κοντομάνικα για να το δαγκώσουμε και να είμαστε έτοιμοι. Σκαρφίστηκε έτσι ότι τάχα έχασε το μισό απόκομμα από το εισιτήριο στο αυτοκίνητο, για να μην μπορούμε να περάσουμε από την πόρτα. Να τονίσω ότι το γραφείο πορτιέρηδων IQ-0 κάνει εξαιρετική δουλειά. Μόνο τους καλύτερους έχει. Βρήκαμε και το απόκομμα, πήραμε έξι-εφτά χιλιάδες κάμψεις τραγουδώντας το Stormrider και πλέον ήμασταν έτοιμοι.

Φυσικά όλα αυτά είχαν τον τακτικό στόχο να μπούμε αργά για να "χάσουμε" τα support :@ Αυτά είναι για τους νιούφιδες :p Έτσι χάσαμε εντελώς τους Fury UK και δεν ξέρω καν τι παίζουν για να σας το μεταφέρω, ενώ μόλις βγήκαν οι White Wizzard δείξαμε την στήριξη μας πηγαίνοντας απευθείας για κατούρημα :@ Εγώ για power metal τους είχα, αυτοί βγήκαν με αμφίεση hadrcore :@ Anyway, καλοί ήταν, αλλά όταν περιμένεις τους Iced Earth απλά κοιτάς το ρολόι σου.

Περιμένοντας να τελειώσει το check και ενώ οι my brothers of metal με ξεφτίλιζαν επειδή είμαι κοντός και θέλω να κάθομαι πιο πίσω για να βλέπω τίποτα πέρα από τον ώμο ή την κοτσίδα του μπροστινού, ένας πιτσιρικάς ρώτησε τον Anton αν έχει ξανακούσει Iced Earth. Αφού έβγαλε κάτι σαν αφρούς από το στόμα και παραπάτησε λίγο, του εξήγησε ευγενικά ότι "όταν εγώ έτρωγα αγκωνιές το '99 εσύ έτρωγες milupa."

Επιτέλους βγήκαν.

Η συναυλία
Σε γενικές γραμμές η συναυλία περιγράφεται από τα εξής. Πολύ καλός ήχος με την κιθάρα του Schaffer να σφάζει, τρομερή συμμετοχή και αγάπη από τον κόσμο. Μεταλική nirvana :)

Η φωνή του Stu είναι πραγματικά ότι χρειαζόταν η μπάντα, μετά την αποχώρηση του ανεπανάληπτου Barlow [α ναι, κατάρες στο Metal Hammer που τον αγνόησε σαν κορυφαίο vocalist], έχει και συναίσθημα, αλλά έχει άνετα και τα επικά φαλσέτα και τα ουρλιαχτά. Από ότι μας είπε του κάνουν και μερικά καψώνια σαν καινούργιο, αλλά δεν πειράζει ;)

Από την άλλη ο Schaffer είναι πάντα εντυπωσιακός ρυθμικός κιθαρίστας. Ακριβής μέχρι αηδίας με έναν πελώριο ήχο. Και η υπόλοιπη μπάντα στέκεται καλά, αν και τα lead δεν πολυακούγονταν.

Όπως είναι φυσικό, στα κλασσικά κομμάτια γινόταν της τρελής. Burning Times, Angels Holocaust, Slave To Dark. Στα καινούργια όχι και τόσο, αν και είναι πολύ ωραία συναυλιακά κομμάτια! [στιχομυθία: Stu: How many of you downloaded the new record? Κοινό: Ωωωωεεε! Stu: You guys! :p]. Φανταστικό και το πολύ ατμοσφαιρικό Damian, αλλά και το λατρεμένο The Hunter, όπου συντελέστηκε μια μικρή κόλαση :)

Όταν ο Schaffer στέκεται στη μέση ξέρουμε ότι είναι η ώρα για το Stormrider. Βρήκε και το χρόνο να μας ευχαριστήσει όλους που ήμασταν εκεί παρά την σκατένια κατάσταση της οικονομίας. Είπε ότι είμαστε το καλύτερο κοινό [για τους Iced Earth είναι αλήθεια] και πρόλαβε να βάλει το μικρό του λιθαράκι της αφύπνισης, μιλώντας λίγο για το σύστημα και ότι εξαρτάται από όλους μας να το αλλάξουμε. Βέβαια πολύ αμφιβάλω ότι οι περισσότεροι καταλάβαιναν τι έλεγε, αλλά δε πειράζει ;) Αυτό που μου αρέσει με τον Schaffer είναι ότι είναι ειλικρινής. Ξες ότι του αρέσει αυτό που κάνει, πραγματικά εκτιμάει αυτούς που είναι εκεί και τον βλέπουν και εννοεί αυτά που λέει.

Πολύ ωραία έκπληξη το Watching Over Me, που ακόμη και οι κατσαρίδες του Principal ξέρουν τους στίχους. Στίχους που όπως λέει και ο Anton [που με πρόλαβε στο review :p] σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο στον καθένα μας, άρα είναι ένα πολύ συναισθηματικά φορτισμένο κομμάτι.

Encore με Dante's Inferno και το κλασσικό κλείσιμο με Iced Earth και τον Stu να τρέχει γύρω γύρω με την ελληνική σημαία! :)

Μια φανταστική συναυλία λοιπόν. Είναι η δεύτερη φορά που τους βλέπω, είχα την τύχη να τους δω με τον Barlow όταν είχε γίνει το reunion και πραγματικά ήταν και τις δυο φορές εξαιρετικοί. Πέρα από την απόδοση τους όμως, είναι η τρομερή αγάπη και η συμμετοχή του κοινού που κάνει αυτές τις συναυλίες μοναδικές.

I feel it once again
It's overwhelming me
Her spirits like the wind
The angel guarding me
Oh, I know, oh, I know
She's watching over me
Oh, I know, oh, I know
She's watching over me...

Πικρές αλήθειες

2011-11-08T19:54:00.004+02:00

Πως να χαρακτηρίσει κάποιος τις μέρες που ζούμε; Ιστορικές; Σχιζοφρενικές; Η απαρχή του τέλους της Νέας Ελληνικής Δημοκρατίας; Δυστυχώς, η ακριβής φύση τους θα γίνει καθαρή αφότου έχουμε κάποια χρονική απόσταση από αυτές... Είναι βέβαιο όμως ότι κομίζουν αλλαγές και μια μακρά περίοδο αναστάτωσης και αβεβαιότητας.

Η επιθανάτια εμπειρία
Η απόφαση για το δημοψήφισμα από τον Παπανδρέου ήταν μια κίνηση εξαιρετικά κακού χρονισμού και τακτικής αστοχίας. Ήταν μια κίνηση πολιτικής αυτοκτονίας και εξανέμισε την (όποια) αξιοπιστία της ελληνικής κυβέρνησης στο εξωτερικό. Από την άλλη όμως αποτέλεσε, για το εσωτερικό, μια σχεδόν επιθανάτια εμπειρία. Ξαφνικά όλοι είδαν την πολύ πραγματική πιθανότητα εξόδου από το ευρώ και της άτακτης χρεοκοπίας και έστω για λίγο σταμάτησε η κακοφωνία, η παραπληροφόρηση και οι ημιμαθείς σαχλαμάρες που ο καθένας ανέξοδα αράδιαζε. Βρεθήκαμε μπροστά στο πραγματικό δίλημμα. Ευρώ ή δραχμή.

Η Ιθάκη του αυτονόητου
Έπρεπε να φτάσουμε πέρα από την κόψη για να διανοηθούν να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι οι επικεφαλής των δύο μεγαλύτερων κομμάτων. Ακόμη και η ιδέα της συνεννόησης προκαλεί ρίγη στους παλαιοκομματικούς στρατούς και στους καρεκλοκένταυρους, γιατί ακυρώνει την πιο εύκολη δυνατή πολιτική, αυτή της ευθείας ρήξης και της ακραίας πόλωσης. Στην Ελληνική Δημοκρατία δεν υπάρχει κουλτούρα κυβερνήσεων συνεργασίας όπως σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό που μοιάζει σαν κάτι το φυσικό για μια χώρα σε τρομερή κοινωνική και οικονομική κρίση, δηλαδή η σύμπραξη των πολιτικών δυνάμεων για τη χάραξη μιας κοινής στρατηγικής, εδώ μοιάζει σαν ένα επικίνδυνο και επικό ταξίδι προς την Ιθάκη του αυτονόητου.

Το σταυροδρόμι
Όποια και αν είναι η νέα κυβέρνηση, πιστεύω ότι οφείλει για πρώτη και αν θέλετε για τελευταία φορά να ενημερώσει τους πολίτες για το τι έχουμε πραγματικά να αντιμετωπίσουμε και πιο είναι το κόστος των επιλογών μας. Η μικρή μας Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι, μόνο που κανένα μονοπάτι δεν είναι εύκολο και δεν είναι βέβαιο ότι θα μας οδηγήσει στο φως. Το αντίθετο μάλλον. Μοιάζει ότι πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στο γρήγορο και εύκολο θάνατο ή τον αργό και δύσκολο. Η παραμονή στο ευρώ σημαίνει την ανάληψη της ευθύνης για δραστική περικοπή των εισοδημάτων και του βιοτικού μας επιπέδου, με αντάλλαγμα τη δανειακή κάλυψη των χρεών μας και μόνο. Η επιστροφή στη δραχμή σημαίνει την τάχιστη οικονομική κατάρρευση μέσα σε συνθήκες άτακτης κοινωνικής διάλυσης.

Μεταξύ σφύρας και άκμονος
Η ελληνική οικονομία έχει χάσει εδώ και καιρό την παραγωγική της βάση. Είναι μια οικονομία κακών ιδιωτικών υπηρεσιών και ενός πληθωρικού, αντιπαραγωγικού κράτους. Υπάρχει η περιρρέουσα αντίληψη ότι δήθεν το ΑΕΠ μας είναι μεγάλο και επαρκεί για την κάλυψη των εσωτερικών αναγκών. Πρόκειται για μια μεγάλη ανοησία. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό το εγχώριο παραγόμενο προϊόν βασίζεται άμεσα ή έμμεσα στην κρατική ενίσχυση (επιχορηγήσεις, επιδοτήσεις, ελαφρύνσεις, απαλλαγές, έργα, διαφημίσεις) και κατά συνέπεια σε δανειακό χρήμα. Μόλις στερέψει (και έχει ήδη γίνει) αυτός ο δίαυλος το ΑΕΠ θα συρρικνωθεί σημαντικά (ήδη συντελείται). Όχι απλά το χρέος, αλλά ολόκληρη η οικονομία μας δεν είναι βιώσιμη στην υπάρχουσα μορφή της. Αμφιβάλλω πολύ ότι η αγχόνη μιας πολιτικής σκληρής λιτότητας θα έχει διαφορετικά αποτελέσματα από τη δαμόκλειο σπάθη της δραχμής. Χρειάζεται πολύς χρόνος για την ολική ανασυγκρότηση μιας οικονομίας, χρόνος που απλά τελείωσε.

Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω
Είναι όμως στα αλήθεια η Ελλάς η γη των αργόσχολων που έβγαιναν στη σύνταξη στα 30, που κορόιδεψε ολόκληρη την αθώα Ευρώπη και που ταρακούνησε ολομόναχη τα θεμέλια του παγκόσμιου καπιταλισμού; Είναι η χώρα που δικαίως ξεφτιλίζεται από τους συνετούς και αναμάρτητους Γερμανούς; Όσο τραγική και αν είναι η πολιτική και οικονομική μας οργάνωση, όσο κάφροι και αν είμαστε, θα είμαστε τουλάχιστον και ηλίθιοι αν πιστεύαμε ότι το αναιμικό 2% της Ευροζώνης κατάφερε να κάνει τέτοια τρομακτική ζημιά.

Η Ελλάδα ήταν μια ακόμη χώρα που έπεσε θύμα του υπερδανεισμού που χαρακτήρισε ολόκληρη την λειτουργία του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος την τελευταία εικοσαετία. Πέρα από τις πολιτικές διευκολύνσεις που παρείχε στις κυβερνήσεις η πρόσβαση στο άφθονο χρήμα, η κρίση οφείλεται σε ένα θεμελιώδες, ολέθριο σφάλμα της μοντέρνας οικονομικής θεωρίας. Σύμφωνα με αυτή μπορεί να επιτευχθεί ένα βιώσιμο επίπεδο δανεισμού γιατί αναμένεται ότι η οικονομία κάθε χώρας θα αναπτύσσεται εκθετικά ad infinitum και έτσι θα καλύπτει τους τόκους των χρεών. Φυσικά, όπως είναι προφανές σε κάθε λογικό άνθρωπο κάτι τέτοιο είναι ένα παράδοξο. Είναι μαθηματικά, λογικά, φιλοσοφικά και μεταφυσικά ακόμη αν θέλετε Α Δ Υ Ν Α Τ Ο.

Το φτερούγισμα της πεταλούδας
Είναι τέτοια η αλληλεξάρτηση των χρεών των κρατών και των ιδιωτών, μέσα από τα κατάπτυστα χρηματοπιστωτικά παράγωγα ή με όποιο άλλο εύηχο όνομα τα καλούν, που μια μικρή οικονομία κατάφερε να είναι στο μάτι ενός παγκόσμιου οικονομικού κυκλώνα. Ο κυκλώνας αυτός δεν είναι συνέπεια παρά της ανεξέλεγκτης σπέκουλας που αποτελεί τον πυρήνα των οικονομικών συναλλαγών. Παραπολιτικές ειδήσεις φτάνουν στο σημείο να γίνονται πυρομαχικά για τη χειραγώγηση των αγορών και στη συνέχεια των κυβερνήσεων. Τα χρηματιστήρια ανεβαίνουν και κατεβαίνουν επειδή ο τάδε πήρε τηλέφωνο τον δείνα. Οι μοντέρνες πολιτικές στοχεύουν στο να "ηρεμούν" τις αγορές! Σας παρακαλώ πείτε μου ότι αυτό ακούγεται σε όλους σας τόσο τραγελαφικό όσο σε εμένα... Αποφάσεις που επηρεάζουν τις ζωές ζωντανών ανθρώπων, τον πλανήτη ολόκληρο, λαμβάνονται για να καθησυχάζουν τις... αγορές... Η ανθρωπότητα έχει παγιδευτεί σε μια εικονική πραγματικότητα που μόνη της δημιούργησε.

Η σπείρα του θανάτου
Φυσικά αυτό που θέλουν για να "ηρεμήσουν" οι αγορές είναι σημάδια δημοσιονομικής πειθαρχίας και οικονομικής ανάπτυξης. Θέλουν νούμερα για να ταΐσουν τις εξισώσεις που βγάζουν άλλα νούμερα και που αυτά βγάζουν ακόμη περισσότερα νούμερα, που έχουμε αποφασίσει να τα ονομάζουμε χρήματα.

Όμως η οικονομική ανάπτυξη είναι πλέον εξαιρετικά δύσκολη στις κορεσμένες και υπερχρεωμένες δυτικές οικονομίες. Έτσι λαμβάνονται μέτρα λιτότητας σαν ένδειξη καλής θέλησης προς τις αγορές. Τα μέτρα οδηγούν στον περιορισμό της ροής δανεικών και στην ασφυξία της παραγωγικής οικονομίας, που εξαρτάται από αυτά. Έτσι γίνεται επιτακτική η μείωση του κόστους παραγωγής που πλέον μεταφράζεται σε μειώσεις μισθών και στην απώλεια θέσεων εργασίας, αφού η παραγωγή έχει μεταφερθεί στις αναδυόμενες οικονομίες. Αυτό με τη σειρά του μειώνει την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών, που μειώνει τη ζήτηση και τα κέρδη, πράγμα που οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση και η σπείρα συνεχίζεται μέχρι την πλήρη οικονομική εξόντωση.

Οι οικονομικοί κύκλοι πλέον είναι τόσο σύντομοι που δεν έχει νόημα να μιλάμε για ύφεση και ανάπτυξη. Το χρηματοπιστωτικό μοντέλο του δανεισμού και της σπέκουλας των χρηματιστηρίων έφτασε στο θεωρητικό του τέλμα. Όσοι οικονομολόγοι ακόμη δεν το βλέπουν είναι προσκολλημένοι σε ένα δόγμα που καταστρέφει ολόκληρη την ανθρωπότητα και ότι έχει καταφέρει τα τελευταία 70 χρόνια.

Δημοκρατική εκτροπή
Και ενώ όλες οι ανεπτυγμένες χώρες βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση εξαιτίας της υπερχρέωσης τους και της απόλυτης εξάρτησης τους από ένα δυσλειτουργικό σύστημα, παρατηρούμε να εκδηλώνεται κάτι νέο. Η απροκάλυπτη παρέμβαση στα εσωτερικά άλλων χωρών. Οι παρεμβάσεις και τα γεωπολιτικά παίγνια εξουσίας και δύναμης είναι κάτι συνυφασμένο με την ανθρώπινη ιστορία, ποτέ όμως δεν είχαμε τέτοιες πιέσεις αποκλειστικά και μόνο για να μην πέσουν οι μονάδες ενός χρηματιστηρίου.

Το είδαμε με την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία. το βλέπουμε τώρα και με την Ιταλία. Ακόμη και αν οι ηγέτες μας είναι ανίκανοι και πρέπει να παραχωρήσουν τις θέσεις τους, αυτό πρέπει να γίνεται με τους όρους των πολιτών, με τους όρους της Δημοκρατίας την οποία υποτίθεται ότι πρεσβεύει ο δυτικός κόσμος.

Μια κραυγή
Για όνομα της ανθρωπότητας, τι κάνουμε;! Δεν είναι δυνατόν να βιώνουμε αυτές τις εξελίξεις. Ένα είδος που τολμάει να σκέφτεται πέρα από τα όρια της κατανόησης του, που οραματίζεται πέρα από τα άκρα του σύμπαντος να έχει παγιδευτεί σε ένα παρωχημένο μοντέλο ανταλλαγής υλικών αγαθών και τίποτα παραπάνω. Αυτό είναι όλο. Είναι ένα σύστημα που χρειάζεται αλλαγή. Είναι απλά μια παραδοχή. Δεν είναι φυσικός νόμος, δεν είναι πραγματικές αλυσίδες, δεν είναι ΤΙΠΟΤΑ!

Είναι αστείο. Είναι γελοίο. Είναι τραγικό...

Η πόρτα του φρενοκομείου

2011-11-01T11:48:00.000+02:00

Αποφεύγω τελευταία να σχολιάσω, από τη δική μου ταπεινή ματιά, τις πολιτικές εξελίξεις, ακριβώς γιατί τα πράγματα είναι κάτι παραπάνω από ρευστά. Και ορίστε. Χθες ο ΓΑΠ σε μια κίνηση απόλυτης σχιζοφρένειας διακήρυξε δημοψήφισμα για τη δανειακή σύμβαση.

Ο τρόπος που δουλεύουν οι Δημοκρατίες είναι η εξής. Οι πολίτες εκλέγουν μια ηγεσία για να αναλάβει με ευθύνη και ικανότητα την μακροχρόνια διαχείριση της χώρας. Σε αυτό συμπεριλαμβάνονται αποφάσεις με μεγάλο κόστος που κανένας με το θυμικό του δεν θα έπαιρνε.

Όταν πρέπει να ακρωτηριάσεις ένα μέλος δεν ρωτάς τον ασθενή αν το θέλει, όταν ο στρατηγός παίρνει μια τακτική απόφαση δεν ρωτάει τους στρατιώτες αν θέλουν να την εκτελέσουν.

Βέβαια εδώ το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι αποφάσεις μέχρις στιγμής ήταν ολέθριες και εκτελεσμένες με περίσσια ανικανότητα. Έχουμε φτάσει στο σημείο όπου η χρεωκοπία είναι βέβαιη και αυτό που παίζεται είναι ο τρόπος και ο χρόνος.

Ο κόσμος είναι προφανές ότι σε συνθήκες κοινωνικής διάλυσης και προσωπικής πίεσης θα ψηφίσει ΟΧΙ. Θα ψήφιζε όχι σε οτιδήποτε του ρωτούσαν οι άνθρωποι που αυτοαναιρούνται κάθε μέρα. Ο κίνδυνος όμως είναι ότι αυτή η διαδικασία φυγής που επέλεξε ο Παπανδρέου θα διαρκέσει τόσο πολύ που οι επιπτώσεις θα είναι καταστροφικές.

Ποιος θα πληρώσει φόρους και γιατί; Γιατί να δουλέψει το ήδη διαλυμένο κράτος; Για τρεις μήνες όλοι θα κρατάνε την ανάσα τους για τη μεγάλη βουτιά.

Άλλωστε, δεν έχει λόγο να περιμένει την "υπογραφή" οποιασδήποτε σύμβασης, αφού κανένας δανειστής δεν πρόκειται να δεχτεί να συνεργαστεί με κάποιον που θα ακυρώσει τη σύμβαση μετά από δυο μήνες.

Φτάσαμε στο όριο. Η εξέλιξη των πραγμάτων μας οδήγησε εκτός ευρώ. Αν θέλουμε να το επικυρώσουμε αυτό με δημοψηφίσματα ας το κάνουμε άμεσα. Ή ας κάνουμε εκλογές. Ή ότι στο διάολο άλλο θέλουμε.

Ας μην παρατείνουνε άλλο την αγωνία. Ας βουτήξουμε τώρα.

Όχι

2011-10-28T15:22:00.003+03:00

Σήμερα, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι τι θα σκέφτονταν αυτοί που πλήρωσαν το υπέρτατο τίμημα αν έβλεπαν την οικτρή κατάσταση του τόπου για τον οποίο πολέμησαν. Πολέμησαν για την ιστορία, για το καθήκον, για την ελευθερία, για τους αγαπημένους τους και για το μέλλον.

Οι επόμενες γενιές πήραν αυτό το ανυπέρβλητο δώρο και κυριολεκτικά το πέταξαν στα σκουπίδια.

Το μόνο όχι που είπαν οι επόμενες γενιές, με αποκορύφωμα τους κατά φαντασία επαναστάτες της "γενιάς του Πολυτεχνείου", ήταν το όχι στην αξιοπρέπεια, την τιμιότητα, τη λογική και το αυτονόητο.

Σήμερα θα έπρεπε να ζητήσουμε συγχώρεση από αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για εμάς. Γιατί σταθήκαμε μικροί, γιατί αποτύχαμε παταγωδώς.

Οι πολιτικοί δεν προήλθαν από παρθενογένεση, είναι αυτοί που η ίδια η κοινωνία ανέδειξε. Επομένως, πριν τις γραφικότητες, ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη ως άνθρωποι, ως πολίτες και ως "Έλληνες". Και ας σκεφτούμε βαθιά ποιος φταίει για την κατάσταση μας. Αν η σκέψη είναι μια ικανότητα που διαθέτουμε ακόμη...

Ευχαριστούμε περήφανοι πρόγονοι μας και συγνώμη.

To those once loyal now wreathed in crimson
Solemn reminder of silent sacrifice
To thοse once loyal forever wrapped in glory
In white crossed acres - lines of sorrow laid

Brave are the deeds
Of fallen victorious
Never forgotten
Lonely are the glorious

Η τελευταία διαδήλωση...

2011-10-19T15:29:00.001+03:00

Ωραίες οι πορείες, τα πανό, τα συνθήματα, οι ντουντούκες, οι ομάδες καταστολής, οι μολότοφ, οι κραυγές προς το σύστημα να μας πετάξει μερικά ακόμη χρήματα για να καλύψουμε το κόστος διαβίωσης και τις καταναλωτικές μας μανίες, ωραίες οι επικλήσεις στην έλευση χρεοκοπημένων ιδεολογημάτων.

Το ότι παγκόσμια διολισθαίνουμε στη δημιουργία κυμάτων νεόπτωχων στο δυτικό κόσμο, γιατί ο άλλος -ο τρίτος- είναι από καιρό βυθισμένος στον οχετό μας, είναι πασιφανές. Ακόμη όμως αναζητούμε τα αίτια; Τους λόγους; Μα είναι τόσο προφανής. ΤΟΣΟ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΠΡΟΦΑΝΗΣ.

Στην διαδήλωση που ο κόσμος θα πετάξει τα χαρτιά αυτά που έχουν υποδουλώσει την ανθρώπινη ύπαρξη στο δρόμο, σε εκείνη τη διαδήλωση η ιστορία μας θα έχει αλλάξει σελίδα. Διαφορετικά θα συνεχίσουμε να διολισθαίνουμε προς το τέλος.

Καλώς ήρθατε στο άκρο. Δεν είναι το τέλος του (παλιού) κόσμου, αλλά μπορείτε να το δείτε από εδώ...

11.323

2011-10-13T00:14:00.000+03:00

11,323 μέρες και το ρολόι τρέχει...

Θα προλάβω άραγε να δω ποτέ έναν διαφορετικό κόσμο; Αυτόν που είναι τόσο εφικτός, αλλά και τόσο ουτοπικός; Γιατί είναι το μόνο που πραγματικά θέλω, τα άλλα, τα μικρά, τα εγωπαθή, τα ανούσια κατασκευάσματα, τα πρότυπα, τις αξίες σας, τα μέτρα σας, τα πρότυπα σας χάρισμα σας.

Metal 2011 pt.IV

2011-10-11T20:38:00.005+03:00

Trivium - In Waves
Μπορεί το άκουσμα του ονόματος να προκαλεί την έκκριση τρουμεταλίνης και άμεσα σχόλια του τύπου "φλώροι", "οοοοου φλώροι" και "εγώ ακούω μόνο ντέμο κασέτες", αλλά θα αδικούσατε κατάφωρα έναν από τους καλύτερους δίσκους του 2011.

Το κακό με τους Trivium είναι ότι σε όλες τις προηγούμενες δουλειές τους ήταν all over the place, κυνηγώντας κατά κάποιον τρόπο τις επικρατούσες μουσικές τάσεις. Σε αυτό το δίσκο και πάλι αποτελούν μια μπάντα πασπαρτού που παίζει λίγο από όλα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ηχητικά οι Trivium είναι το κοτόπουλο του metal. Ακούγεται σαν πολλούς άλλους, αλλά διάολε αν δεν είναι πεντανόστιμο! :p

Τα τραγούδια είναι εξαιρετικά και σχεδόν όλα βρίσκουν τη χρυσή τομή ανάμεσα στη μελωδία και την τραχύτητα, το πιασάρικο και το brutal, το μελαγχολικό και το τώρα θα σου σπάσω τα δόντια. Και αυτή είναι η μεγάλη δύναμη της μπάντας. Συνθετικά τα κομμάτια είναι απλά άψογα.

Άκου κοκοκο: Dusk Dismantled

Machine Head - Unto The Locust
Όταν οι Machine Head εξαπέλυσαν το Blackening ο κόσμος του metal παραμιλούσε μην ξέροντας από του είχε έρθει εκείνη η επική σφαλιάρα. Δύσκολα θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τον προηγούμενο δίσκο και πράγματι, αν και το Unto The Locust δεν είναι τόοοοσο καλό, είναι και πάλι ένας εξαιρετικός δίσκος.

Μπορεί να μην έχει τόσο αξιομνημόνευτα riff και κάπου τα κομμάτια να παίζουν εντός έδρας με τις standard Machine Head δομές, αλλά ο πούστης ο Flynn έχει τόσο διακριτό και μοναδικό στυλ και φωνή που κάνει τα τραγούδια δέκα φορές καλύτερα. Πολύ ωραίες και οι κλασικίζουσες μινόρε μελωδίες. Μεγάλη πώρωση ο δίσκος.

Άκου κοκοκο: This Is The End

Mastodon - The Hunter
Οι αγαπημένοι μπουρτζόβλαχοι του metal έχουν καλύψει πολύ δρόμο ηχητικά από την μπάντα που διαφήμιζαν σαν τους νέους Metallica. Πλέον έχουν ένα εντελώς μοναδικό και αναγνωρίσιμο ύφος που τελειοποίησαν στον προηγούμενο δίσκος τους, το Crack The Sky. Κινούμενοι σε παρόμοια ψυχεδελικά μονοπάτια, με συντομότερα και πιο άμεσα τραγούδια, δε νομίζω να δυσαρεστούν κανέναν.

Πολύ ωραίος δίσκος με μερικές εξαιρετικές μελωδίες και με μοναδική ατμόσφαιρα.

Άκου κοκοκο: The Sparrow

Textures - Dualism
Djent pop; Κάπως έτσι θα περιέγραφα τη νέα δουλειά των Δανών. Μοντέρνοι πολυρυθμικοί ρυθμοί, με καθαρές ambient κιθάρες από πίσω και ένα μείγμα φωνητικών [σαν των Tesseract, αλλά λιγότερο gay :p]. Για να πω την αλήθεια είναι τα πολύ καλά φωνητικά που με έκαναν να κρατήσω το δίσκο και να μη φάει κουβαδιά. Δεν με τρέλανε, αλλά είναι ωραίος για ορισμένες φάσεις. Α και το Reaching Home είναι απλά φανταστικό τραγούδι!

Άκου κοκοκο: Reaching Home

Insomnium - One For The Sorrow
Οι μάστορες του τρομερά μελαγχολικού μινόρε επιστρέφουν. Δεν υπάρχει ακτίδα φωτός εδώ πέρα, μόνο ατελείωτη θλίψη. Δεν κινούνται μακριά από τον ήχο τους ή μάλλον και καθόλου, αλλά από την άλλη κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Πάρα πολύ καλό.

Άκου κοκοκο: Through The Shadows

Iced Earth - Dystopia
Ας μην μακρηγορώ. Ναι ο Stu Block είναι εντυπωσιακός στο ντεμπούτο του με τους αγαπημένους μας Iced Earth. Ακούγεται σαν το τέλειο μείγμα ανάμεσα στο midrange grit και τη θεατρική μελωδικότητα του Barlow και στα εξωπραγματικά φαλτσέτα του Owens. Και δεν ξέρω αν ήταν από σχεδίου ή προέκυψε στην πορεία, αλλά τα κομμάτια είναι σίγουρα γραμμένα ώστε να φέρνουν τα φωνητικά φάτσα φόρα μπροστά.

Αν και η μουσική δεν είναι τόσο πίσω -συνθετικά- όσο στο Crucibele Of Man, σίγουρα δεν είναι τόσο μπροστά όσο στις παλιές δουλειές του Schaffer. Δεν είναι άσχημα, αλλά δεν υπάρχει κάποιο τρομερό ριφφ και ως επί το πλείστον κινείται στα γνώριμα ηχοχρώματα που τόσο καιρό έχει τελειοποιήσει ή και υπερχρησιμοποιήσει κατά άλλους.

Παρόλα αυτά τα κομμάτια είναι πιασάρικα όσο δεν πάει και μετά από μια μόλις ακρόαση θα σιγομουρμουράς τις φωνητικές μελωδίες, οι οποίες πλέον είναι το μεγάλο ατού της μπάντας σε μια εποχή όπου όλοι οι vocalists ακούγονται περίπου το ίδιο.

Άκου κοκοκο: Anthem

** Shift+Delete **

Dream Theater - A Dramatic Turn Of Events
Μπορεί ο Petrucci να έχει αναλύσει με ανώτερα μαθηματικά πως και γιατί έφτιαξε το κάθε κομμάτι, αλλά αυτό δεν με εμπόδισε από το να κοιμηθώ. Τεχνικά άρτιο, αλλά εντελώς αδιάφορο.

Opeth - Heritage
Αυτό τα λέει καλύτερα...

Anthrax - Worship Music
Στην αρχή μου άρεσε, αλλά το δεύτερο μισό του δίσκου είναι άσκοπο. Και τραγούδι για ζόμπι;

Warbringer - Worlds Torn Assunder
Ακούγεται σαν οποιοσδήποτε άλλος thrash δίσκος από τα 80s. Και δεν γράφτηκε στα 80s... :p

Δύο επικήδειοι (για την ανθρωπότητα)

2011-10-06T11:32:00.008+03:00

Ο Ralph Steinman πέθανε, υποκύπτοντας στον καρκίνο, την προηγούμενη Παρασκευή. Λίγες αράδες θα διάβαζε κάποιος για τη ζωή του αν έψαχνε ενδελεχώς τους ειδησεογραφικούς τόπους.

Ο Steve Jobs πέθανε, υποκύπτοντας στον καρκίνο, χθες και όλος ο κόσμος μιλάει για αυτόν.

Ο Ralph Steinman ήταν ένας ιατρικός ερευνητής που αφιέρωσε τη ζωή του, μέχρι τις τελευταίες του μέρες, σε μια επαναστατική ιδέα για να "εκπαιδεύσει" τα ίδια τα εργαλεία του ανοσοποιητικού συστήματος ώστε να ανιχνεύουν και να εξοντώνουν τους καρκινικούς όγκους. Εφάρμοσε τις ιδέες του στο ίδιο του το σώμα.

Ο Steve Jobs ήταν ένας αυτοδημιούργητος, πανούργος επιχειρηματίας που είχε τη διορατικότητα και το ικανό τεχνικό προσωπικό, ώστε να παίρνει ιδέες που άλλοι προ πολλού είχα υλοποιήσει και απλά να τις ντύνει σε ένα πιο γοητευτικό, πιο ευκολοπούλητο (σε πανάκριβες τιμές) πακέτο.

Ο Ralph Steinman έσβησε ήσυχα και η συνεισφορά του, η εργασία του και το όραμα του, όπως συμβαίνει στην επιστήμη, θα αποτελέσει ένα ακόμη σκαλοπάτι στην συνεχή πορεία της προς την πρόοδο, τη γνώση και τη διαρκή διόρθωση.

Ο Steve Jobs έσβησε σε έναν κατακλυσμό από φανφάρες και άρθρα για το πως "άλλαξε τη ζωή μας" και το πόσο "οραματιστής" ήταν.

Αυτό είναι το σκιαγράφημα της ανθρωπότητας σήμερα. Αυτό είμαστε. Ένας όχλος που θαμπώνεται από το εφήμερο και το λαμπρό και την επιτυχία όπως προσμετράται στην παγκόσμια αγορά του χρήματος.

Γιατί αν συγκρίνουμε τη χαοτική διαφορά στην αντιμετώπιση που είχε το έργο του ανθρώπου που προσπάθησε να σώσει ζωές και το έργο του ανθρώπου που πουλούσε τηλέφωνα σε όντα σε καταναλωτικό αμόκ τότε έχουμε πολύ βαθύτερα προβλήματα σαν ανθρωπότητα.

Θα έπρεπε να ντρεπόμαστε για την εικόνα μας σαν είδος, για την απόλυτη ηθική παρακμή μας.

Ή απλά είμαι πολύ περίεργος.

Βρείτε τις διαφορές

2011-09-28T17:31:00.000+03:00

Αυτές οι μέρες... :-/

2011-09-26T12:20:00.000+03:00

I was walking around, just a face in the crowd

Trying to keep myself out of the rain

Saw a vagabond king wear a styrofoam crown

Wondered if I might end up the same

There's a man out on the corner

Singing old songs about change

Everybody got their cross to bare, these days

She came looking for some shelter with a suitcase full of dreams

To a motel room on the boulevard

I guess she's trying to be James Dean

She's seen all the disciples and all the "wanna be's"

No one wants to be themselves these days

Still there's nothing to hold on to but these days

These days - the stars seem out of reach

These days - there ain't a ladder on the streets

These days are fast, nothing lasts in this graceless age

There ain't nobody left but us these days

{Bon Jovi - These Days}

Τουλάχιστον συννέφιασε...

2011-09-21T14:50:00.002+03:00

Μέσα στον ασύστολο και κενό ουσίας βερμπαλισμό του ο Βενιζέλος [όχι εκείνος, ο νεώτερος - ο τροφαντός] είπε κάτι ενδιαφέρον. Ευτυχώς που υπάρχει ο διεθνής έλεγχος, είπε, γιατί διαφορετικά και πάλι θα είχαμε εκτροχιαστεί. Πιο συνοπτική εικόνα της παταγώδους αποτυχίας της κυβέρνησης, του πολιτικού συστήματος, αλλά και του λεβιάθαν του κρατικού μηχανισμού δεν θα μπορούσε να υπάρχει.

Για τρεις δεκαετίες το ταΐσαμε, θα θρέψαμε με διαφθορά, νεποτισμό, βόλεψη και δανεικά, με ανικανότητα και ωφελιμισμό και τώρα έγινε το αλμπατρός στο λαιμό μας.

Τι και αν οι πολίτες ακούνε μουδιασμένοι τον καταιγισμό των "νέων" μέτρων; Τι και αν ακούμε ότι όποιος βγάζει 300ευρώ το μήνα οφείλει να φορολογηθεί, αφού πλέον παραιτηθήκαμε από την καταπολέμηση των πραγματικών αιτίων του ανεξέλεγκτου ελλείμματος;

Τι και αν οι φωνές για "γενναίες" μορφές αντίστασης [εκ του ασφαλούς πάντα] πληθαίνουν;

Η Ελλάδα δεν γουστάρει να αλλάξει. Να αλλάξει μόνη της όταν είχε άπλετο χρόνο. Προτίμησε την μηχανή του κιμά... Γιατί ο Έλληνας είναι ο απόλυτος αριστεριστής οπαδός του καπιταλισμού. Φτηνός στους λόγους του και ακριβός στις συνήθειες του.

Και στα αλήθεια, όσοι δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς σημαίνει νέα δραχμή, σε έναν κόσμο παγιδευμένο στα σταματημένα γρανάζια του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ας προσέχουν τι εύχονται, γιατί μερικές φορές οι ευχές γίνονται πραγματικότητα...

Φτάνει

2011-09-13T17:54:00.001+03:00

Από την είσοδο της Ελλάδας στο μηχανισμό "στήριξης" [αχαχαχα] και έπειτα ζούμε διαρκώς την ημέρα της μαρμότας. Όταν πλησιάζει ο τριμηνιαίος "έλεγχος", η κυβέρνηση ξυπνάει από τον καραμανλικό λήθαργο της, καταλαβαίνει ότι δεν έχει κάνει ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα, ακολουθεί ένας καταιγισμός φημών, απειλών και πιέσεων περί χρεοκοπίας, πανικοβάλλεται, προβαίνει σε σπασμωδικές κινήσεις και μπλόφες που, νομοτελειακά και σχεδόν κωμικά, καταλήγουν σε νέα μέτρα χωρίς στόχευση άλλη από την αριθμητική "κάλυψη" των προγραμματικών αστοχιών της, εξασφαλίζει μια ακόμη δόση με επαχθέστερους όρους και στη συνέχεια κρύβεται και πάλι στην τρύπα της και κοιμάται για τρεις μήνες...

Ειλικρινά δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται αυτό το φιάσκο. Ας αποφασίσουμε και εμείς και οι ξένοι τι στο διάολο θέλουμε. Κάπου η υπομονή έχει και τα όρια της. Όταν συνέχεια ξεφτάς τις άκρες του λογικού δε θες και πολύ για να φτάσεις στην παράνοια... Και κάπου τα νεύρα θα σπάσουν.

Συσκευάζοντας την σπατάλη

2011-09-13T17:42:00.001+03:00

Μου φαίνεται ότι όσο πιο φτηνό είναι ένα προϊόν τόσο πιο υπερφίαλη, άσκοπη και σπάταλη είναι η συσκευασία του. Μπορεί η συσκευασία να είναι σχετικά απαραίτητη σε ένα εύθραυστο αντικείμενο, αλλά στα αλήθεια χρειάζεται ένα ολόκληρο πλαστικό κέλυφος και χαρτί και συρματάκια για ένα φτηνιάρικο καλώδιο των 3 ευρώ [εκ των οποίων τα 2 είναι η συσκευασία...];

Και δεν είναι μόνο η τρομακτική σπατάλη πόρων για κάτι ΠΟΥ ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, είναι και τα απορρίμματα που θα δημιουργήσει. Για να μη μιλήσω για την deluxe συσκευασία ενός καλωδίου hdmi με χαρτόνια και με κάτι που μοιάζει με βελούδινο μαξιλαράκι. Ήμαρτον...

Τα νήματα της μαριονέτας

2011-09-12T22:10:00.002+03:00

Το ότι οι επαγγελματίες της πολιτικής, σε παγκόσμια κλίμακα, είναι τουλάχιστον ανεπαρκείς είναι προφανές. Από τους Έλληνες δειλούς λαϊκιστές μέχρι τους Αμερικάνους προεδρικούς υποψηφίους που κάνουν τζόκινγκ έχοντας μαζί τους ένα πρόχειρο πιστόλι με διόπτρα λέιζερ ή που πιστεύουν ότι οι καταιγίδες είναι η γνώμη του Θεού για το ανεξέλεγκτο έλλειμμα, οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι εκπαιδευμένοι για να λύνουν προβλήματα. Είναι εκπαιδευμένοι στη φτηνή ρητορεία και στην συνέχεια, σπρωγμένοι από τον κομματικό σωλήνα, πλασάρονται σε θέσεις ευθύνης για να παίξουν το ρόλο τους σαν μαριονέτες του κομματικού μηχανισμού.

Όμως δεν είναι ακριβώς οι πολιτικοί, ως ανίκανοι διαχειριστές, το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Το πρόβλημα είναι ότι παγκοσμίως, το πολιτικό σύστημα σαν τρόπος διαχείρισης, ελέγχου και λήψης αποφάσεων υψίστης σημασίας έχει καταρρεύσει. Οι δαιδαλώδεις, ατελείωτες διαπραγματεύσεις, οι συμβιβασμοί, τα συμφέροντα, η διαφθορά, η προοπτική της επανεκλογής των επαγγελματιών του χώρου ως αυτοσκοπός οδηγούν σε μια κατάσταση όπου πολλά πράγματα διατυπώνονται, λίγα γίνονται και ακόμη λιγότερα αλλάζουν.

Μπορεί να βρίσκουμε γοητευτικές τις θεωρίες συνωμοσίας, όπου δήθεν δέκα-είκοσι άνθρωποι έχουν ένα τρομακτικά πλήρες σχέδιο ελέγχου των πάντων και το εκτελούν τόσο πιστά όσο μια ορχήστρα παίζει μια συμφωνία, αλλά μάλλον δίνουμε πολύ αξία σε διάφορους που απλά εκμεταλλεύονται τα κενά ελέγχου και διαχείρισης.

Το παγκόσμιο πολιτικό σύστημα είναι τόσο ισχνό και άνευρο που αυτό που θεωρούμε ως σχέδιο δεν είναι τίποτα άλλο παρά η χαοτική αυτονόμηση ομάδων και πεδίων οικονομικής δραστηριότητας, που ανθούν κάτω από την αδυναμία ελέγχου και ρύθμισης και επιβάλουν τους κανόνες τους. Το να υπήρχε σχέδιο μπορεί να ήταν και ενθαρρυντικό, εφιαλτικό μεν, αλλά τουλάχιστον κάποιος θα ήξερε τι κάνει...

Αυτό που βιώνουμε είναι το ξήλωμα κάθε οργάνωσης, είναι το σταδιακό ξήλωμα του ίδιου του πολιτισμού. Όλος ο κόσμος πάει κατά διαόλου και αν αυτό σας ακούγεται ως μια ακόμη απαισιόδοξη οπτική αυτού του blogger θα απαντούσα με δυο φράσεις, πρώτον "ξυπνήστε" και δεύτερον "μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι..."

Ο κόσμος εύκολα "αγανακτεί", όμως δύσκολα θυμάται γιατί και ακόμη πιο δύσκολα, αν ποτέ, συνειδητοποιεί το τι συμβαίνει πριν είναι πολύ αργά. Το σημείο χωρίς επιστροφή, όπου τα πράγματα απλά θα ξεφύγουν από κάθε έλεγχο πλησιάζει γοργά...

Ένα δύσκολο Φθινόπωρο

2011-09-05T23:00:00.005+03:00

Μπήκε ο Σεπτέμβριος και όπως συνηθίζουν να λένε "ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του". Όσοι έχουν βρει το νόημα της ζωής τους αξίζουν συγχαρητήρια. Για τους υπόλοιπους μπορεί και να είναι η πιο περίεργη περίοδος της ζωής τους. Γεμάτη αβεβαιότητα, διστακτικότητα και απογοήτευση.

Στο γενικό πλαίσιο βλέπουμε την πλήρη αποτυχία της πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο, την αδιανόητη ανικανότητα διαχείρισης της οποιαδήποτε κρίσης και την τρομακτική κωλυσιεργία της δημαγωγίας.

Από την άλλη σε προσωπικό επίπεδο ο καθένας μπορεί να μετρήσει τις βάσεις που έχει θέσει στη ζωή του. Όσο πιο σαθρές τόσο πιο δύσκολα θα περνάει.

Εύχομαι ο καθένας να βρει το κουράγιο και την έμπνευση για να πορευτεί όπως αυτός νομίζει σωστό. All bets are off. Καλό Φθινόπωρο.

About the dreams I have

2011-09-05T23:00:00.004+03:00

Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που κοιμήθηκα καλά τις τελευταίες μέρες... Βλέπω περίεργα και πολύ έντονα όνειρα... Και το έντονα δεν εμπεριέχει τίποτα το ευχάριστο σας διαβεβαιώ... Μερικές φορές ξυπνάω και προσπαθώ να καταλάβω που είμαι... μάλλον άρχισα να το χάνω... ε καιρός ήταν :@

Πέρα από τη Νικιά του πράγματος, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ όχι απλά για τη φύση των ονείρων, αλλά και για την σκοπιμότητα τους. Ποια εξελικτική σκοπιμότητα εξυπηρετούν; Υπάρχει η θεωρεία ότι η ακινησία που επιφέρει ο βαθύς ύπνος, στα στα μη νυκτόβια όντα, τα προστατεύει από το να κυκλοφορούν ανέμελα μέσα στο σκοτάδι και να τα καταβροχθίσει κάποιος θηρευτής. Όμως αυτό δεν εξηγεί την κατάσταση του ύπνου που χαρακτηρίζεται από την έντονη εγκεφαλική δραστηριότητα που γεννά τα όνειρα.

Και από την άλλη αν ένα όνειρο είναι τόσο πειστική πραγματικότητα για τον ίδιο τον εγκέφαλο που το δημιουργεί, σε βαθμό που να προκαλεί τις ίδιες σωματικές αντιδράσεις που θα προκαλούσαν "πραγματικά" ερεθίσματα, είναι νομίζω δόκιμο το ερώτημα του τι ακριβώς είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως την "πραγματικότητα"...

Από τον σύνδεσμο μας στον κόσμο των πνευμάτων ως το ασυνάρτητο παραλήρημα μιας τυχαίας ηλεκτροχημικής δραστηριότητας του εγκεφάλου, ότι και να είναι τα όνειρα, εγώ ξέρω ότι έχω πολλές ακόμη περίεργες νύχτες μπροστά μου...

The Fading Line

2011-09-05T23:00:00.000+03:00

Καθώς έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος(!) από την κυκλοφορία του τελευταίου Faded Line κομματιού κάθομαι και σκέφτομαι τι διάολο έκανα τόσο καιρό...

Το πρώτο καιρό είχα εθιστεί με το τεχνικό μέρος του audio engineering, είχα βαλθεί να μάθω να κάνω πολύ καλές μίξεις. Ένα εγχείρημα που πέτυχε μερικώς, καθώς όντως απέκτησα μερικές γνώσεις, αλλά από την άλλη με έκαψε, γιατί είχα σιχαθεί να ακούω τα κομμάτια ξανά και ξανά και ξανά...

Μετά εθίστηκα με τα χαμηλά κουρδίσματα, είχα φτάσει σε Drop Bb [αυτό είναι 6 ημιτόνια κάτω από το φυσιολογικό κούρδισμα] και αναζητούσα τον απόλυτο ήχο. Άλλος ένας ανεμόμυλος [για να μη μιλήσω για τις πεταμένες χορδές]...

Σε κάποια φάση πήρα μπρος και άρχισα να παίζω νέα riff. Δεν είναι και άσχημα. Αλλά και πάλι δεν... δεν... δεν... Ούτε το κούρδισμα σε D Standard με βοήθησε. Ούτε το "εξώφυλλο" που έβγαλα για να μου δώσω μια κλωτσιά στον πισινό.

Τελικά αυτό που κατάλαβα είναι ότι ξεκίνησα την κιθάρα εντελώς λάθος. Αν υπάρχει κάτι τέτοιο φυσικά. Ήταν τόση η ορμή να γράψω μουσική [καλή ή κακή αυτό είναι στην κρίση σας], που δεν έδωσα την δέουσα προσοχή και χρόνο στη δημιουργία των απαραίτητων τεχνικών θεμελίων. Ξέρω, σχετικά καλά, πέντε πράγματα, αλλά αν μετά από τρία χρόνια δεν ξέρω ακόμη να πιάνω συγχορδίες και να κάνω bends, ε κάπου προτρέχω... Με τη θεωρία από την άλλη έχω καταπιαστεί και την έχω παρατήσει πολλές φορές...

Το βασικό όμως είναι να εξελίσσεσαι πάνω στο όργανο. Όχι να παίζεις συνέχεια τα ίδια και εκ του ασφαλούς. Φυσικά πολλοί είναι απόλυτα ικανοποιημένοι με αυτό, μερικοί κάνουν και καριέρα παίζοντας τρεις συγχορδίες ή τον ίδιο ρυθμό, εγώ όμως ένιωθα να πνίγομαι στην... κουλαμάρα μου....

Ακούγοντας τα riff που έχω μαζέψει αναρωτιόμουν, να φτιάξω ένα μέτριο κομμάτι γιατί; Και ειδικά χωρίς φωνητικά δεν είναι ούτε στο ελάχιστο σε επίπεδο που να μπορεί να στέκει ως instrumental...

Γι' αυτό και τον τελευταίο καιρό το έχω γυρίσει στο woodshedding. Ποιος ξέρει τι επιφυλάσσει το μέλλον για το Faded Line project...

Ελληνοφρένεια ον δε νετ

2011-09-05T22:17:00.003+03:00

Μετά την ρήξη με τον Αλαφούζο, ο Κ(ΚΕ)αλαμούτης και ο Αποστόλης μάζεψαν τα μπογαλάκια τους και πήγανε στον Real. Μπήκανε δυναμικά στη νέα σεζόν λοιπόν και μάλιστα με ένα πολύ καλό site!

Κοπανήστε τον Άδωνις και ακούστε το stream των εκπομπών! :)

Fucking flash ad

2011-08-29T11:20:00.001+03:00

Καθώς η τεχνολογία και οι τάσεις των χρηστών εξελίσσονται έτσι και το αγαπημένο μας www. Συνήθως οι ηλίθιες μόδες περνάνε γρήγορα. Άλλες κρατάνε ακόμη.

Μια από τις τάσεις που ευτυχώς πέθανε γρήγορα ήταν τα flash sites. Χωρίς δομή περιεχομένου και με τρελά μενού, απλά βασίζονταν σε εντυπωσιακά και άκρως ενοχλητικά animation για να σου κινήσουν το ενδιαφέρον. Δυστυχώς, εκείνη η περίοδος της παντοκρατορία του flash στο web design γέννησε και τις απίστευτα σπαστικές flash διαφημίσεις. Banner με ήχους, με animation, banner που έτσι και τα ακουμπούσες καταλάμβαναν όλη την οθόνη και άλλα υπέροχα...

Τελευταία σαν να υπάρχει μια αναζωογόνηση αυτών των διαφημήσεων του Σατανα! Με επικεφαλής αυτή τη ΓΑΜΗΜΕΝΗ διαφήμιση με το iphone και την γκόμενα. Είναι παντού. Δεν μπορείς να την αποφύγεις. Μπορεί να ακούς δυνατά τη μουσική και να περάσεις το ποντίκι κατά λάθος από πάνω... "ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΣΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ..." ΡΕ ΧΕΣΕ ΜΑΣ! Κατάρα σε αυτόν που την έφτιαξε. Να χρησιμοποιούν όλοι οι πελάτες του Internet Explorer 6. :@ (αυτό για όσους δεν ξέρουν είναι η μεγαλύτερη δυνατή κατάρα)

The Greatest Speech Ever Made

2011-08-26T18:15:00.000+03:00

Σοφά λόγια...

No more mr.nice Nick

2011-08-21T21:35:00.002+03:00

Τελικά ο κόσμος τα κατάφερε. Σκότωσε τον καλό, συγκαταβατικό Νίκο. Να τον θυμόμαστε. Α! Και είναι αρκετά σύντομο αυτό το pots ώστε να μην κουράζει;

DON'T TREAD ON ME.

Eraser

2011-08-21T21:30:00.001+03:00

Σαν συνέχεια του προηγούμενου post και σαν συνέπεια του γεγονότος ότι προφανώς γερνάμε και η υπομονή μας ελαττώνεται, αλλά το ίδιο και η μανία να μαζεύουμε πράγματα [τουλάχιστον εγώ - θέλω να πετάξω οτιδήποτε δεν χρησιμοποιώ...], έπεσε μια βαρβάτη ψηφιακή εκκαθάριση. 144 άλμπουμ συνάντησαν τον ψηφιακό δημιουργό τους με την γρήγορη διαδικασία του shift+delete.

Κράτησα μόνο δίσκους από τους οποίους θυμάμαι τουλάχιστον ένα κομμάτι. Έτσι αλλάζει και ο τρόπος που θα γίνεται η περιστασιακή παρουσίαση των νέων κυκλοφοριών. Οι δίσκοι αρχικά θα μπαίνουν σε καραντίνα δυο εβδομάδων και στη συνέχεια θα κρίνονται ως έξοχοι, ως κατάλληλοι μόνο για τους φαν ή ως αχνιστές κουράδες :p

Κάποιος να μου προτείνει μερικές καλές πόζερ κυκλοφορίες... :@ :p

ΥΓ. Το Eraser ήταν άλλη μια επική ταινία-παπαριά του Άρνολντ. Ήταν φανταστική! :p

Sounds like shit

2011-08-18T16:15:00.003+03:00

Όπως πάντα, η καυστική, σχεδόν ισοπεδωτική, σάτιρα του South Park έπεσε μέσα. Μοιάζει ότι από μια ηλικία και μετά η ανοχή μας στο "νέο" είναι πολύ μικρή, μπορεί και μηδαμινή. Και αυτό είναι η καλή περίπτωση. Συνήθως όλα τα "νέα" αρχίζουν να μοιάζουν με σκατά. Η καινούργια μουσική ακούγεται σαν σκατά, οι ταινίες είναι χάλια, τα ρούχα γκέι...

Ειδικά σε μορφές τέχνης με τις οποίες κάποιος ταυτίζεται και παθιάζεται, όπως η μουσική, η τάση είναι πολύ έντονη. Και δυστυχώς άρχισα να το διαπιστώνω και στον εαυτό μου. Καλά, δεν φτάνω στο σημείο να μου ακούγεται σαν κάποιος να χέζει στα αφτιά μου όπως ο Σταν :p, αλλά τίποτα δεν μοιάζει να έχει πια τον ίδιο αντίκτυπο. Μπορεί να είναι ενδιαφέρον για μερικές ακροάσεις, αλλά τίποτα δεν σου σηκώνει την τρίχα κάγκελο σαν το interlude του Master Of Puppets, τίποτα δεν σε αφήνει με ανοικτό το στόμα σαν τη μελωδία του Afraid To Shoot Strangers, τίποτα δεν είναι τόσο επικό σαν το Blood Of My Enemies, τίποτα δεν είναι τόσο κάφρικο όσο το σατανικό ριφφ στο Raining Blood και όσο (γελοιωδώς) χαμηλά και αν κουρδίσουν οι νέες μπάντες τίποτα δεν λέει "τώρα θα σου χώσω μπουκέτο στα δόντια" σαν το Walk.

Είναι ότι έχει πέσει η ποιότητα της μουσικής; Είναι ότι δεν υπάρχουν πια εμπνευσμένοι συνθέτες (γιατί τεχνικά δεν νομίζω ότι υπήρχαν ποτέ καλύτεροι παίκτες); Είναι ότι, όπως λέγεται, όλα έχουν παιχτεί;

Νομίζω ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Κυρίως όμως είναι ότι... μεγαλώνουμε. Τα πρώτα ακούσματα είναι εκείνα που θα σε σημαδέψουν κατά μία έννοια και εκείνα που θα θέσουν τον πήχη του καθενός. Από την άλλη αν και τα γούστα είναι όσα και οι άνθρωποι, η αλήθεια είναι ότι η πλειονότητα της μοντέρνας μουσικής, αν και ποιοτική και άρτια τεχνικά, δεν είναι το ίδιο αξιομνημόνευτη. Ίσως και η κατακλυσμιαία προσφορά και η εύκολη-αχεμ- πρόσβαση δε βοηθάει τον ακροατή.

Μέχρι στιγμής το πολεμάω, αλλά ήδη πολλοί δίσκοι άρχισαν να μου ακούγονται σαν κλανιές :p

Αχ παιδική ηλικία

2011-08-16T10:42:00.002+03:00

Η τυχαιότητα του σύμπαντος μας επιφύλασσε να γεννηθούμε στη Γη τη σωτήρια δεκαετία του 1980. Μια δεκαετία που για πάντα θα μείνει στην ιστορία ως η δεκαετία του πραγματικού κιτς. Και ευτυχώς ήμασταν πολύ μικρά για να κυκλοφορούμε με βάτες και σηκωμένα μανίκια και να έχουμε mullets :p

Η δεκαετία του 1980 ήταν μια "αναλογική" δεκαετία. Δεν υπήρχαν ακόμη ηλεκτρονικά παιχνίδια ή μάλλον ήταν σε νηπιακό στάδιο. Τα παιχνίδια μας ήταν ή τα κλασσικά ομαδικά, που συνοδεύονταν από χώμα, πληγές και μαλώματα :p ή πλαστικά μπιχλιμπίδια, όπως Transformers και G.I.Joe. Εδώ απλά να αναφέρω ότι τα Transformes είναι τάξεις μεγέθους πιο γαμάτα από τα G.I.Joe και αυτό είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο.

Επίσης τα 80s ήταν μια δεκαετία τρομερά cult και απίστευτα ψεύτικων σειρών. Μια από αυτές ήταν ο θρυλικός "Ιππότης της Ασφάλτου", με τον Μιτς Μπιουκάνον, συγνώμη τον Μάικλ Νάιτ, εε... Ντέιβιντ -οι Γερμανοί αγοράζουν ακόμη και τους δίσκους που βγάζω- Χάσελχοφ. Περιττό να πω ότι ήμουν τεράστιος φαν. Νομίζω δεν πρέπει να υπήρχε παιδάκι τότε να να μην ήθελε να μιλάει στο ρολόι του, να ονειρεύεται ότι οδηγεί μια μαύρη Πόντιακ, που κάνει χου χου με κόκκινα μπλιμπλίκια στο καπό και ύστερα μπαίνει μέσα σε μια νταλίκα εν κινήσει. Επίσης είχε ένα μπουστ και πηδούσε από πελώρια κενά... Και η Είπριλ καλή ήταν. :p

Σαν μέρος του εθισμού μου είχα και τις κασέτες! Ήταν θεϊκές. Δε θέλω να τις ακούσω τώρα γιατί θα απογοητευτώ, αλλά θυμάμαι τα ζεστά μεσημέρια στην Καλλικράτεια να χάνομαι στην ιστορία που άκουγα από τα άθλια ακουστικά (με πορτοκαλί σφουγγάρι) του υποτυπώδους γουόκμαν μου...

Όλα ήταν τόσο απλά τότε... Ακόμη και όταν ο κιτ ερχόταν αντιμέτωπος με ρομπότ και εξωγήινους...

ΥΓ. Κάποιοι με ξεφτίλισαν για τις κασέτες!

20 χρόνια Black Album

2011-08-16T10:42:00.000+03:00

Στις 12 Αυγούστου έκλεισαν 20 χρόνια από την επίσημη κυκλοφορία του πέμπτου δίσκου των Metallica, που έμεινε γνωστός ως black album. Ήταν ο δίσκος που δίχασε απόλυτα το αμιγώς metal κοινό, ήταν η τελευταία, αντικειμενικά, καλή δουλειά τους και τι ξεχνάω; Α ναι ήταν ο δίσκος που τους απογείωσε από μια thrash μπάντα του L.A. σε ροκ σταρ παγκοσμίου εμβέλειας.

Χιλιάδες γραμμές έχουν αφοσιωθεί στο δίσκο, δεκάδες ώρες έχουν χαθεί σε αντιδικίες του στυλ "μαλάκα ο καλύτερος δίσκος ήταν το Kill Em All", "τι λες ρε μαλάκα, όταν έφυγε ο McGovney τελείωσαν οι Metallica" κτλ, αλλά η αλήθεια είναι ότι το Βλακ Άλμπουμ είναι σαν μια ερώτηση που απαντάς μόνο με ναι.

- Είναι ο πιο προσιτός metal δίσκος όλων των εποχών; Ναι
- Έχει φανταστικά τραγούδια; Ναι
- Έχει μια παραγωγή που άντεξε στη δοκιμασία του χρόνου; Ναι
- Έχει δύναμη, όγκο, συνοχή και κατεύθυνση; Ναι
- Έχει μερικά από τα πλέον αξιομνημόνευτα riff, μελωδίες και solo; Ναι
- Έχει τον καλύτερο Hetfield ever; Ναι
- Απενοχοποίησε για πάντα το metal σαν μουσική στο ευρύ κοινό; Ναι
- Ανάγκασε πολλούς να πάρουν και να μάθουν κιθάρα; Ναι
- Ήταν ο δίσκος που έκανε τους Metallica να γλυκαθούν από τη mainstream επιτυχία και να χάσουν κάθε επαφή με τις ρίζες τους; Ναι
- Ήταν ο δίσκος που ρούφηξε τα τελευταία αποθέματα δημιουργικότητας τους με αποτέλεσμα να περάσουν την επόμενη δεκαετία κυκλοφορώντας αηδίες; Ναι
- Θα υποστώ πολλές φορές ακόμη το Nothing Else Matters σε 1000 διαφορετικές διασκευές; Ναι

Μπορεί ο δίσκος να ακροβατεί στα όρια μεταξύ του metal και του σκληρού ραδιοφωνικού ροκ, μπορεί να τον έχει και η γιαγιά σου που κρυφά κάνει air guitar με την σκούπα στο Sad But True, μπορεί να "πρέπει" να το μισείς αν είσαι "true metal" και είχες ραφτά Metallica και το demo του Kill Em All με τον Mustaine, αλλά παραδέξου το. Είκοσι χρόνια αργότερα και ακόμη το δισκάκι σπέρνει. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην κάνεις headbang, air guitar και να μην σιγοτραγουδίσεις τους στίχους. Και δεν υπάρχει κανένα καλύτερο κριτήριο πέρα από τη δοκιμασία του χρόνου.

Ίσως ο τίτλος που θα ταίριαζε στο δίσκο θα ήταν το Don't Tread On Me, γιατί σαν τον κροταλία που αχνοφαίνεται στο εξώφυλλο, έτσι και τον αγνοήσεις θα σε δαγκώσει. Πέρα από τα trends και τις αναλύσεις, είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους όλων των εποχών.

Σκόρπιες Σκέψεις - Human edition

2011-07-24T13:57:00.002+03:00

Trigger Finger
Τι μπορεί να ωθήσει έναν άνθρωπο στο να δολοφονήσει ψυχρά και μεθοδικά 76 αθώα παιδιά; Τι μπορεί να σε ωθήσει να εξοντώνεις επί μία ώρα χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό; Η βία είναι μέρος της φύσης μας, δεν υπάρχει λόγος να υποκρινόμαστε διαφορετικά, κάπου εκεί στα σκοτεινά αρχέγονα μέρη του εγκεφάλου μας κρύβεται ένα βαρύ σκοτάδι. Όμως κάτι άλλο είναι αυτό που μπορεί να κάμψει κάθε ενδοιασμό, είναι αυτό που αποκαλούμε ιδεολογία, η θεώρηση της πραγματικότητας με αυτόνομους όρους που μπορεί να δικαιολογούν ενέργειες που είναι ακατανόητες για τους άλλους.

Simulacrum
Ο εγκέφαλος μας πολύ εύκολα αφομοιώνει και ενσωματώνει στο πρόγραμμα του τέτοιες θεωρήσεις. Άλλωστε αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά ένα προσομοιωμένο μοντέλο που διατηρεί ο εγκέφαλος μας με βάση τις αισθητηριακές πληροφορίες που λαμβάνει. Δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε ποια είναι η αληθινή πραγματικότητα μιας και περιοριζόμαστε από την κατασκευή και τα φίλτρα του εγκεφάλου μας. Αυτό μπορείτε πολύ εύκολα να το διαπιστώσετε με μια οποιαδήποτε κλασσική οφθαλμαπάτη. Η πραγματικότητα όπως τη βιώνουμε είναι μια κατά προσέγγιση προσομοίωση, ένα τρισδιάστατο μοντέλο με πολλές συντομεύσεις για οικονομία επεξεργαστικής ισχύος [γι' αυτό και ο κόσμος δε χάνεται κάθε φορά που ανοιγοκλείνουμε τα μάτια μας παρόλο που δεν υπάρχει οπτικό ερέθισμα. Αυτό που "βλέπουμε" είναι το μοντέλο που ήδη "τρέχει" στο εγκέφαλο μας].

Και κάπου μέσα από τις αναρίθμητες διασυνδέσεις των νευρώνων μας ξεπηδάει αυτό που αποκαλούμε συνείδηση. Η αιώνια αγωνία του ανθρώπινου είδους ήταν και είναι να ανακαλύψει τη φύση αυτή της συνείδησης. Είναι κατά κάποιο τρόπο αυτονομημένη από το υλικό του εγκεφάλου μας ή είναι απλώς απόρροια ενός επαρκώς πολύπλοκου νευρωνικού δικτύου; Αξίζει να σκεφτούμε ότι σε κατάσταση βαθιού ύπνου αυτό που αποκαλούμε συνείδηση "κλείνει" πολύ εύκολα. Για μερικές ώρες το μηχάνημα τρέχει μόνο του χωρίς να παράγει σκέψεις.

Και εδώ γεννάται και ένα ακόμη ερώτημα. Αν ο ίδιος ο εγκέφαλος μας λειτουργεί προσομοιώνοντας μια πραγματικότητα και δεν μπορεί να διακρίνει ανάμεσα σε επαρκώς πειστικές προσομοιώσεις, πως ξέρουμε ότι το ίδιο το σύμπαν δεν είναι μια προσομοίωση; Η ίδια η αρχή της αβεβαιότητας της κβαντικής φυσικής (που επιβεβαιώνεται πειραματικά) λέει πως πρέπει να παρατηρήσεις ένα σωματίδιο για να μάθεις τι κάνει. Μια πολύ ενδιαφέρουσα θεωρεία είναι και ο απλός παραλληλισμός αυτής της παρατήρησης με μια τρισδιάστατη προσομοίωση. Το πρόγραμμα φτιάχνει μόνο ότι παρατηρεί ο θεατής, ο υπόλοιπος "κόσμος" είναι απλά κώδικας που περιμένει να εκτελεστεί την κατάλληλη στιγμή για να διατηρήσει την οφθαλμαπάτη.

Φυσικά κάθε σκέψη για τη φύση τη δική μας, αλλά και του σύμπαντος οδηγεί στο καταραμένο κυκλικό ερώτημα. Αν υπάρχει κάποιος δημιουργός τότε ποιος έφτιαξε τον δημιουργό; Αd infinitum...

This revolution will not be televised
Και το παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό μοντέλο δεν είναι τίποτα διαφορετικό από ένα ακόμη σύστημα, μια προσομοίωση που δεχόμαστε σαν την πραγματικότητα. Και παρόλο τις προφανείς αδικίες και δυσλειτουργίες, παρά τις ρωγμές της καλά κρατεί. Γι' αυτό και αυτή η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά. Γιατί ποτέ δεν πρόκειται να γίνει. Μπορεί οι "αγανακτισμένοι" να γέμισαν μερικές ώρες τηλεοπτικού χρόνου, αλλά το "κίνημα" δεν είχε εστιασμένο στόχο παρά μόνο ήταν η αναπαραγωγή μιας διάχυτης δυσαρέσκειας. Η δυσαρέσκεια του περισσότερου κόσμου αρχίζει και τελειώνει εκεί που θίγονται κάποια κεκτημένα. Η μεγάλη εικόνα πολύ λίγο εισέρχεται στο πλάνο των περισσοτέρων. Δε πειράζει. 'Ίσως και είναι καλύτερα έτσι, μια επίφαση ενός λειτουργικού και ελεύθερου κόσμου...

The state
Δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να υπάρξει για πολλές δεκαετίες ή και αιώνες συλλογικό πνεύμα στην ανθρωπότητα. Κάθε χώρα είναι λίγο πολύ μόνη της και δρα με βάση συμφέροντα και ευκαιρίες. Μπορεί και ο καπιταλισμός να μας ταιριάζει σαν είδος τελικά. Βέβαια λέγοντας καπιταλισμό εννοούμε πια όχι την οικονομία του κεφαλαίου, αλλά την οικονομία του χρέους.

Σε αυτή την πραγματικότητα η ρύθμιση του Ελληνικού χρέους ήταν πολύ θετική. Μπορεί να μην ήταν μια βέλτιστη λύση, αλλά η μείωση των επιτοκίων, η παράταση της περιόδου αποπληρωμής, η δυνατότητα αγοράς χρέους από την αγορά και η εξασφάλιση της ρευστότητας των τραπεζών είναι πολλά περισσότερα από όσα θα καταφέρναμε αν χρεοκοπούσαμε ένα πρωί όπως πολλοί ήθελαν. Δεν θα πετυχαίναμε τίποτα παρά μόνο το χάος.

Το πρόβλημα είναι φυσικά ότι η ρύθμιση του χρέους είναι αποκλειστικά αυτό. Δηλαδή καλύπτεται η χώρα στην αποπληρωμή του τεράστιου χρέους της και μόνο. Το πως θα προοδεύσει δεν προβλέπεται, αν και είναι αυτονόητο. Επένδυση. Όχι με την οικονομική έννοια του όρου, αλλά επένδυση στο ίδιο το μέλλον και όχι στη συντήρηση ενός σάπιου παρελθόντος...

Αυτά. Καλό καλοκαίρι...
Ένας Νίκος.

Σκόρπιες Σκέψεις - Κάψα edition

2011-07-19T09:53:00.002+03:00

Μεταξύ της διαολεμένης ζέστης και της ζαλάδας που σου προκαλεί είτε η φευγαλέα δροσιά ενός ανεμιστήρα είτε το ξερό ψύχος του κλιματιστικού, δύσκολα μπορείς να οργανώσεις τις σκέψεις σου ή καλύτερα τις άναρχες ριπές των λαχανιασμένων νευρώνων σου σε ένα κείμενο με συνοχή, γι' αυτό και έχουν μειωθεί οι ρυθμοί ανανέωσης του βλογκ σε... καλοκαιρινά επίπεδα.

Τώρα το θυμήθηκαν;
Και ενώ οι Ευρωπαίοι ξύνουν το κεφάλι τους για το πως τους συμφέρει περισσότερο να λύσουν το πρόβλημα του ελληνικού χρέους [για το διαβόητο selective default διαβάστε εδώ], διστακτικά ψιθυρίζουν ότι δεν είναι δυνατόν οι οίκοι αξιολόγησης, δηλαδή τρεις ιδιωτικές εταιρείες, να καθορίζουν με τους χρησμούς τους την πολιτική ολόκληρων κρατών. Κάτι που φώναζε κάθε σκεπτόμενος πολίτης δηλαδή. Πολιτική παράλυση ή δειλία; Λίγη σημασία έχει. Σημασία έχει ότι οι οίκοι δημιουργούν αυτοεκπληρούμενες προφητείες επηρεάζοντας την ευμετάβλητη παγκόσμια αγορά που λειτουργεί με όρους παιγνίου.

Η ξεφτισμένη αυτοκρατορία
Αν έχει φανερώσει κάτι η παγκόσμια κρίση χρέους είναι η πολιτική γύμνια των δυτικών κυβερνήσεων. Τις παρακολουθούμε ξανά και ξάνα ανήμπορες να αντιμετωπίσουν τη ρίζα του προβλήματος, την αυτονόμηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος πέρα από κάθε λογική και έλεγχο και να επιδίδονται σε παιχνίδια μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και λατρείας οικονομικών δογμάτων, χωρίς φυσικά να επιτυγχάνουν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.

Το να βλέπεις τις Η.Π.Α να ακροβατούν στο χείλος της χρεωκοπίας και τους πολιτικούς της να τσακώνονται με αστεία επιχειρήματα φέρνει στο μυαλό τίτλους όπως "how the mighty have fallen". Βέβαια αυτή η παρακμή των δυτικών κρατών δεν είναι κάτι που έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη. Συντελείται εδώ και δυο δεκαετίες και αν νομίζουμε ότι η σπατάλη και η διαφθορά είναι ελληνικό φαινόμενο, μάλλον πρέπει να αναρωτηθούμε το κλασσικό πλέον "που πήγαν τα λεφτά", γιατί καμιά από τις υπερχρεωμένες χώρες δεν έχει γίνει μια ουτοπία που να δικαιολογεί την ασύστολη σπατάλη των δανεικών. Φυσικά τις εκάστοτε κρίσεις τις πληρώνει ο πολίτης, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

The greek way
Άδικα μας κατηγορούν για έλλειψη καινοτομίας στη χώρα μας. Όταν σε άλλες χώρες απεργία σημαίνει απέχω από την εργασία μου έχοντας τα τάδε αιτήματα και μπορεί να διαμαρτυρηθώ με κάποια ειρηνική συγκέντρωση χωρίς να ενοχλώ τους άλλους πολίτες, στην Ελλάδα απεργία σημαίνει "θα κάνω την καθημερινότητα σου κόλαση για να πιέσω τους δειλούς πολιτικούς". Δίκαια ή άδικα αιτήματα, κάθε εργασιακή συντεχνία που έχει τα μέσα επιδίδεται εδώ και δεκάδες χρόνια σε τακτικά σχέδια κατάληψης δρόμων και συγκοινωνιακών κόμβων.

Φορτηγά, τρακτέρ, ταξί, όλα αποτελούν οδοφράγματα ενός ιδιότυπου αντάρτικου πόλης. Το ότι ταλαιπωρούνται και ζημιώνονται όλοι πλην των κυβερνώντων δε φαίνεται καν να καταγράφεται στον συνδικαλιστικό λογισμό. Φυσικά είμαι σκόπιμα αφελής. Εννοείται πως ακριβώς σε αυτό σκοπεύουν, δηλαδή στην πρόκληση οικονομική βλάβης και ταλαιπωρίας στο κοινωνικό σύνολο ώστε να εκβιάσουν για την προάσπιση των όποιων συμφερόντων τους. Η κοινωνική αλληλεγγύη σε όλο της το μεγαλείο.

Ζέστα
Όλοι ξέρουν ότι μισώ τη ζέστα. Προτιμώ να κρυώνω παρά να ζεσταίνομαι. Μόλις πιάνουν οι βαρβάτες κάψες πάντα προσπαθώ να θυμηθώ πως αντέχαμε μικροί. Ούτε κλιματιστικά, ούτε ανεμιστήρες, ούτε καν τέντες! Συνήθως το απέδιδα στο ότι δεν μας ένοιαζε, είχαμε περισσότερες βιολογικές αντοχές όντας σπόρια και όχι γέροι όπως τώρα. Το απέδιδα στο ότι το μικροκλίμα των τσιμεντένιων φαραγγιών μας δεν ήταν ακόμη τόσο δυσβάσταχτο. Στο μόνο που ξεχνούσα να το αποδώσω ήταν στο ότι με το που έκλειναν τα σχολεία βρισκόμασταν όλοι, λίγο πολύ, εκτός πόλης κοντά σε κάποια θάλασσα!

Αυτά για τώρα. Καλό κλιματισμό! :p

Work in progress

2011-07-11T19:40:00.003+03:00

Αν και επιφυλάσσομαι για διάφορες ακόμη πινελιές ή αλλαγές, αυτό θα είναι σε γενικές γραμμές το εξώφυλλο του νέου Faded Line EP, Ours Is The Fury, που ετοιμάζεται [αργά και βασανιστικά-- έχει ζέστα ρε!].

Το καλό είναι ότι πρώτον επιτέλους έχω πιάσει ένα συναίσθημα για τα κομμάτια [χωρίς αυτό απλά βολοδέρνω με άχρηστα riff] και δεύτερον ξεπέρασα το κόλλημα να κάνω παραγωγές super γυαλισμένες σαν άλλος Andy Sneap και φυσικά το να ξαναμιξάρω/ξαναγράψω κτλ τα παλιά κομμάτια!

Οι τίτλοι των κομματιών:

Part I. Last Light
Part II. Ours Is The Fury
Part III. Falling Skies
Part IV. Torn Assunder

Στοχεύω βασικά σε ένα μεγάλο "κομμάτι", με την έννοια ότι θα υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο theme. Οπότε περιμένετε groove, λίγο καφρίλα, interludes και λίγη faded μελωδία :p Τώρα αυτό που μένει είναι να βάλω τα [πολλά] κομμάτια του puzzle μαζί... Δηλαδή πρέπει να στρωθώ με το κλιματιστικό αγκαλιά! :o

Υγ. Σαφώς επηρεασμένος από το κλίμα της εποχής...
Υγ2. Το εξώφυλλο είναι φτιαγμένο εξολοκλήρου από την αρχή, με διάφορα διανυσματικά γραφικά, grunge backgrounds και brushes που υπάρχουν δωρεάν στο internet.
Υγ3. Είχα να γράψω στο blog μια εβδομάδα... Μου ξέφυγε λίγο ελέω ζέστας...

Μια ωραία ατμόφαιρα...

2011-06-30T13:17:00.002+03:00

Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά, μα κάθε φορά, που γίνονται πορείες να έχουμε τα γνωστά επεισόδια. Άκρατη και ανεξέλεγκτη αστυνομική βία, χημικά, συγκρούσεις, καταστροφές και πλατείες που να θυμίζουν βομβαρδισμένο τοπίο.

Ο όρος "πόλεμος" πάντα μου φαίνεται υπερβολικά δραματικός και αυτό γιατί κανένας μας δεν έχει ιδέα του τι σημαίνει πραγματικός πόλεμος, σίγουρα όμως οι λέξεις "χάος" και "ντροπή" μου έρχονται στο μυαλό. Ελάχιστη σημασία έχει αν όλα προκαλούνται από μπαχαλάκιδες, από ακροδεξιούς προβοκάτορες ή από μικρά πράσινα ανθρωπάκια.

Η περιοδικότητα του φαινομένου είναι απόδειξη μιας βαθιάς κοινωνικής παθογένειας. Όλες οι πολιτικές ταραχές είναι σύμπτωμα μιας κοινωνίας, κάθε κοινωνίας, που ταλαντεύεται στα όρια της θραύσης...

Metal 2011 pt.III

2011-06-30T12:36:00.006+03:00

Μιας και τις τελευταίες μέρες έχει δροσούλα [θαύμα;], τι καλύτερο από έναν καταιγισμό, από μια πλημμύρα riff και groove και από τσαλακωμένους σβέρκους;

Symphony X - Iconoclast
OK. Η παρουσίαση αυτού του δίσκου θα πάει κάπως έτσι. "Ωχ! Ρε συ αυτό γαμάει!" "ΠΩΠΩΠΩΠΩ!" "ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ!" "ΑΓΑΠΟΟΟΥΛΑ." "ΤΣΙΜΕΝΤΟ." Έχω πει αρκετές φορές ότι μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια από μπάντες που δεν μπορούν [πχ. Metallica μετά το And Justice For All...] είναι ένα έγκλημα κατά του metal :p Το ότι εδώ δεν υπάρχει κομμάτι κάτω των έξι σχεδόν λεπτών, αλλά ακούγεται λες και είναι μια έκρηξη απίστευτου metal των τριών-τεσσάρων λεπτών, είναι απόδειξη για το τι ποιότητα μιλάμε. Είναι ένας τρομακτικά καλός δίσκος. Αν πρόκειται να έβγαζα δίσκο θα το ξεχνούσα για φέτος [shift+delete] :p Ο Romeo έσφαξε τον ανταγωνισμό. Και δεν πρόκειται απλά για progressive όργιο. Τα riff είναι βαριά όσο δεν πάει και τα κομμάτια έχουν μια ασταμάτητη ενέργεια, ορμή και ρυθμό καθώς ελίσσονται διαρκώς μέσα σε αριστουργηματικές συνθέσεις. Ο Allen απογειώνεται και θυμίζει ότι καλές οι γκαρίλες, όμως τίποτα δεν φωνάζει [pun intended] meeeeeeeeeeeeeetaaaaaaaaal όσο τα καθαρά φωνητικά των άπειρων οκτάβων ;) Στο μόνο που ατύχησε ο δίσκος είναι ότι κυκλοφόρησε το 2011 και έτσι δεν είναι ο καλύτερος δίσκος της δεκαετίας του 2000 :Q Δεν πειράζει, έβαλε υποψηφιότητα για καλύτερος δίσκος αυτής της δεκαετίας.
Άκου ρε gay: ΟΛΟ. ΚΑΙ ΤΑ ΔΩΔΕΚΑ. ΑΚΟΥ ΤΑ ΤΩΡΑ

The Black Dahlia Murder - Ritual
Οι TBDM συνεχίζουν ακάθεκτοι να σκορπίζουν τον όλεθρο. Death metal τεχνοτροπία και βάρος πασπαλισμένα με black metal απόκοσμη σαπίλα. Οι ρυθμοί είναι αχαλίνωτοι, τα blastidia δίνουν και παίρνουν, αλλά οι συνθέσεις πότε δεν εκτρέπονται σε μια τεχνική άσκηση θορύβου. Ο δίσκος διατηρεί μια έντονη ατμόσφαιρα αγωνιώδους αμεσότητας. Δε ξέρω γιατί. Βασικά κάθε φορά που το ακούω θέλω να πάρω φόρα και να πέσω μέσα σε ένα σύννεφο από δακρυγόνα. :@
Άκου ρε πούστη: The Window

Unearth - Darkness In The Light
Ο προηγούμενος δίσκος τους μου είχε αρέσει πάρα πολύ και ήταν σε ασταμάτητο rotation. Η νέα τους προσπάθεια δεν φτάνει τα επίπεδα εκείνης της κυκλοφορίας. Αν και ευχάριστο και σίγουρα ποιοτικό, σου αφήνει την αίσθηση ότι είναι κάπως διαδικαστικός, by the numbers. Μελωδία, βαρύ riff, breakdown... Η περιγραφή μου το κάνει να ακούγεται χειρότερο από ότι είναι, απλά περίμενα κάτι πιο δυνατό. Όχι ότι δεν είναι... Μιας και δεν βοήθησα πολύ με αυτές τις αράδες, απλά ακούστε το ;)
Άκου ρε Λούλη: Watch It Burn

Origin - Entity
Εχεχεχε... Χοχοχοχο... ΜΟΥΧΑΧΑΧΑΧΑ. Προσέξατε ποτέ πως γυρνάνε τα ρούχα στο πλυντήριο όταν σπινάρει ο κάδος; Στο γρήγορο; Που ακούγεται σαν τουρμπίνα; Μόλις σας περιέγραψα το ανάλογο αυτού του ηχητικού ολέθρου. Τεχνικό brutal death και ΑΝΤΕ ΓΕΕΙΙΑΑΑΑΑ! Μόνο για όσους έχουν το στομάχι για τέτοια ακούσματα. ΟΛΕΘΡΟΣ. Συντριπτικό κάταγμα.
Άκου ρε πουστάρα: [Το blender σου. :o] Evolution Of Extinction

Sepultura - Kairos
Καιρός; Σαν να λέμε καιρός να σταματήσει να ταλαιπωρεί το όνομα των Sepultura ο Kisser; Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση στον δίσκο είναι ο άθλιος ήχος από τις κιθάρες. Σαν από practice amp. Μετά ότι δεν πρόσεχα καν τι παίζει. Βαρετό, αδιάφορο και ανέμπνευστο. Ούτε Faded Line να ήταν :p Μοιάζει σαν demo... Τέλος πάντων...
Άκου ρε ομοφυλόφιλε: Chaos A.D. :p

Primordial - Redemption At The Puritans Hand
Είχα ξεχάσει να γράψω για αυτή την κυκλοφορία. Επική θλίψη. Μόνο έτσι μπορώ να το χαρακτηρίσω. Διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά του ήχου των Ιρλανδών. Τα κομμάτια μοιάζουν να είναι ο ήχος που κάνουν τα δάκρυα όταν πέφτουν στη λάσπη, σε μια βροχερή μέρα, ενώ ο κόσμος καίγεται γύρω σου... Καλοκαιρινό άκουσμα... :p
Άκου ρε Φουστάνο: No Grave Deep Enough

Scar Symmetry - The Unseen Empire
Το Holographic Universe ήταν φανταστικό. Μετά ο απίστευτος Älvestam την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια και έφτιαξε τους Solution .45. Μετά οι Scar Symmetry κυκλοφόρησαν δύο μέτριες (για τα δεδομένα τους) κυκλοφορίες. Μια είναι και αυτή. Ακούγεται, αλλά δεν σου κάνει και καμιά ιδιαίτερη εντύπωση. Για να είμαι ειλικρινής δεν μου αρέσει όταν το γράφω αυτό. Μιλάμε πάντα για πολύ καλούς ή και εξαιρετικούς μουσικούς και κανένας δίσκος που έχω βάλει ποτέ εδώ δεν είναι ΧΑΛΙΑ. Απλά έχουμε κακομάθει τόσο πολύ από την ευκολία με την οποία ακούμε την υπερπροσφορά της μουσικής μας που θέλουμε το κάτι παραπάνω...
Άκου ρε Καραμανλή: Alpha And Omega

Τέλος μερικές πρώτες ακροάσεις από:
Dream Theater χωρίς την πριμαντόνα-αχ-πάρτε-με-πίσω-το-μετάνιωσα- Portnoy
Νέο Trivium
Νεο MACHINE-FUCKING-HEAD! \m/

It's the ram stupid

2011-06-30T12:36:00.005+03:00

Έχω γράψει κατά καιρούς για την επική αστάθεια του σεμνού και ταπεινού πισιού μου. Είχα υποψιαστεί τα πάντα (οδηγοί, μητρική, μνήμη, καιρός κτλ), έβαλα και έβγαλα antivirus, τα καταράστηκα, τα αφόρησα, έκανα 9 ώρες memtest τις μνήμες χωρίς το παραμικρό σφάλμα. Έκανα ως και φορμάτ. Οι μπλε οθόνες συνεχίζονταν. Δυο φορές προσπάθησα να παραγγείλω φτηνές, απλές μνήμες από το E-shop και το Πλαίσιο και τις δυο φορές εξαντλήθηκαν τα “αποθέματα” τους πριν καν πάει η on-line παραγγελία.

Τελικά πριν 3 εβδομάδες πέτυχα τις απολύτως default Kingston. Ούτε περίεργοι χρονισμοί, ούτε μυστήριες τάσεις λειτουργίας. Απλή γαμημένη μνήμη, όπως κάποτε, 40ευρώ 4GB [τώρα που χρεοκόπησε το e-shop έριξε και άλλο την τιμή! φτου!]. Και από τότε όλα δουλεύουν ρολόι. Επομένως ήταν η μνήμη από την πρώτη μέρα. Η γαμημένη μνήμη που δεν ήθελα, αλλά μου την αντικατέστησαν από το Πλαίσιο γιατί δεν είχαν αποθέματα από την απλή που ήθελα ούτως ή άλλως [και έτσι αυξήθηκε και το αφορολόγητο κάποιου, κάποιου :o]!

Δύο είναι τα διδάγματα. Πρώτον, ΜΗΝ αγοράζετε “πουσαρισμένο”, “ultra performance” ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο hardware, εκτός αν σας αρέσει να τραβάτε τα μαλλιά σας. Και συμβουλευτείτε πάντα τη συμβατότητα των διάφορων μνημών ή επεξεργαστών με τη μητρική σας. Παλιά τα έβαζες όλα και δούλευαν. Όχι πια. Ακόμη και αν υποτίθεται ότι είναι όλα βάση “προδιαγραφών”.

Δεύτερον, οι περίεργες, μη επαναλήψιμες μπλε οθόνες είναι κατά 90% θέμα υλικού και μνήμης. Το περίεργο σε εμένα ήταν ότι έκανα όλα τα hardware test 3 φορές για ώρες, χωρίς να βρεθεί το παραμικρό σφάλμα. Άρα ούτε αυτά τα test είναι fail proof. Το πιθανότερο ήταν, κατά τη γνώμη μου, ότι η τάση λειτουργίας τους [1,75V] απλά δεν ικανοποιούνταν σταθερά ή επαρκώς από τη μητρική πράγμα που προκαλούσε τα τυχαία σφάλματα.

Και μιας και πολλές φορές έκανα κωλοτούμπες για το θέμα των antivirus, να αναφέρω ότι έχω βάλει το Avast 6 και μου φαίνεται εξαιρετικό. Δεν ενοχλεί, δεν τρώει πόρους, δουλεύει (μάλλον). Το Sandboxie συνέχεια έβγαζε ένα ηλίθιο σφάλμα με τον Chrome και έφαγε παπούτσι.

Αν κάποιος θέλει μνήμες OCZ DDR3 4GB ας μου πει. Πωλούνται για 30 ευρώ.

*(στην εικόνα το επικό memtest+ που δεν βρήκε το παραμικρό σφάλμα μετά από 8 περάσματα...)

Θολό τοπίο

2011-06-28T11:05:00.001+03:00

Είχα αρχίσει να γράφω αυτό το post αρκετά διαφορετικά. Θα μιλούσα και πάλι για την ιερή αγελάδα της μεταπολίτευσης, το Δημόσιο, η προστασία του οποίου είναι από ότι φαίνεται το ύστατο πατριωτικό καθήκον της πλειοψηφίας των πολιτών και πολιτικών μέχρι τελικής πτώσεως, για την σπασμωδική και ολέθρια αναζήτηση κρατικών πόρων μέσω μιας φορολογικής επιδρομής επί αδίκων, όταν το πρόβλημα είναι βαθιά διαρθρωτικό (πολυνομία και ανικανότητα των κρατικών λειτουργών) και βαθιά κοινωνικό (νοοτροπία φοροδιαφυγής και απάτης), για την συντριβή των νέων με την αχαλίνωτη πλέον ανεργία... Αλλά τα έσβησα. Τι νόημα έχει να διαβάσετε ακόμη μερικές αράδες από έναν άνεργο πολίτη; Στο κάτω κάτω τι ειδικό βάρος μπορεί να έχει η άποψη μου; Οι περισσότεροι έχετε ήδη διαμορφωμένη άποψη, ορθή ή παράλογη.

Αυτές είναι μερικές πολύ σκοτεινές μέρες, παρά τον καλοκαιρινό ήλιο. Δε βοηθάει το ότι δεν προσυπογράφω σε φτηνές φιλοσοφίες περί "θετικής σκέψης". Είμαι βαθιά ορθολογιστής και κυνικός. Όχι απλά γιατί αυτό μου έμαθε η δική μου εμπειρία, αλλά γιατί αυτός είναι ο νόμος της φύσης. Είναι ο νόμος της τυχαιότητας, ένα μεγάλο παιχνίδι πιθανοτήτων...

Και έτσι κάπως στέκομαι ακίνητος στη μικρή γωνιά μου, του τίποτα και του πουθενά, ενώ όλα τρέχουν γύρω μου. Κοιτάω το θολό τοπίο και γελάω με τον εαυτό μου...

Πως οι λέξεις χάνουν το νόημα τους...

2011-06-23T12:22:00.001+03:00

Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της νεοελληνικής πραγματικότητας, όπως αναπτύχθηκε σε βάθος τριών δεκαετιών, αλλά κυρίως μετά την εγκαθίδρυση της τρίτης Δημοκρατίας το 1981 -έτσι είπε ο Πάγκαλος- είναι η απόλυτη απώλεια νοήματος των λέξεων που χρησιμοποιούμε. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.

Άμεση απονομή δικαιοσύνης: Σημαίνει πρώτα από όλα την αυτονομιμοποίηση εξωφρενικών αυξήσεων στις αμοιβές των δικαστικών λειτουργών από τους ίδιους για τους ίδιους. Σε δεύτερο βαθμό αναφέρεται στην ψυχρή απονομή δικαιοσύνης χωρίς φόβο και πάθος. Κανένας δεν είναι υπεράνω. Κανένας, αρκεί να μην έχει οποιουδήποτε είδους γνωριμία ή οικονομική επιφάνεια. Επίσης είναι και τάχιστη [με χρονικό ορίζοντα το ελάχιστο δεκαετίας]. Αν φυσικά δε χαθεί τυχαία η δικογραφία. [εντάξει μπορεί να πέσει ο φάκελος πίσω από το συρτάρι! συμβαίνουν αυτά!]

Εξυγίανση: Η εξυγίανση είναι κάτι που γίνεται εσαεί στην Ελλάδα. Έχει γίνει τόσες φορές που θα έπρεπε πλέον να είμαστε... αποστειρωμένοι. Η λέξη έχει μεταλλαχθεί στο να αναφέρεται σε λεκτικά ευχολόγια και αόριστες εξαγγελίες ντυμένες πάντοτε με το μανδύα κάποιας δήθεν σοσιαλιστικής ιδεολογίας, αυτό που με άλλα λόγια θα αποκαλούσαμε μπούρδες.

Κοινωνική δικαιοσύνη: Α! Μια υπέροχη φράση. Ψωμοτύρι κάθε πολιτικού που σέβεται τον εαυτό του [και μόνο]. Η κοινωνική δικαιοσύνη πολύ απλά ερμηνεύεται ως "νόμος είναι το δίκιο της συντεχνίας που έχει μεθόδους πίεσης στην εκάστοτε εξουσία". Για παράδειγμα κοινωνική δικαιοσύνη για τη ΓΕΝΟΠ είναι να κατεβάζει τους διακόπτες ώστε να εξασφαλίζει ότι το κοινωνικό σύνολο θα καταλάβει τι θα πάθει αν δεν πάρει τις κρατικές ενισχύσεις που απαιτεί... συγνώμη... ήθελα να πω "αν δεν βεβαιωθεί ότι το ρεύμα είναι του... λαού".

Αυθαίρετο: Η λέξη αρχικά αναφερόταν σε κάτι που γίνεται εκτός κάποιου πλαισίου αρχών. Στην Ελλάδα έγινε η λέξη που περιγράφει την εντελώς παράνομη οικοδόμηση κάθε τύπου κατοικίας σε οποιοδήποτε μέρος επιθυμούσε ο πολίτης, παράλληλα με την απόλυτη και βαθιά γνώση του ότι μετά από μερικά χρόνια η παρανομία αυτή θα επιβραβευτεί με κάποιες χυδαίες και πρόχειρες διαδικασίες νομιμοποίησης. Μπορεί οι υπόλοιποι να νιώθουν εξαπατημένοι που ακολούθησαν την προβλεπόμενη διαδικασία και πλήρωσαν φόρους, να νιώθουν δηλαδή σαν μέγιστοι μαλάκες, αλλά αυτό είναι το νεοελληνικό μεγαλείο. Η απόλυτη αυθαιρεσία ήταν η πιο λαμπρή κατάκτηση του νεοελληνικού πολιτισμού.

Εθνική ενότητα: Η Ελλάδα πάντα χαρακτηριζόταν από ένα ισχυρό πνεύμα ενότητας και εθνικής συνοχής. Από του πολέμους των πόλεων κρατών μέχρι την αυτοκαταστροφική ελληνική επανάσταση και τον εμφύλιο, οι Έλληνες έχουν αποδείξει ότι η χαρακτηριστική μας "ενότητα" συνοψίζεται σε μια και μοναδική πρόταση. "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε; Αν δεν συμφωνήσεις μαζί μου θα σε γαμήσω".

Σοσιαλισμός: Οι Έλληνες έχουν μια έντονη ροπή προς τον ανέξοδο αριστερισμό. Με την έννοια ότι όλα τα γοητευτικά [και μερικές φορές ανέφικτα] κηρύγματα των αριστερών ιδεολογιών είναι νόμος για τον Έλληνα αρκεί να μην ακουμπούν τη βόλεψη του, γιατί τότε ξεχνάει τα περί κοινωνικής δικαιοσύνης και θυμάται μόνο το ότι το να μην πάρει το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία του είναι έργο των σατανικών δυνάμεων που τον επιβουλεύονται. Ο Σοσιαλισμός στην Ελλάδα, σε γενικές γραμμές, σημαίνει ένα πελώριο, αντιπαραγωγικό και άχρηστο κράτος που θα συνεχίσει να προστατεύεται μέχρι να οδηγήσει τη χώρα στον οικονομικό αφανισμό.

Ποδόσφαιρο: Πρόκειται για ένα λαοφιλές σπορ που στον υπόλοιπο πλανήτη προσφέρει θέαμα και ψυχαγωγία στους φίλους του. Στην Ελλάδα σημαίνει την αδιάλειπτη παρακολούθηση παραδημοσιογραφικών "πληροφοριών", την ενεργή έχθρα προς πάσης φύσης "αιωνίους" αντιπάλους, την απώλεια χρημάτων σε στοιχηματισμό και ενίοτε μόνο στην παρακολούθηση αγώνων φρικτού επιπέδου. Επίσης συνοδεύεται από μια πολύχρωμη χλωρίδα και πανίδα από παράγοντες, επιχειρηματίες και οπαδούς, που όλοι μαζί δημιουργούν μια εξαιρετική βιόσφαιρα απόλυτης παρακμής.

Ελληνική οικονομία: Αναφέρεται στην πάλαι ποτέ ανακύκλωση δανεικού χρήματος από το κράτος στην αγορά. Το κράτος δανειζόταν χρήματα, τα έδινε στην αγορά και εισέπραττε ένα μικρό μέρος σε φόρους. Συνέπεια ήταν η χρεωκοπία. Θα αναρωτηθείτε, μα δεν ήταν προφανής η κατάληξη; Ασφαλώς και ήταν. Και λοιπόν; Θέλετε να καταλήξετε κάπου; Εδώ είναι ΕΛΛΑΔΑ ρε...

Ένα ατύχημα σε αργή κίνηση

2011-06-15T15:53:00.003+03:00

Πολλές φράσεις έχουν διατυπωθεί για τις ημέρες που ζει η νεότερη ελληνική δημοκρατία, όπως "το τέλος της μεταπολίτευσης", "οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας" και αρκετές ακόμη δραματικές και ευφάνταστες. Εγώ από την άλλη δεν συμμερίζομαι την ολίγον υποκριτική δήθεν-έκπληξη των περισσοτέρων για κάτι που απλά ήταν αναπόφευκτο να συμβεί. Γιατί από τα μέσα του 1980 η ελληνική οικονομία και κοινωνία ήταν ένα ατύχημα που συνέβαινε σε αργή κίνηση.

Έχω γράψει πλειστάκις τις απόψεις μου για τα αίτια της σημερινής δραματικής κατάστασης και δεν θα κουράσω επαναλαμβάνοντας τον εαυτό μου. Όσο και αν δεν είναι δημοφιλής άποψη, σε μια κοινωνία που έχει μάθει να τη χαϊδεύουν και να της βουλώνουν το στόμα με επιδοτήσεις, διορισμούς και ασκήσεις σοσιαλιστικής πολιτικής με δανεικά, όλοι έχουμε το μερίδιο της ευθύνης μας. Το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα.

Η χώρα σήμερα βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Πραγματικά, δυστυχώς, δεν υπάρχουν πια καλές λύσεις. Φροντίσαμε να ξοδέψουμε κάθε χρόνο που μπορεί να είχαμε κωλυσιεργώντας, φλυαρώντας και σφυρίζοντας αδιάφορα, αρκεί να μην πείραζαν τη μικρή βρώμικη φωλίτσα μας. Η μια οδός μας οδηγεί σε ένα επαχθές, προχειροφτιαγμένο, φαντασιόπληκτο και αντικειμενικά ανέφικτο μνημόνιο ΙΙ και η άλλη στην (επίσημη) χρεωκοπία και την πλήρη απομόνωση της Ελλάδας.

Είναι τόσο συναισθηματικά φορτισμένη η κατάσταση που ειλικρινά δεν ξέρω ποια είναι η καλύτερη λύση. Η καθολική διαχειριστική ανικανότητα του πολιτικού συστήματος, αλλά και η ανωριμότητα των πολιτών (άλλωστε εμείς το στηρίξαμε, ανεξαρτήτου της εκάστοτε κυβέρνησης) δε βοηθά στη δημιουργία της οποιαδήποτε αισιοδοξίας ότι μπορούμε να διαχειριστούμε μια κρίση τέτοιου μεγέθους. Άρα το μνημόνιο ΙΙ είναι σχεδόν νομοτελειακό ότι θα αποτύχει παταγωδώς.

Μια χρεωκοπία από την άλλη θα οδηγήσει στην πλήρη οικονομική απομόνωση της Ελλάδας για δεκαετίες, πόσο μάλλον γιατί θα προκαλέσει χρηματοπιστωτικό ντόμινο στην ΕΕ και αναπόφευκτα τη μήνη των "συμμάχων" μας. Αν η Ελλάδα είχε την παραμικρή ανέπαφη παραγωγική βάση, αν είχε τουλάχιστον αυτάρκεια σε είδη πρώτης ανάγκης, ίσως μια τέτοια κίνηση να έμοιαζε και "ηρωική". Ένα χαρακίρι, μια αυτοκτονία μπροστά στη βέβαια ήττα. Όμως δεν έχει. Όχι πια. Φρόντισε να την εξοντώσει κάτω από το όργιο του κρατισμού και την ονείρωξη του ανύπαρκτου πλούτου των δανεικών.

Καλώς ή κακώς διέξοδος δεν υπάρχει. Αγαπητοί συμπολίτες μου, αγαπητοί Έλληνες, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Που θα πάμε από εδώ είναι μια απόφαση που ανήκει σε όλους μας. Για πρώτη φορά ας αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας. Ο καπιταλισμός, ο σοσιαλισμός, οι Αμερικάνοι και οι άλλοι έφταιγαν για τριάκοντα χρόνια. Τώρα ας γίνουμε επιτέλους οι πολίτες, με την έννοια που έδιναν σε αυτή τη λέξη οι πρόγονοι μας και όχι τα κακομαθημένα παιδάκια που παραπονιούνται στον πατερούλη-κράτος.

Ότι και αν αποφασίσουμε το μόνο καλό που θα έχει η χώρα τις επόμενες δεκαετίες θα είναι η φύση της. Γιατί τα υπόλοιπα θα θυμίζουν εμπόλεμη ζώνη...

Metal 2011 pt.II.5

2011-06-15T15:48:00.003+03:00

Μπορεί οι περισσότερες κυκλοφορίες να έγιναν τους περασμένους μήνες, αλλά ας ρίξουμε μια αφτιά σε νέα και ενδιαφέροντα πραγματάκια.

Arch Enemy - Khaos Legions

Μετά την πατάτα που ήταν το Rise Of The Tyrant, δεν είχα και μεγάλες προσδοκίες. Αλλά όχι απλά διαψεύστηκα, αλλά εντυπωσιάστηκα. Πολύ επιθετικός δίσκος, αλλά χωρίς να θυσιάζει τη μελωδία, πολύ πιασάρικος χωρίς να είναι trendy και gay και άκρως πωρωτικός. Οι Amott ξεπατώνονται και προσφέρουν metal για κάθε γούστο! Και περιέργως η φωνή της Angela [όχι της Merkel] δεν σε ξενερώνει, αλλά ντύνει ωραία τα κομμάτια.
Άκου κοτούλα: No Gods, No Masters

In Flames - Sounds Of A Playground Fading
Οι In Flames, σε αντίθεση με τους Dark Tranquillity που πάντα έμειναν κοντά στον αρχικό τους ήχο και δεν έχασαν την έμπνευση τους, πέρασαν από χίλια κύματα και πολλές απόπειρες ανακάλυψης του melodic death metal τροχού από την αρχή. Δε νομίζω ότι βγάλανε ποτέ δίσκο αντάξιο του Jester Race, αλλά από την άλλη δεν έλειπαν οι καλές στιγμές. Στο δίσκο αυτό δε λείπουν τα καλά riff και οι μελωδίες, όμως ξανά το μεγάλο μειονέκτημα είναι τα φωνητικά. Βασικά είναι χάλια. Δεν υπάρχει καλός τρόπος να το πω. Είναι ξενερωτικά και άκυρα και καταστρέφουν τα μισά κομμάτια. Βέβαια το κοινό της μπάντας έχει μετακινηθεί σε νεώτερες ηλικίες, οπότε αυτό το στυλ της "γάτας που κλαίει" δεν θα είναι τόσο πρόβλημα.
Άκου κοτίτσα: Enter Tragedy

Amorphis - The Beginning Of Times
Οι Amorphis είναι η κλασσική βορειοευρωπαία μπάντα που βρήκε το ύφος της και έχει περιχαρακωθεί μουσικά και θεματικά σε αυτόν. Και όταν λέω περιχαρακωθεί εννοώ δεν το κουνάμε ρούπι! :p Αν και αυτό δεν είναι κακό, ειδικά όταν μιλάμε για καλούς μουσικούς και ωραίες συνθέσεις, από την άλλη κάπου τα κομμάτια μοιάζουν ΠΑΡΑ πολύ μεταξύ τους σε σημείο που να δρα αρνητικά, μιας και δεν μπορείς να αποβάλεις την αίσθηση ότι βασικά γράψανε τον ίδιο δίσκο :p Αλλά για βροχερές, μουντές μέρες λίγες μπάντες πιάνουν την ατμόσφαιρα των Φιλανδών ;) \m/
Άκου κοτοπουλάκι: My Enemy

Και κάτι άσχετο --Τι γίνεται με τον παπάρα τον Faded Line;--
Βασικά έχω ριφφ και κάτι μελωδίες για 3-4 κομμάτια. Προσπαθώ να τα κολλήσω όλα μαζί, αλλά ειδικά σήμερα άκουσα τα παλιά και απογοητεύτηκα. Ένιωσα σαν μια πατημένη τσίχλα, σαν ένα σκατό, σαν ένα σκουπίδι. Τα νέα πρέπει να είναι τουλάχιστον αντάξια του ήδη χαμηλού επιπέδου που έχω θεσπίσει! :@ Αλλιώς τι κάνω; Θα είναι αποτυχία; Θα είναι μια κυβέρνηση Παπανδρέου και Καραμανλή μαζί; :@

Και τώρα τι;

2011-06-06T18:32:00.007+03:00

Οι εκδηλώσεις των "αγανακτισμένων πολιτών" που εξαπλώνονται πλέον σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις σίγουρα δε στερούνται πλήθους, παλμού και χιούμορ. Σίγουρα είναι μια αυθεντική έκφραση της αγωνίας του κόσμου για τις διαρκώς επιδεινούμενες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που αντιμετωπίζουμε και σίγουρα το πρόβλημα τους δεν είναι ότι στερούνται σαφούς ιδεολογικού χρώματος.

Άλλωστε ποια καθιερωμένη πολιτική ιδεολογία θα τολμούσε σήμερα να ισχυριστεί ότι δεν έχει ξεπεραστεί από τις εξελίξεις ή ακόμη χειρότερα ότι δεν έχει γελοιοποιηθεί καταρρέοντας κατά την εφαρμογή της; Η ιστορία είναι ένας αμείλικτος κριτής και οι γνωστές μας δεξιές, κεντρώες και αριστερές ιδεολογίες είναι πια μια καρικατούρα της αρχικής τους έμπνευσης, ένα κουφάρι άκυρων ιδεολογημάτων.

Όχι, αυτό που λείπει από τις συγκεντρώσεις είναι ο αντίκτυπος στις πραγματικές εξελίξεις. Μπορεί ακόμη να είναι η αρχή, όμως μήπως από ένα σημείο και μετά τα αντίσκηνα, οι κατσαρόλες και οι συνελεύσεις του Δήμου αρχίζουν να γίνονται γραφικά; Μήπως από ένα σημείο και μετά όταν η αγωνία των οργισμένων, αλλά εγκρατών πολιτών, είναι απλά φωνή βοώντων εν τη ερήμω πρέπει να αναζητηθούν τρόποι δράσης που έχουν πραγματικό αντίκτυπο στο σύστημα;

Γιατί υποθέτω ότι το αίσθημα όλων μας είναι ότι το συγκεκριμένο κοινωνικό μοντέλο έχει φτάσει στα όρια του. Έχει τελματώσει όχι μόνο ιδεολογικά, αλλά οδηγεί σε τέλμα τις ζωές των ανθρώπων. Και τότε είναι που ιστορικά δημιουργούνται οι κοινωνικές εκρήξεις.

Ποιο μπορεί να είναι το επόμενο βήμα αυτών των διαμαρτυριών; Γιατί όταν ο αγανακτισμένος πολίτης επιστρέφει το επόμενο πρωί στη δουλική ρουτίνα του συστήματος, η απογευματινή του οργή μοιάζει με ένα νάζι στα μάτια των σκηνογράφων αυτού του αστείου που αποκαλούμε παγκοσμιοποιημένο πολιτισμό.

Αυτό που πρέπει να γίνει σαφές είναι ότι οι χώρες που τώρα έχουν ουσιαστικά χρεοκοπήσει είναι πολύ μικρές για να αντισταθούν. Όσο και να φωνάζουμε για το Μνημόνιο ΙΙ, η ουσία του πράγματος είναι ότι χωρίς επαχθή (προφανώς!) δάνεια δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε. Μέσα στο σύστημα, θέλοντας και μη είμαστε απόλυτα εξαρτώμενοι από τα χρήματα των δανειστών.

Αν το κίνημα των "αγανακτισμένων πολιτών" θέλει να μετατραπεί από μια απογευματινή εκδήλωση στις πλατείες της Ευρώπης σε δύναμη της φύσης αρκεί να συνειδητοποιήσει την τεράστια λανθάνουσα δύναμη του. Ο πιο εύκολος τρόπος για να νικήσεις το σύστημα είναι από μέσα. Και μαντέψτε τι. Εμείς είμαστε τα γαμημένα γρανάζια του συστήματος.

Μπορούμε να φωνάζουμε να φύγουν οι κλέφτες και να κοιτάμε διαρκώς αλλού για τον καταλογισμό των ευθυνών, αλλά αν θέλουμε να σταματήσουμε το σύστημα μπορούμε αύριο να κατεβάσουμε το διακόπτη. Αποσύρουμε τα χρήματα μας από τις τράπεζες και τα καίμε. Όλοι. Κανένας δεν επιστρέφει στην εργασία του. Κανένας. Σε όλο τον κόσμο. Το σύστημα σταματάει ουρλιάζοντας. Οι αγανακτισμένοι πολίτες μίλησαν. Ως εδώ. Αφού δεν ακούτε σας επιστρέφουμε το πτώμα του συστήματος σας τυλιγμένο σε ευρώ και δολάρια.

Αυτή είναι η άποψη μου. Διαφορετικά σε λίγο καιρό απλά θα κοπανάμε τις κατσαρόλες μας, όχι από αγανάκτηση, αλλά από πραγματική πείνα.

Anti antivirus

2011-06-06T18:32:00.006+03:00

Μιας και οι άκυρες μπλε οθόνες στο pc συνεχίζονταν, οδηγήθηκα στην ύστατη λύση του format. Αν αυτό έλυσε το πρόβλημα μένει να το δείξει η ιστορία. Πάντως αφού ολοκλήρωσα τη φορματιάδα (δηλαδή το πέρασμα του λειτουργικού και όλων των προγραμμάτων που χρησιμοποιώ) και αφού δεν έπεσα από το μπαλκόνι κάπου ανάμεσα στο δέκατο reboot και το εκατοστό I Agree -> Next -> Next -> Next, άρχισα να ψάχνω τι να βάλω για antivirus.

Έχω δοκιμάσει τις πιο δημοφιλείς δωρεάν εκδόσεις και για να πω τη μαύρη αλήθεια κανένα δεν μου γέμισε το μάτι. Μάλιστα τα περισσότερα προκαλούν περισσότερα προβλήματα από όσα λύνουν, μια ανάγνωση στα φόρουμ υποστήριξης τους θα σας πείσει. Και τι να κάνω λοιπόν, ρωτάς αναγνώστη μου; Να βγαίνω στο ίντερνετς κομάντο; :o Υπάρχει λύση.

1) Εγκαθιστάτε το Sandboxie. Όπως δηλώνει απροκάλυπτα το όνομα του είναι ένα πρόγραμμα virtualization ή αλλιώς δημιουργίας ενός εικονικού υποσυστήματος στο σύστημά σας. Σκεφτείτε το σαν έναν κουτί [από αυτά που χέζουν οι γάτες;] όπου ότι και να κάνετε μένει εγκλωβισμένο εκεί. Η επιλογή που σας ενδιαφέρει εδώ είναι το "Run Web browser sandboxed" [δημιουργεί μόνο του και συντόμευση]. Ότι και να πάει να κατέβει ή να εκτελεστεί από τον browser σας θα μείνει παγιδευμένο στο κουτί. Τόσο απλά. Το antivirus, ναι αυτό που σας τρώει τη CPU και τη μνήμη, μπορεί να πάει να χέσει άλλου :o

2) Εγκαθιστάτε το Malwarebytes Free. Είναι καλύτερο στο να εντοπίζει και να εξοντώνει malware από τα περισσότερα πλήρη προγράμματα. Κατεβάσατε κάτι; Πριν το ανοίξετε ή το εκτελέσετε σαρώστε το με το malwarebytes. Δεν είναι resident και δε χρειάζεται να είναι. Το τρέχετε όποτε το χρειάζεστε και μόνο.

Με τα δύο αυτά μέτρα νομίζω ότι η χρήση antivirus είναι περιττή και άσκοπη. Τουλάχιστον για χρήστες που ξέρουν τι κάνουν. Προφανώς απαιτείται και συνετή χρήση. Για παράδειγμα απενεργοποιείστε το autorun από παντού. Θέλετε να τρέχει ότι έχει το USB στικάκι που σας δώσανε;

Ελπίζω να με άφησαν και χρόνους οι μπλε οθόνες. Είδομεν!

**UPDATE**
Μπλε οθόνη με το καλημέρα... MOTHERFUCKER...

ΥΓ. Η πατέντα με το Sandboxie ανήκει στο Καραμπίναρχο Bullard.
ΥΓ2. Το Sandboxie είναι ακόμη πιο κατάλληλο για 32bit λειτουργικά καθώς δεν έχουν την εγγενή προστασία του πυρήνα τους από παραβιάσεις όπως τα 64bit. Για Microsoft μιλάω πάντα :p

Μεταπολιτευτικά κόμπλεξ

2011-06-02T17:23:00.001+03:00

Πολλά κροκοδείλια δάκρυα χύθηκαν από πολιτικούς και δημοσιογραφίσκους τις τελευταίες μέρες για κάποια επεισόδια που, κατά την άποψη τους, αμαύρωσαν την κοινοβουλευτική μας δημοκρατία.

Αναφέρομαι στα επεισόδια έντονης αποδοκιμασίας βουλευτών τόσο στην Αθήνα, όσο και σε άλλες περιοχές τις Ελλάδας. Αμέσως λοιπόν τα Χερουβίμ της δημοκρατίας έσπευσαν να στηλιτεύσουν τα γεγονότα ως υποκινούμενη προβοκάτσια κατάλυσης του πολιτεύματος ή και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.

Φυσικά ούτε επίθεση στη βουλή είχαμε, ούτε ακούστηκε κανένα σύνθημα εναντίον της δημοκρατίας. Το μόνο που ακούστηκε ήταν η οργή του κόσμου για την ασύλητη ανικανότητα των 300 και του συρφετού τους.

Μου φαίνεται περίεργο πως προσβάλλεται η αιδώς τους από τέτοιες ενέργειες και όχι από τα συνθήματα του κομματικού στρατού τους που ξεσαλώνει στις προεκλογικές συγκεντρώσεις. Δε θυμάμαι κανένας να μιλούσε για υπονόμευση του κοινοβουλευτισμού στις αλήστου μνήμης ομιλίες του '89, με έναν όχλο να βοεί σύσσωμος στο άκουσμα και μόνο του ονόματος του αντιπάλου.

Οι ίδιοι πολιτικοί που φρόντισαν να βιάσουν την έννοια της δημοκρατίας, που εκπόρνευσαν τον κοινοβουλευτισμό και τον μετέτρεψαν από αξίωμα και λειτούργημα σε ποινική δραστηριότητα, αυτοί που έκλεψαν, δωροδόκησαν, διόρισαν, βόλεψαν, παρέκαμψαν, συσκότισαν, συγκάλυψαν και είπαν ψέματα ξανά και ξανά, είναι αυτοί που τώρα ενοχλούνται από τις μούντζες; Νομίζω ότι η εικόνα τους να φεύγουν βράδυ με φακούς είναι αυτή που τους ταιριάζει. Είναι προδότες.

Ας τελειώνουμε με αυτά τα βλακώδη μεταπολιτευτικά κόμπλεξ. Επειδή αυτοί οι τύποι μπορεί να συμμετείχαν κάποτε σε μια πορεία του Πολιτεχνείου δεν έγιναν αυτόματα μαχητές τους δικαίου και της δημοκρατίας. Αν θέλουν να υπερασπιστούν το πολίτευμα και τη χώρα τους να το πράξουν μέσα σε εκείνη την αίθουσα στην οποία τους έστειλε ο λαός. Αλλιώς θα τους πάρει όλους ο διάολος. Και δε μιλάω μεταφορικά.

Προσωπικά δε με απωθεί καθόλου η εικόνα των ταπεινωμένων βουλευτών. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι εμείς τους δώσαμε την εξουσία. Και μουντζώνοντας ή βρίζοντας τους οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και τη δική μας ανικανότητα ως πολίτες να εκλέξουμε μια σωστή ηγεσία.

Μικροί, ανίκανοι, προδότες

2011-05-29T11:16:00.000+03:00

Θα μπορούσαμε για ώρες να αναλύουμε και να διαπληκτιζόμαστε για τα αίτια που οδήγησαν την Ελλάδα στο σημερινό, απόλυτο, αδιέξοδο. Τα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός, το πελατειακό κράτος, ο νεποτισμός, ο εκφυλισμός κάθε έννοιας δικαίου, η ανικανότητα σε κάθε επίπεδο διοίκησης, η ακατάσχετη ιδεολογική φλυαρία και η ανυπαρξία έργου, η κοντόφθαλμη ιδιοτέλεια, η μεταπολίτευση.

Και είναι στα αλήθεια κρίμα, που οι άνθρωποι που έχουν την υποχρέωση, με βάση ένα κουρελόχαρτο που το αποκαλούμε Σύνταγμα, να οργανώσουν ένα σχέδιο εθνικής δράσης, δεν έχουν την πολυτέλεια του χρόνου να απολαύσουν μια τέτοια συζήτηση. Άλλωστε, ανάμεσα σε global thinkers, ποιητές της πολιτικής, λαϊκούς άνδρες, μαχητές του Στάλιν και έναν φλώρο, θα μπορούσε να παραχθεί μεγαλειώδες πνευματικό έργο...

Είναι κρίμα, γιατί αυτοί οι "αρχηγοί" των κομμάτων είναι τόσο μικροί και τόσο ανίκανοι. Είναι κρίμα, γιατί οι δημοκρατικά εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού διαπράττουν εσχάτη προδοσία.

Το μόνο πράγμα που έπρεπε να κάνουν είναι να καθίσουν όλοι μαζί και πέρα από σκοπιμότητες και δογματισμούς να αντιληφθούν ότι καλώς ή κακώς, αυτό που διακυβεύεται από δω και πέρα είναι η ίδια η υπόσταση της Ελλάδας ως κράτος.

Δε ζητώ σαν πολίτης να ακολουθήσουν οποιοδήποτε "Μνημόνιο ΙΙ" ή "Ζάπειο II" ή "Περεστρόικα Η Επιστροφή" ή "Ράμπο V"... Το μόνο που απαιτώ είναι να ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΝ για να καταστρώσουν ένα γαμημένο σχέδιο. Το μόνο που απαιτώ είναι επιτέλους να αντιληφθούν την πραγματικότητα.

Δεν ξέρω τι είναι πιο τρομακτικό, οι μηδενικές προοπτικές για κάθε νέο άνθρωπο στην Ελλάδα του 2011 ή το απόλυτο κενό εξουσίας και μάλιστα λόγω δειλίας και ανικανότητας. Γιατί ο συνδυασμός των δύο είναι ένα πολύ, πολύ εκρηκτικό μείγμα όπως πλειστάκις μας έχει διδάξει η παγκόσμια ιστορία...

Νομίζω πλησιάζει η ώρα για το ελικόπτερο...

Κοινωνική ασφυξία

2011-05-22T09:36:00.001+03:00

Σε διάφορες πόλεις τις Ισπανίας πραγματοποιούνται τις τελευταίες μέρες κάποιες από τις πλέον αυθόρμητες και αληθινές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των τελευταίων ετών. Μακριά από ξύλινους συνδικαλιστικούς λόγους και προκάτ συνθήματα, οι νέοι απλά ζητούν κάτι το οποίο θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, αλλά και βασική επιδίωξη κάθε σωστά οργανωμένης κοινωνίας. Ζητάνε πίσω την αξιοπρέπεια τους.

Η τάση που παρατηρείται σε όλες τις δυτικές οικονομίες είναι μια πρωτοφανής επίθεση στις οικονομικά ασθενέστερες ομάδες του πληθυσμού τους. Τους νέους και τους γηραιούς. Στο όνομα της δογματικής προσήλωσης στο ανέφικτο μοντέλο της διαρκούς εκθετικής οικονομικής ανάπτυξης και της δημοσιονομικής πειθαρχείας, οι γενιές αυτές συμπιέζονται στα όρια της εξόντωσης.

Δεν υπάρχει εύηχος τρόπος για να ειπωθεί αυτό, αλλά η πραγματικότητα που βιώνουμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας γενεαλογικός πόλεμος. Οι baby boomers πάτησαν πάνω στην σχετική ευημερία που με κόπο (και σφάλματα) έχτισε η μεταπολεμική γενιά, για να δημιουργήσουν για τον εαυτό τους μια άνευ προηγουμένου επίπλαστη ευμάρεια στηριζόμενοι σε μια κουλτούρα σπατάλης και υπερχρέωσης. Και τώρα, μπροστά στο αδιέξοδο, μεταφέρουν τα δυσβάστακτα βάρη της κοντόφθαλμης και εγωιστικής πρακτικής τους σε κάθε άλλη γενιά, ακόμη και σε αυτές που δεν έχουν έρθει...

Καθώς οι δυτικές κοινωνίες πιέζονται προς την κατεύθυνση μοντέλων εργασίας που στο παρελθόν φρόντιζαν να καυτηριάζουν ως τριτοκοσμικά, οι νέοι βλέπουν να διαπράττεται εναντίον τους ένα έγκλημα ιστορικών διαστάσεων. Είμαστε ίσως η πρώτη γενιά που οι προκάτοχοι της προσπαθούν εμφανώς και συστηματικά να υπονομεύσουν για το ίδιο τους το όφελος, ενάντια ακόμη και στο εγγενές ένστικτο αυτοσυντήρησης κάθε συλλογικής ομάδας, κάθε κοινωνίας, η οποία γνωρίζει ότι πρέπει να προστατέψει το μέλλον της αν θέλει να επιβιώσει.

Και βρισκόμαστε εδώ, στο 2011, να κοιτάμε μουδιασμένοι τις εξελίξεις. Να κοιτάμε τα πτυχία και τις γνώσεις που μας έδωσαν να είναι άχρηστες, να διαβάζουμε ότι ευτυχώς δημιουργούνται θέσεις εργασίας, έστω και με ελαστικά ωράρια Μεξικού και να αναρωτιόμαστε τι πρέπει να κάνουμε.

Ίσως η καθιστική διαμαρτυρία των Ισπανών να είναι μόνο η αρχή. Γιατί μπορείς να πιέσεις κάποιον μέχρι ένα όριο, μπορείς να κόψεις μισθούς και να τον οδηγήσεις στην ανεργία, μπορείς να τον πείσεις ότι τα πράγματα είναι δύσκολα και πρέπει να συμμορφωθεί, αλλά όταν αρχίσεις να εμπαίζεις την αξιοπρέπεια του, τότε αρχίζεις να παίζεις με τη φωτιά.

Το ημερολόγιο μιας απογραφής

2011-05-13T19:49:00.001+03:00

Ο ταπεινός τούτος blogger, όπως και τα περισσότερα άνεργα παιδιά που ξέρω, απασχολείται αυτό το διάστημα στην απογραφή.

Πέρα από τη χρησιμότητα κάποιων στοιχείων όμως, σαν τον προσδιορισμό του τρέχοντος συνολικού πληθυσμού που διαμένει στη χώρα, επιτρέψτε μου να είμαι της άποψης ότι η όλη διαδικασία, στην έκταση των ερωτημάτων της, είναι λίγο ανούσια.

Τα στοιχεία των σπιτιών για παράδειγμα (τετραγωνικά κτλ) μπορούν να αντληθούν από τις πολεοδομίες, ο ενεργός πληθυσμός από τα ασφαλιστικά ιδρύματα, οι άνεργοι από τον ΟΑΕΔ. Εξάλλου, ο καθένας είναι ότι δηλώνει και μια απογραφή δεν θα προσφέρει πιο αξιόπιστα στοιχεία.

Φυσικά δεν είμαι ειδικός στατιστικολόγος, αν και η φήμη της Ελλάδας στον τομέα αυτό είναι ιδιαίτερη και όχι για τους καλούς λόγους [βλέπε Greek statistics].

Όμως, αν στα αλήθεια η Στατιστική Υπηρεσία ενδιαφέρεται για στοιχεία που έχουν πραγματική αξία, τότε αρκεί να ρωτήσει τους απογραφείς, που έρχονται σε επαφή με όλους αυτούς τους πολίτες, ποια είναι η αίσθηση που έχουν, πέρα από τα νούμερα, τα charts και τα κουτάκια. Και τότε θα τους πουν αυτό που δεν θα φανεί σε κανένα νούμερο, αλλά όλοι ξέρουμε...

Γιατί πίσω από την κ. Αικατερίνη Μ. που κατοικεί στον πέμπτο όροφο των 100τμ, βρίσκεται άλλη μια ιστορία μιας τσακισμένης οικογένειας, γιατί πίσω από τον χαμηλό, γεμάτο καχυποψία τόνο του “δίπλα μένουν Αρμένιοι”, κρύβονται μερικοί υπέροχοι άνθρωποι που απλά προσπαθούν όπως όλοι μας να επιβιώσουν.

Γιατί τα νούμερα, που με φανφάρες θα βγουν, δεν θα λένε τίποτα για την απελπισία των νέων ανθρώπων που βλέπουν ότι όχι απλά η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη, αλλά που καταλαβαίνουν ότι δεν έχουν προοπτικές, σε μια χώρα βιασμένη από το τέρας της μεταπολίτευσης που κατάντησε την πάντα περήφανη Ελλάδα σε επαίτη και σε πορνείο.

Η χρήση της στατιστικής στις οικονομικές και κοινωνικές επιστήμες, όταν αφορά ανθρώπους, κατά την ταπεινή μου γνώμη ακροβατεί στα όρια της χυδαιότητας. Γιατί τα ποσοστά και τα νούμερα δεν λένε τίποτα. Δεν υπάρχει 10 τοις εκατό ανθρώπων, υπάρχουν ζωές ξεχωριστές.

Πίσω από κάθε πόρτα είναι και μια ιστορία. Ίσως είναι και η περιοχή μου, που δεν είναι και κάποια εύπορη συνοικία της Θεσσαλονίκης. Αλλά αν με ρωτούσαν οι κύριοι τι απέγραψα θα τους έλεγα ότι έκανα τις ερωτήσεις σας, συμπλήρωσα τα κουτάκια σας, όμως ξέχασα να σας πω... Είδα μια Ελλάδα που πεθαίνει... Είδα την Ελλάδα της ανεργίας, της χείριστης ψυχολογίας, της ξενοφοβίας, αλλά και την Ελλάδα εκείνη που πάντα σκεφτόμαστε, των ανοιχτόκαρδων ανθρώπων, του πόνου που κρύβουν μερικά τετραγωνικά και της προσπάθειας για επιβίωση.

Η διάλυση του κοινωνικού ιστού είναι προφανής γύρω μας και όχι μόνο από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Ζούμε σε ένα χρεοκοπημένο, πρωτίστως ηθικά και κοινωνικά, κράτος. Μια μικρή κάστα ανθρώπων με πάτημα τη μεταπολίτευση εκμεταλλεύτηκε, διέφθειρε και πλούτισε. Και οι περισσότεροι το αποδεχτήκαμε με αντάλλαγμα μερικά ψίχουλα. Και τώρα, μερικά εκατομμύρια απογεγραμμένα μάτια, κάτω από το γαλανό ουρανό και τον λαμπρό ήλιο της Ελλάδος κοιτάμε το κενό.

Αδιέξοδες πολιτικές, αδιέξοδες ζωές και ανέξοδος ρητορείες...

“Η Ελλάδα πεθαίνει, πεθαίνουμε σαν λαός. Κάναμε τον κύκλος μας... Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα... Και πεθαίνουμε... Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα, γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο...”
Θανάσης Βέγγος – Το βλέμμα του Οδυσσέα

Σκόρπιες σκέψεις XV

2011-05-03T22:29:00.006+03:00

Αντίο καλέ μου άνθρωπε
Ο Θανάσης Βέγγος ήταν πραγματικά ένας μοναδικός άνθρωπος. Είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας κωμικός όχι γιατί είχε πτυχία ηθοποιίας ή φωτογένεια, αλλά γιατί ήταν αληθινός. Μπορεί οι χαρακτήρες που έπαιζε να ήταν καρικατούρες, όμως στα αλήθεια όταν τους βλέπεις σε εκείνα τα ασπρόμαυρα πλάνα μοιάζουν πιο αληθινοί και πηγαίοι από πολλούς πραγματικούς ανθρώπους. Ο Θου Βου μπορεί να έφυγε, ήσυχα και σεμνά όπως έζησε, όμως οι φράσεις του, η φυσιογνωμία του και η ψυχή του θα μας συντροφεύει πάντα και θα μας χαρίζει χαμόγελα ακόμη και στις χειρότερες μέρες...

Όντα ψηφιακά
Η επιστημονική μέθοδος είναι ένα πανίσχυρο εργαλείο. Είναι ο θρίαμβος της ευφυίας μας. Μας δίνει τη δυνατότητα να αποκαλύπτουμε σιγά σιγά τις στρώσεις της πραγματικότητας. Και στην πορεία μας διδάσκει την ταπεινότητα. Γιατί αρκεί να σκεφτούμε ότι είμαστε όντα ψηφιακά. Είμαστε φτιαγμένοι από έναν κώδικα τεσσάρων χημικών βάσεων. Αυτό είναι όλο! Είμαστε φτιαγμένοι από ένα πρόγραμμα που αυτοεξελίσσεται και αυτοβελτιώνεται εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια. Το DNA μας φέρει σήμερα τις ηχούς από τα αρχαία και τα βακτήρια που πρώτα ξεκίνησαν την έκρηξη αυτού του φαινομένου που ονομάζουμε ζωή. Βλέπετε δεν χρειάζονται θρησκείες ή φιλοσοφίες για να θαυμάζουμε τη ζωή. Η πραγματικότητα είναι ασύλληπτα πιο γοητευτική και μεγαλειώδης. [δείτε: The Gene Code Part 1 - Part 2]

Ανθρωπομορφισμός
Αναρωτιέμαι συχνά γιατί έχουμε την τάση να προσδίδουμε ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε άλλα όντα ακόμη και σε πράγματα, σε δημιουργήματα μας. Είναι απλά μια τάση να αποδίδουμε τέτοιες ιδιότητες επειδή τις κατανοούμε εγγενώς ή μήπως είναι μια τάση που γεννάται από την αγωνία ενός όντος με αυξημένη αυτοσυνείδηση για να βρει, για να επικοινωνήσει και να κατανοήσει; Μήπως προέρχεται απλά από τη λαχτάρα που φαίνεται να έχει κάθε προχωρημένη νοημοσύνη για να βρει όμοιους της;

It's politics
Υπάρχει μια παραδοξότητα στο να βλέπεις τον ίδιο άνθρωπο που του δόθηκε [γιατί ασφαλώς δεν έκανε κάτι για να το κερδίσει - και σε καμία περίπτωση δεν του άξιζε] το νόμπελ ειρήνης να ανακοινώνει πανηγυρικά ότι με εντολή του (υποτίθεται) δολοφονήθηκε ο μεγάλος αόρατος εχθρός που άκουγε στο όνομα Οσάμα Μπιν Λάντεν. 10 χρόνια, μερικά τρισεκατομμύρια δολάρια και κάποιες χιλιάδες ζωές αργότερα και αυτή η προφανώς σκηνοθετημένη, για πολιτικούς λόγους, ανακοίνωση δεν πρόκειται να επιφέρει κανένα αποτέλεσμα, ούτε στο υπαρκτό πρόβλημα της τρομοκρατίας, αλλά ούτε και στην ψυχολογία ενός έθνους παθολογικά προσκολλημένο σε καουμπόικες ιδέες αντεκδίκησης. Είναι άλλη μια απόδειξη ότι οι πολιτικοί πλέον λειτουργούν καθαρά σε ένα εικονικό περιβάλλον δημοσκοπήσεων και συμβούλων, ολικά αποκομμένοι από την πραγματικότητα.

Κλοτσοσκούφι
Η γελοιότητα των επεισοδίων στον τελικό του κυπέλλου δεν εκπλήσσει κανένα. Αυτή είναι η σύγχρονη Ελλάδα. Απείθαρχη, άνομη και ανοργάνωτη. Ένα πελώριο κρατικοδίαιτο χάος. Και εις ανώτερα.

South Park
Τελευταία βλέπω πολλά επεισόδια της γνωστής σειράς. Κατά τη γνώμη μου είναι ίσως η πιο καυστική σάτιρα του παραλογισμού της εποχής μας. Εξαιρετικό.

Walk the faded line

Δεν ξέρω πως μου μπήκε η ιδέα να ξαναφτιάξω όλα τα παλιά κομμάτια, όμως εδώ και αρκετό καιρό βολοδέρνω με ήχους και μίξεις και ιδέες περί ολικής επανηχογράφησης... Κάπου πλανήθηκα. Τα κομμάτια είναι αυτό που είναι και ο ήχος τους είναι τουλάχιστον ικανοποιητικός. Πλέον αυτή η ιδέα είχε αρχίσει να γίνεται ένα μεγάλο βαρίδι. Το να ακούς ξανά και ξανά τα ίδια κομμάτια στο μικροσκόπιο προσπαθώντας να αλλάξεις τον ήχο τους είναι μια άσκηση στη ματαιότητα και απλά σε ξενερώνει. Φτάνει τόσο! Αφήνω αυτές τις ιδέες στον DeMaio :p Το Contemplating Oblivion είναι αυτά τα οκτώ κομμάτια. Καιρός να πάμε παρακάτω, στο Torn Asunder! Ορίστε μια πρόγευση του τι έρχεται :) \m/

God save the Queen

2011-04-27T22:05:00.001+03:00

Οι Βρετανοί πάντα χαρακτηρίζονταν από μια πατριωτική υπερβολή. Έχουν την τάση να πιστεύουν ότι είναι εξαιρετικοί σε όλα, ενώ η ιστορία τους κρίνει ως μετριότατους. Αλλά αν η υπερβολή είναι μέρος της ιδιοσυγκρασίας τους, αυτό το καρναβάλι με τον πριγκιπικό (ή ότι είναι τέλος πάντων) γάμο έχει ξεπεράσει κάθε όριο κακού γούστου και προκλητικής επίδειξης χλιδής.

Σε μια χώρα που έχει μπει και αυτή στη μέγγενη του ιδεολογήματος των "περικοπών παντού - εκτός από εκεί που θα έπρεπε", το να οργανώνεται ένα τέτοιο γεγονός όπου οι τούρτες κοστίζουν όσα δεν θα βγάλει κάποιος δουλεύοντας σαν ηλίθιος για να αποπληρώνει τα "ελλείμματα", φανερώνουν όχι μόνο το χάσμα μεταξύ των απλών πολιτών και των προνομιούχων, αλλά και μια εντυπωσιακή αποσύνδεση από την πραγματικότητα.

Και εντάξει οι Βρετανοί, ο υπόλοιπος κόσμος γιατί που να πάρει ο διάολος ασχολείται με αυτή τη μαλακία; Τι σκατά με νοιάζει αν παντρεύεται το νιάνιαρο της Νταϊάνα; Δεν καταλαβαίνω καθόλου τον κόσμο. Η αποβλάκωση είναι το ναρκωτικό του. Λατρεύει μεγάλες δόσεις από την πλαστική ευτυχία των άλλων, των λαμπρών, των πλούσιων, των σταρ... Μετά απορούμε γιατί βρισκόμαστε σε αυτά τα χάλια...

Η πιο όμορφη ιστορία

2011-04-21T17:15:00.003+03:00

Οι οπαδοί των θρησκευτικών δοξασιών συχνά υπερασπίζονται τα ιερά τους κείμενα με το επιχείρημα ότι είναι συμβολικά, μεταφορικά, ότι η αστεία απλότητα τους είναι εκ σχεδιασμού για να γίνουν κατανοητά από τα εξίσου απλοϊκά μυαλά στα οποία απευθύνονται. Εγώ από την άλλη δε διακρίνω κανένα συμβολισμό στην πίστη σε πανταχού παρούσες οντότητες γεμάτες εκδικητικότητα και μίσος για τα δημιουργήματα τους.

Όμως πέρα από τις ανοησίες των θρησκειών υπάρχει μια άλλη, πολύ πιο όμορφη ιστορία. Μια ιστορία που δε χρειάζεται φαντασία για να ειπωθεί. Μια ιστορία που δε βασίζεται στον τρόμο της τιμωρίας και του θανάτου για να επιβληθεί, αλλά στο μεγαλείο της δημιουργίας. Μια ιστορία που δεν απαιτεί από τον άνθρωπο να κλείσει τα μάτια του και να πιστέψει σε παραλογισμούς, αλλά να τα ανοίξει και να κοιτάξει στο άπειρο του ουρανού.

Δε χρειάζομαι καμιά ιστορία για ανύπαρκτες ιστορικά προσωπικότητες, σαν τον Ιησού, για να μιλήσω για τον κύκλο της ζωής στο σύμπαν. Όταν γνωρίζω ότι κάθε άτομο άνθρακα στο σώμα μου, κάθε κομμάτι ύλης που αντιλαμβάνομαι σαν την πραγματικότητα γύρω μου δημιουργήθηκε βαθιά μέσα στη φλεγόμενη καρδία ενός αστεριού που πεθαίνει και ότι ο θάνατος του έδωσε ζωή σε νέα άστρα, πλανήτες και ίσως άλλα όντα, οι ιστορίες που δημιούργησαν μικρά μυαλά, βυθισμένα στην άγνοια και το φόβο ωχριούν.

Το σύμπαν αναγεννιέται από τις στάχτες του εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια σε έναν κύκλο αφάνταστης απλότητας και μεγαλείου. Η επιστήμη, δηλαδή η χρήση της λογικής, μας έδωσε τη δυνατότητα να μάθουμε αυτή την ιστορία. Και όμως για κάποιο λόγο οι άνθρωποι βρίσκουν πιο γοητευτικό το βασανισμό ενός μυθικού προσώπου με καρφιά και σταυρούς από ότι την πραγματικότητα. Για να ζήσουμε δε πέθανε κανένας μικρός άνθρωπος. Για να ζήσουμε ένα άστρο πέθανε. Τόσο απλά...

Αν δεν ξέρετε για τι μιλάω δεν πειράζει. Μπορείτε να χαρείτε τις παγανιστικές δραστηριότητες των πρωτόγονων προγόνων μας...

Στη μικρή μας γωνιά

2011-04-12T17:08:00.006+03:00

Πριν από μισό αιώνα ο Γιούρι Γκαγκάριν έγινε ο πρώτος άνθρωπος που τέθηκε σε χαμηλή τροχιά, ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στις όχθες του κοσμικού ωκεανού. Ακολούθησε μια περίοδος έντονου ανταγωνισμού, η "κούρσα του διαστήματος", ανάμεσα στις ΗΠΑ και την τότε ΕΣΣΔ, που κορυφώθηκε με τις προσσεληνώσεις του προγράμματος Απόλλων.

Το δυστυχές ήταν ότι ο αγώνας αυτός είχε σαν βασικό στόχο την κατάληψη του νέου στρατηγικού υψώματος, που πίστευαν τότε ότι θα είναι το (εγγύς) διάστημα και όχι πραγματικά η εξερεύνηση του κόσμου. Οι επιστημονικές γνώσεις που αποκτήθηκαν στην πορεία ήταν μια ευτυχής παράπλευρη συνέπεια. Ας μην ξεχνάμε ότι το πρόγραμμα Απόλλων εγκαταλείφθηκε εν πολύς λόγο... μειωμένου τηλεοπτικού ενδιαφέροντος.

Το γεγονός ότι όντα του γένους των πρωτευόντων θηλαστικών έσπαγαν τα δεσμά του πλανήτη τους και πατούσαν σε έναν άλλο κόσμο, έστω και τόσο κοντά στο δικό μας, ήταν σαφώς λιγότερο ενδιαφέρον από μια σαπουνόπερα ή από τα κουτσομπολιά για κάποιον σταρ που δεν αξίζει τον αέρα που αναπνέει...

Μισό αιώνα μετά και το ανθρώπινο γένος ακόμη χασομεράει στις όχθες του κοσμικού ωκεανού, χωρίς να ξεμυτίζει πέρα από τη χαμηλή τροχιά του πλανήτη Γη, εκτός και αν στέλνει μικρά ρομποτάκια για να ρίξει μερικές θολές και δειλές ματιές στους γείτονες του στο ηλιακό σύστημα. Και αυτό αν οι προϋπολογισμοί των κρατών το επιτρέπουν, ανάμεσα στις διασώσεις τραπεζών, στην αγορά οπλικών συστημάτων, στους πολέμους και τη γραφειοκρατεία άχρηστων πολιτικών.

Είναι αστείο ότι συχνά τίθεται το ερώτημα "γιατί αξίζει η εξερεύνηση του διαστήματος όταν άνθρωποι πεινάνε;". Είναι μάλλον περισσότερο τραγικό παρά αστείο, γιατί δείχνει το επίπεδο της βαθιάς άγνοιας του κόσμου. Ένας κόσμος που στην ιστορία του ποτίστηκε με αίμα για να υπερασπιστεί ή να διαδώσει με τη βία μικρές δοξασίες για την αλήθεια της ύπαρξης μας. Μια αλήθεια που βρίσκετε εκεί έξω, αρκεί να έχουμε το θάρρος να την κοιτάξουμε κατάματα.

Μόνο όταν αντιληφθούμε πόσο μικρό και εύθραυστο είναι το νησί μας στον αχανή κοσμικό ωκεανό θα μπορέσουμε να απαντήσουμε στην παραπάνω ερώτηση. Αξίζει γιατί μόνο τότε θα αντιληφθούμε ότι τα γεωγραφικά και ιδεολογικά σύνορα, που για χιλιετίες χωρίζουν το ανθρώπινο γένος, δεν είναι παρά γραμμές στην άμμο παιδιών που ακόμη παίζουν. Η εξερεύνηση του διαστήματος δεν είναι κάποια άσκοπη επιστημονική άσκηση, είναι το μέλλον μας, είναι το πεπρωμένο μας.

Δυστυχώς όμως αυτό το τόσο προφανές μήνυμα έχει χαθεί, όπως και τα αστέρια από τον νυκτερινό ουρανό, που σκεπάζονται κάτω από τη νέον λάμψη του θορυβώδους πολιτισμού μας. Μισό αιώνα μετά και αντί να κοιτάμε εκείνους τους πρώιμους άθλους με περηφάνια και νοσταλγία, κινδυνεύουμε να τους κοιτάμε σαν το μεγαλύτερο επίτευγμα μας, σε ένα κόσμο πνιγμένο στο νέο μεσαίωνα των "προϋπολογισμών λιτότητας" και των χρηματικών ιδεολογικών δεσμών μας...

Debtocracy (απογοητευτικό)

2011-04-08T14:05:00.004+03:00

Δεν ξέρω αν είδατε το on-line "ντοκιμαντέρ" Debtocracy, για το οποίο έγινε πολύς διαδικτυακός θόρυβος. Αν ναι θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σας, πάντως εμένα προσωπικά με απογοήτευσε.

Δεν διαφωνώ επί της ουσίας, άλλωστε η χρεοκρατία είναι η φύση του μοντέρνου χρηματικού συστήματος, διαφωνώ όμως ως προς την εντελώς αβαθή ανάλυση [ποια;] του προβλήματος της υπερχρέωσης της Ελλάδας.

Δυστυχώς αν και το βίντεο αυτοαποκαλείται ντοκιμαντέρ, τίποτα από τα χαρακτηριστικά ενός δεν είναι προφανή. Πρόκειται απλά για την πρόχειρη παρουσίαση μιας συγκεκριμένη άποψης, χωρίς έστω και στο ελάχιστο την επίφαση κάποιας αντικειμενικότητας. Το πιο ακραίο δείγμα είναι η άποψη ενός νευρολόγου ότι "η κρίση θα επιφέρει περισσότερους θανάτους". 30 δευτερόλεπτα, έτσι απλά, χωρίς την παραμικρή αιτιολόγηση. Συγνώμη αλλά αυτό δεν είναι ντοκιμαντέρ.

Μπορούμε να μιλάμε για ώρες για τις στρεβλώσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος, για τον τρόπο που έχει εγκλωβίσει όλες τις κοινωνίες σε μια σπείρα ατέρμονου χρέους και για την εκτεταμένη διαφθορά που προκαλεί. Μπορούμε να μιλήσουμε για την πλάνη των οικονομικών της αδύνατης εκθετικής ανάπτυξης και για την τρομερή ισχύ κοινωνικού ελέγχου που δίνει η εργασιακή δουλεία. Τίποτα από όλα αυτά δεν αγγίζονται από το "ντοκιμαντέρ" και το χειρότερο είναι ότι παρουσιάζεται η Ελλάδα σαν θύμα κάποιας σκοτεινής συνωμοσίας.

Μπούρδες. Όλοι ξέρουμε πως υπερχρεώθηκε η χώρα στον πραγματικό κόσμο. Από τη δεκαετία του '80 και έπειτα διαδοχικά οι ελληνικές κυβερνήσεις επιδόθηκαν σε ένα όργιο δανεισμού για την εξυπηρέτηση πελατειακών συμφερόντων. Με τεράστιες μίζες, με υπερτιμημένα έργα, με "πολιτισμικές" δραστηριότητες, με επιδοτήσεις και διορισμούς.

Και οι Έλληνες πολίτες δεν είπαν όχι! Δεν κατήγγειλαν τη διαφθορά. Δεν την ανέχτηκαν απλά, την ενστερνίστηκαν, την έκαναν τη νόρμα της νεοελληνικής συμπεριφοράς. Ταυτόχρονα και οι ίδιοι γλυκάθηκαν από τη γεύση του νεοπλουτισμού και της χλιδής. Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα έγινε ένας από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς υπερπολυτελών αυτοκινήτων. Νομίζω ότι αυτό άξιζε να το αγγίξει το "ντοκιμαντέρ".

Όσο για την αντιμετώπιση του χρέους, είναι προφανές ότι οι ανοησίες του ΔΝΤ και της ΕΕ οδηγούν σε μια ελεγχόμενη χρεωκοπία. Αυτός ήταν και ο στόχος από την αρχή. Προφανώς σε κάποια φάση θα γίνει "κούρεμα" του χρέους. Δυστυχώς όμως μέχρι όλος ο κόσμος να αποφασίσει ότι πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από το τρέχων οικονομικό σύστημα, το να παρουσιάζεις σαν λύσεις χαριτωμένα κλιπάκια από τον πρόεδρο του Ισημερινού [μια χώρα με πετρέλαιο...] και να μιλάς για ανεξάρτητο λογιστικό έλεγχο σε μια χώρα που "κανείς δεν ξέρει και κάνεις δεν άκουσε" ακόμη και για γιγαντιαία σκάνδαλα [Siemens, Βατοπέδιο] είναι ασκήσεις ιδεολογικής γιόγκα επί χάρτου.

Είναι λίγο αποκαρδιωτικό όταν ένας Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής, ο Ρον Πόλ κάνει καλύτερη δουλειά στο να παρουσιάσει [και να στηρίξει] τους λόγους της κρίσης στην Ελλάδα από ότι ένα "ντοκιμαντέρ" από Έλληνες.

Αντικειμενικά και με πλήρη συναίσθηση της πραγματικότητας, η Ελλάδα με την εξαρθρωμένη παραγωγική βάση, την άθλια εκπαίδευση και την πλέον κακομαθημένη και εγωπαθή κοινωνία στο δυτικό κόσμο, βρίσκεται σε μια θέση για την οποία εργάστηκε "σκληρά" στη δοξασμένη μεταπολίτευση της. Με τα παντελόνια κατεβασμένα και το χέρι απλωμένο. Με απλά ελληνικά "τη γαμήσαμε"...

Πίσω στο θέμα μας λοιπόν. Το Debtocracy πιο πολύ με απογοήτευσε σαν μια χαμένη ευκαιρία (δεδομένης της προβολής που πήρε). Παρόλα αυτά σαν την παρουσίαση μια άποψης, αλλά σε καμιά περίπτωση σαν ντοκιμαντέρ, μπορεί και να σας αρέσει...

Metal 2011 pt.II

2011-04-08T13:55:00.005+03:00

Μπήκαμε στην άνοιξη και άρχισαν να κελαηδούν τα μεταλώνια \m/ Ας δούμε ή μάλλον ας ακούσουμε μερικές από τις νέες κυκλοφορίες. Να σημειώσω ότι δεν άκουσα ακόμη όσο θα ήθελα αυτούς τους δίσκους [γι'αυτό απουσιάζει και το "άκου ρε κοτούλα"] διότι είχα πέσει σε παρατεταμένη περίοδο Manowarίασης, όμως αξίζουν ένα heads up!

Sylosis - Edge Of The Earth
Ο δίσκος του μήνα, της άνοιξης και υποψήφιος για δίσκος της χρονιάς. Μοντέρνο thrash, με αρκετή μελωδία και έξοχη, αλλά τρομερή κιθαριστική δουλειά. Η παραγωγή βοηθάει τα μάλα, με έναν ήχο πεντακάθαρο και γεμάτο, μάλιστα ίσως είναι η καλύτερη παραγωγή που έχω ακούσει ποτέ! :@ Τα τραγούδια είναι φανταστικά, τα φωνητικά έχουν τόνους δύναμης, το μπάσο σκοτώνει, τα τύμπανα σφάζουν, οι κιθάρες μαγεύουν. Τι άλλο να πω ώστε να μην μοιάζει με παραλήρημα; ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ.

Amon Amarth - Surtur Rising
Οι Βίκινγκς ξαναχτυπούν. Μου φαίνεται οι Amon Amarth και οι Amorphis έχουν βρει το κόλπο. Πιάνουν ένα θέμα της μυθολογικής παράδοσης τους και γράφουν μουσική γύρω από αυτό :p Είναι ο σίγουρος τρόπος για να μην ξεμείνεις από στιχουργικές ιδέες ;) Οπότε αναμενόμενος ο ήχος και η τεχνοτροπία των κομματιών. Είναι όμως καλά; Fuck yes! Πολύ έπος, πολλές γροθιές στον αέρα, άμεσο headbanging, πιασάρικες μελωδίες και ρεφρέν. Amon Amarth στα καλύτερα τους δηλαδή! Skol! \m/

Obscura - Omnivium
Η γερμανική all-star tech death wehrmacht ξανακτυπά. Holy shit! Πάρα πολύ πυκνές συνθέσεις, αλλά χωρίς ποτέ να χάνουν ούτε τη μελωδικότητα τους [αλήθεια!], ούτε και την κατεύθυνση τους. Πέρα από το όργιο των blast beat και των sweeps, εδώ υπάρχουν μερικά πολύ ωραία τραγούδια! Πολύ ωραία είναι και η εναλλαγή από καθαρά περάσματα σε death όλεθρο! \m/ Με εντυπωσιάζουν και πάλι! Επίσης η παραγωγή και ειδικά τα φωνητικά είναι σαφώς καλύτερα από την προηγούμενη κυκλοφορία. Προσοχή μόνο, είναι περισσότερο για όσους αρέσκονται σε πιο περίπλοκα ακούσματα.

Cavalera Conspiracy - Blunt Force Trauma
Δεν μπορεί να περάσουν μερικοί μήνες χωρίς Max Cavalera motherfucker! Στο δεύτερο πιάτο της συνεργασίας με τον αδερφό του, σερβίρει τις αγνές, ανόθευτες, βαρβάτες συνταγές του με πελώρια riff που groovάρουν για πλάκα. Ένα κομμάτι αρκεί για να αρχίσεις να χτυπιέσαι. Δυο και αρχίζεις να φορτώνεις. Με περισσότερα είσαι έτοιμος για μάχη με ΜΑΤ. Αν ακούσεις όλο το δίσκο είσαι έτοιμος για εξέγερση. Δεν πρόσεξα τους στίχους, αλλά τι να λένε; Max είναι αυτός, δε θέλω να δώσω προσοχή. Αλλά το groove, αυτό το Groooooooove (και τα solo δεν πάνε πίσω!)! \m/ Δεν περίμενα κάτι σπουδαίο, αλλά μου φαίνεται είναι μια από τις καλύτερες δουλειές του των τελευταίων χρόνων!

Tesseract - One
Επιτέλους κυκλοφόρησε το LP των Άγγλων, αλλά είχαμε ήδη πάρει μια γεύση από το EP τους. Μιας και τα περισσότερα κομμάτια ήταν εκεί, δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο, αφού δεν αλλάζουν το ύφος του δίσκου. Εξακολουθεί να μου αρέσει πολύ, ειδικά ο συνδυασμός των αιθέριων φωνητικών με το υπόκωφο djent. Η παραγωγή δεν βελτιώθηκε ιδιαίτερα, αλλά μάλλον ταιριάζει στη μουσική τους.

Protest The Hero - Scurrilous
Τι έχουμε εδώ; MPGM; Massively Progressive Guitar Metal; :p Είναι σαν να ακούς Dream Theater, αλλά συμπυκνωμένους σε πεντάλεπτα κομμάτια και με καφεΐνη ;) Πολύ ενδιαφέρον άκουσμα, χωρίς να παρεκκλίνει πολύ από τον ήχου του ιδιώματος, όντας όμως αρκετά πιο γρήγορο. Ωραίο, αλλά δεν θα το πρότεινα για casual ακρόαση.

Born Of Osiris - The Discovery
Χμμ... Η παραγωγή είναι λίγο αηδία. Τι παίζει με τις εντελώς τζιτζικιασμένες κιθάρες στα πολύ χαμηλά djent κουρδίσματα; Τέλος πάντων. Τα παλικάρια το γύρισαν σε πιο groove -πόσο χαμηλά μπορούμε να κουρδίσουμε- στυλ με αρκετές synth μελωδίες που ακούγονται εντελώς εκτός κομματιού. Σαν κάποιος να παίζει πλήκτρα πάνω από meshuggah ένα πράμα. Δεν είναι χάλια, μάλιστα έχει μερικές καλές στιγμές, αλλά είναι αρκετά μονότονο και ασύνδετο.

The Haunted - Unseen
WTF; Οι Haunted γράφουν ένα δίσκο rock. Γιατί αν αυτό είναι το metal που έπαιζαν εγώ είναι ο Satriani. Προφανώς πρόκειται για μια ηθελημένη απόπειρα να αλλάξουν ήχο, αλλά προσωπικά δεν μου αρέσει. Η δυσάρεστη έκπληξη του αφιερώματος.

Καλές ακροάσεις και stay heavy \m/ [και μακριά από τα μπουζούκια! :p]

Ποδηλάτης βουτάει στο Θερμαϊκό

2011-04-01T14:25:00.003+03:00

Συγκλονιστικό πρωτοσέλιδο! :o

Σκόρπιες σκέψεις XIV

2011-03-31T11:49:00.013+03:00

Bushido - Ο τρόπος του πολεμιστή
Αν έδειξε κάτι η Ιαπωνία στον υπόλοιπο κόσμο, είναι πως αντιμετωπίζει μια συντεταγμένη χώρα ένα καταστροφικό γεγονός τέτοιας κλίμακας όπως ο σεισμός που την έπληξε. Χωρίς πανικό, χωρίς μελόδραμα και πάνω από όλα χωρίς χάος. Αρκεί να αντιπαραβάλουμε τι έγινε στην Ινδονησία και την Αϊτή, αλλά ακόμη και μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ με τον τυφώνα Κατρίνα. Όμως αυτή είναι η καθοριστική συμβολή ενός πολιτισμού που βασίζεται στην συλλογικότητα και την πειθαρχεία.

Εκεί που τα πράγματα δεν πήγαν καλά ήταν με το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα. Η εταιρεία στην προσπάθεια της να περισώσει ότι μπορούσε υπερεκτίμησε τις δυνατότητες της, έδινε αντικρουόμενες πληροφορίες και έφτασε ένα σκαλί πριν την ολική απώλεια ελέγχου της κατάστασης. Ακόμη και σήμερα κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι συμβαίνει εκεί, ούτε αν έχει αποσοβηθεί ο κίνδυνος της τήξης των αντιδραστήρων [που αποφασίστηκε να μην επαναλειτουργήσουν]. Μάλλον το έχει η μοίρα τους να έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τον Gojjira της πυρηνικής ενέργειας...

Αυγή της Οδύσσειας
Ακόμη ένας βλακώδης τίτλος, λες και βγαλμένος από καμία ταινία δράσης τρίτης διαλογής του Χόλιγουντ, για τη μη-πολεμική-μη-επιχείρηση-επιβολής ζώνης απαγόρευσης πτήσεων-αλλά και βομβαρδισμού άλλων στόχων-μην μας ζορίζετε δεν ξέρουμε πως να το αποκαλέσουμε. Ο πιο πετυχημένος τίτλος που άκουσα ήταν "turd sandwitch" και προερχόταν από έναν σύμβουλο του νομπελίστα ειρήνης Ομπάμα, του πιο νερόβραστου προέδρου στην ιστορία.

Δε δίνω δεκάρα για τον Καντάφι. Είναι ένας γλοιώδης εγωμανής πορνόγερος. Το τέλειο πρότυπο των "σοσιαλιστών" φίλων του Α.Παπανδρέου δηλαδή. Απλά η επέμβαση είναι άκυρη και πρόχειρη σε τόσα επίπεδα που κάνει τις "εκδρομές" του Μπους να μοιάζουν με τακτικά αριστουργήματα.

Καταρχήν δεν μπορούν καν να αποφασίσουν για την τακτική φύση της επιχείρησης, καθώς προσπαθούν να μην αναστατώσουν την κοινή γνώμη των χωρών με τη λέξη "πόλεμος". Με βερμπαλιστικά ακροβατικά παγκοσμίου κλάσεως εκτυλίσσεται ένα παιχνίδι ταμπού, μια πανάκριβη τηλεοπτική διαφήμιση στρατιωτικού εξοπλισμού [πόσες εικόνες είδατε από αεροσκάφη και πυραύλους;] που κοστίζει μερικά δισεκατομμύρια. Και όλα αυτά σε περιόδους που οι πολίτες καλούνται να σκεφτούν πόσο πιο εύκολο θα ήταν για όλους αν ζούσαν σε εργασιακές συνθήκες τρίτου κόσμου, αλλά με καταναλωτικά πρότυπα και κόστος ζωής δυτικού.

Από την άλλη, αυτή η ευνουχισμένη προσέγγιση, που επιβάλλεται καθαρά για λόγους πολιτικής δειλίας, έχει πολύ περιορισμένα τακτικά αποτελέσματα. Συνέπεια; Οι αντάρτες να έχουν τραπεί και πάλι σε υποχώρηση, καθώς οι δυνάμεις του Καντάφι υιοθέτησαν τη χρήση technicals, που χωρίς προφανή διακριτικά δεν μπορούν να στοχοποιηθούν.

Ας το πουν ανοικτά, "ε να είναι το πετρέλαιο και μπουμ μπουμ μπουμ", όλος ο κόσμος το ξέρει, τουλάχιστον ας μην γελοιοποιούνται και ας μην επιδίδονται σε θεατρινισμούς και δακρύβρεχτους λόγους για ελευθερία και δημοκρατία. Αυτά έχουν πεθάνει, όπως τόσοι άνθρωποι στο Σουδάν που περιέργως δεν προκάλεσε την παρέμβαση καμιάς "συμμαχίας των προθύμων"...

Η εκθετική συνάρτηση
Οι οικονομολόγοι δεν κατανοούν τη φύση της εκθετικής συνάρτησης, είναι πια προφανές. Το άγιο δισκοπότηρο των μοντέρνων οικονομικών, που είναι η διαρκής εκθετική ανάπτυξη, έχει φέρει όλες τις ανεπτυγμένες οικονομίες μπροστά σε ένα ανυπέρβλητο παράδοξο.

Μια οικονομία θα πρέπει να παράγει και να καταναλώνει με εκθετικούς ρυθμούς για να θεωρείται υγιής, όμως ταυτόχρονα θα πρέπει να περιορίζει και το κόστος αυτής της παραγωγής. Και εδώ είναι που μπαίνουν στο κάδρο αυτοί οι ενοχλητικοί άνθρωποι και οι απαιτήσεις τους για ένα επίπεδο ζωής, όπως αυτό διαμορφώθηκε από την καταναλωτική κουλτούρα των οικονομιών.

Τα νούμερα δε βγαίνουν βλέπετε. Ναι, πρέπει να καταναλώνεις, γιατί αλλιώς οι εταιρείες θα αναγκαστούν να κλείσουν ή να μετακομίσουν, πράγμα που θα οδηγήσει σε απώλεια θέσεων εργασίας, αλλά από την άλλη η έμμισθη δουλεία σου κοστίζει πολύ. Και έτσι οι οικονομολόγοι προτείνουν περικοπές. Λιτότητα στις αμοιβές, αλλά αλίμονο! Όχι και στην κατανάλωση! Το λογικό παράδοξο είναι τόσο προφανές που ειλικρινά γελάω μαζί τους, με τις αγχωμένες απόπειρες τους να ντύσουν με επιστημονικοφανής φανφάρες το αδιέξοδο.

Για αυτούς τα στρεβλά οικονομικά είναι ένα δόγμα. Δεν μπορούν καν να λειτουργήσουν έξω από το στενό πλαίσιο σκέψης στο οποίο έχουν εγκλωβιστεί. Και δυστυχώς μαζί τους οι άχρηστοι πολιτικοί, οι δουλικοί δημοσιογράφοι φερέφωνα και όλοι εμείς...

Η χωματερή
Τελικά ίσως αυτή η εικόνα αξίζει στη Θεσσαλονίκη. Αυτή μιας πελώριας χαβούζας. Σκουπίδια και δυσωδία παντού για πολλοστή φορά. Δεν με νοιάζει ποιος φταίει και γιατί. Υπάρχουν και κάποια όρια κατανόησης των όποιων θέσεων ή απαιτήσεων του άλλου. Όταν έχουμε να κάνουμε με θέματα δημόσιας υγείας δε χωράνε συμβιβασμοί. Ειδικά όταν ξέρουμε γιατί υπολειτουργεί ο τομέας καθαριότητας του Δήμου.

Μιας και το πρόβλημα θα το βλέπουμε μπροστά μας ξανά και ξανά, προτείνω να τοποθετηθούν μεγάλα container σε κάθε τετράγωνο που να χωράνε μερικούς τόνους σκουπιδιών, τα οποία θα συλλέγονται μια φορά το δίμηνο. Έτσι και οι "εργαζόμενοι" θα μπορούν να πίνουν μπύρες χωρίς να τους ενοχλούμε, αλλά και οι πολίτες θα μπορούν να κατεβάζουν τρεις σακούλες σκουπίδια την ημέρα, γιατί είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ ΡΕ!...

F1 2011
Ποδόσφαιρο; Ένα μάτσο εκατομμυριούχοι που παίζουν ένα παιχνίδι για παιδιά. Μπάσκετ; Άθλημα απαρτχάιντ, αποκλειστικά για ψηλούς. Άρχισε επιτέλους το μόνο πρωτάθλημα που αξίζει και που παρακολουθώ αποκλειστικά και μόνο για την τεχνολογία του :p

Πολλές αλλαγές κλασσικά και φέτος. Νέα ελαστικά που φθείρονται πολύ πιο γρήγορα ώστε η στρατηγική των pit stop να φέρνει ανατροπές, επιστροφή του συστήματος ανάκτησης κινητικής ενέργειας KERS και κινούμενες πίσω πτέρυγες, που προσφέρουν σημαντική αύξηση της ιπποδύναμης και της τελικής ταχύτητας για μικρά χρονικά διαστήματα.

Βέβαια, όλα αυτά μοιάζουν και πάλι με απέλπιδες προσπάθειες να διευκολύνουν τι άλλο από τα προσπεράσματα. Όμως όταν έχεις τόσο τεχνικές, στενές πίστες με ουσιαστικά μια αγωνιστική γραμμή και τόσο γρήγορα και σταθερά μονοθέσια το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία. Αν θέλουν πιο πολύ θέαμα ας αλλάξουν την χάραξη των πιστών.

Manowar κόλλημα
'Έχω περίπου δέκα νέους δίσκους να ακούσω και παρά του ότι ο Loomis μου τίναξε τα μυαλά στο αέρα δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω Manowar ρε! Όμως συνέχεια! Τι κόλλημα είναι αυτό! :p

Αυτές οι λίγες σκέψεις λοιπόν, μιας και σας πήρα τα αφτιά!

Το δεκανίκι του κουλού - EMG89

2011-03-31T11:49:00.000+03:00

Οι περιπέτειες του Faded Nick συνεχίζονται. Μετά το τελευταίο mixing φιάσκο, παρά το νέο drum software και την καλύτερη κατανόηση της διαδικασίας, έβγαλα το άκυρο πόρισμα ότι φταίει και το επίπεδο των ηχογραφήσεων μου, ως προς την καθαρότητα. Έτσι σαν νέος DeMaio αποφάσισα να τα ξαναγράψω όλα και να προσθέσω μερικά νέα σε αυτό που θα είναι ένας δίσκος ύμνος... ύμνος στην αχρηστία και την κουλαμάρα.

Αλλά στο θέμα μας! Έψαχνα λοιπόν πιο διαυγή και σφικτό ήχο στα ρυθμικά και ήχο καμπάνα στα lead και στα καθαρά οπότε, απαλλοτριώνοντας τον προηγούμενο εξοπλισμό, έβαλα στην κιθάρα ενεργούς EMG 89. Οι 89 μοιάζουν ηχητικά με τους 85, αλλά έχουν ενσωματωμένο και ένα μονό πηνίο (προσβάσιμο με ένα push-pull pot που περιέχεται στο πακέτο) για πιο κρυστάλλινα καθαρά. Για το ξύλο της κιθάρας μου, που είναι alder, είναι μάλλον οι πιο κατάλληλοι, καθώς δεν είναι τόσο... χμμμ... τόσο παγοκόφτης στο αφτί όσο οι διαβόητοι 81. Έχουν ωραίο γεμάτο και "ζεστό" ήχο, αλλά πάλι πεντακάθαρο, διαυγή και σφικτό. Σήμα καμπάνα δηλαδή!

Το ωραίο είναι ότι η EMG σου δίνει όλο το κιτ μετατροπής σε active (καλώδια, ποτενσιόμετρα, βύσματα) και μάλιστα δεν απαιτεί καθόλου (ή σχεδόν καθόλου) κολλήσεις. Η διαδικασία μοιάζει με τη συναρμολόγηση μιας μητρικής υπολογιστή :)

Κάτι που πρέπει να προσέξουν όσοι θέλουν να κάνουν κάτι αντίστοιχο είναι ότι τα ηλεκτρονικά πιάνουν αρκετό χώρο στην κοιλότητα. Οπότε πρέπει να βεβαιωθείτε ότι θα χωράνε, αλλά θα μένει χώρος και για μια μπαταρία 9V.

Άλλο πιθανό πρόβλημα είναι ότι το καλώδιο που συνδέει το μαγνήτη με το ποτενσιόμετρο του έχει πολλούς μικρούς ακροδέκτες και παίζει να μην χωράει από την τρύπα που είναι ήδη σκαμμένη στην κιθάρα σας! Εγώ αναγκάστηκα να τα βγάλω ένα ένα προσεκτικά, να περάσω την πλεξούδα και μετά να τα επανατοποθετήσω. Να τονίσω το πολύ προσεκτικά.

Επίσης οι μαγνήτες είναι αρκετά βαθιοί, οπότε σιγουρευτείτε ότι έχετε κάποια πιο χαλαρά ελατήρια για τα pickup rings, ώστε να μπορέσετε να τους σηκώσετε κοντά στις χορδές.

Τέλος ανάλογα με το πως ήταν συνδεδεμένοι οι μαγνήτες σας στον επιλογέα μπορεί να χρειαστείτε να κολλήσετε εκεί δύο μικρά καλώδια που συνδέονται με την κεντρική πλακέτα του συστήματος.

Γενικά δεν ήταν δύσκολη η διαδικασία και αν σκεφτείς ότι τα forum είναι γεμάτα από post του στυλ "έβαλα EMG και δεν έχω ήχο", επιβεβαιώθηκε η εκτίμηση μου ότι για τέτοια είμαι πρώτος, σε όλα τα υπόλοιπα της ζωής είμαι άχρηστος...

Άρχισα να σκέφτομαι καριέρα σαν κατασκευαστής βομβών :@

Με αυτή την εγκατάσταση και η τελευταία δικαιολογία έφυγε από το τραπέζι. Από δω και πέρα ας λάμψει η αχρηστία μου! \m/

Και τρεις χρήσιμες εικόνες προς αναφορά

Jeff Loomis Salonica Guitar Clinic

2011-03-27T12:07:00.012+03:00

Σαν ερασιτέχνες κιθαρίστες της κακιάς ώρας δεν μπορούσαμε να αγνοήσουμε ένα γεγονός σαν το guitar clinic του τεράστιου Jeff Loomis! Με πλήρη συναίσθηση ότι η επόμενη μέρα θα έβρισκε εμένα και τον Wise One να αναζητούμε δάσκαλο για μπαγλαμά μπήκαμε στο Eightball.

Ο Loomis είναι τόσο ήσυχος και προσιτός, που ενώ ο promoter έκανε την παρουσίαση του κανένας δεν κατάλαβε ότι καθόταν πίσω από το κοινό :p Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να έχει ιδιαίτερο κόσμο, αλλά τελικά γέμισε! Και όπως φάνηκε από το show of hands νομίζαμε όλοι πως παίζουμε κιθάρα. ΧΟ. ΧΟ. ΧΟ.

Ο Jeff μας ευχαρίστησε που ήρθαμε και έπαιξε δύο κομματάκια για ζέσταμα. Εδώ μπορείτε να ακούσετε ένα απόσπασμα από το πρώτο και λίγο από το δεύτερο.

HOLY SHIT! HOLY FUCK! HOLY MOTHERFUCKING SHIT FUCK! :@

Εντάξει, όλοι ξέρουμε ότι ο Loomis είναι ίσως ο αρτιότερος τεχνικά κιθαρίστας στο metal, το ίδιο λένε ακόμη και οι παραγωγοί που έχουν δουλέψει μαζί του. Τον είδα και live με τους Nevermore και υπάρχουν άπειρα video στο youtube... Αλλά να βλέπεις τον άνθρωπο με ένα ενισχυτή μόνο να παίζει τόσο καθαρά ώστε να νομίζεις ότι ακούς κανένα midi είναι αποκάλυψη! Όταν λέω ότι παίζει καθαρά τον προσβάλω. Παίζει ΤΟΣΟ ΚΑΘΑΡΑ, τέλεια, άρτια [και διάφορα άλλα συνώνυμα] που η κιθάρα έφυγε από τα χέρια του και του είπε "καλλλά ρε φιλλλαράκι, πλλλλλάκα με κάνεις;"...

Αφού χρειαστήκαμε μερικούς πυροσβεστήρες για να σβήσουμε την ταστιέρα του που είχε λαμπαδιάσει, ακολούθησαν ερωτήσεις τεχνικής φύσεως με τις οποίες δεν θα σας κουράσω. Γενικά ήταν μια πολύ φιλική και ευχάριστη ατμόσφαιρα, όσο ευχάριστη είναι με ένα χώρο από άτομα που συνειδητοποιούν ότι ναι, ακόμη και στην πιο αγαπημένη τους ασχολία είναι ανίκανοι, άχρηστοι και τιποτένιοι :p

Βέβαια υπήρξαν και κάτι άκυρες ερωτήσεις, αλλά τουλάχιστον δεν τον ρώτησαν πως φτιάχνει τα γεμιστά... :@ Ακόμη και ο δάσκαλος-promoter [sorry δεν συγκράτησα το όνομα], που μετέφραζε το Q&A για όσους τυχόν δεν ξέρουν αγγλικά [ή ξέρουν αγγλινικά], είχε κάνει κακάκια με την τεχνική του. Πιστεύω ότι μετά έφαγε τα πτυχία του, ειδικά όταν ο Jeff παραδεχόταν ξανά και ξανά ότι δεν έχει ιδέα από θεωρεία :@ Πλάκα είχε που κοροϊδευόταν και για την diminished κλίμακα που χρησιμοποιεί κατά κόρον :p

Για κάπου 1:30 ώρα μας τίναξε τα μυαλά στον αέρα και μας σκλάβωσε με την ευγένεια του! When other guitarists wank, Loomis KILLS.

Απόλυτα ικανοποιημένοι και παραμιλώντας πνίξαμε τον πόνο μας με μπύρες :)

ΥΓ. Δέχομαι δωρεές για αυτό...

Manowar - Live Salonica March '11

2011-03-20T12:51:00.011+02:00

When other bands play Manowar kill.

Μπορείς να πεις ότι θέλεις για τους Manowar, αλλά η ουσία είναι μία. "Αν ντε γουσσστάρεις τους Manowar να πα να γκαμηθείς!", όπως είπε ο DeMaio σε άψογα ελληνικά :p

Σαν παλιοσειρές, πάρα πολύ παλιοί, αρχαίοι [τέσσερα χρόνια φαντάρος ο Anton :o] και για να μην μας κολλήσουν μέρες οι νέoπες, εκκινήσαμε χαλαρά κατά τις 9 κάτω από βροχή για το Principal με το Necropel Deathastra και με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά :o. Βρήκαμε εκεί και τον Wise_One που είχε πάει σαν εμπροσθοφυλακή. \m/

Το support λίγο το προλάβαμε, πάντως ο τραγουδιστής είχε φωνάρα. Αλλά γιατί πήγαμε εκεί; Για τους kings of metal! \m/. Και σκότωσαν. Έτσι απλά, σε μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει.

Hail: Ο Adams έχει απίστευτη φωνή. Για την ηλικία του πιάνει νότες που άλλοι πια βλέπουν μόνο στον ύπνο τους. Επικός. Τρομερός.
Hail: Πολύ καλός ήχος! Φοβόμουν επανάληψη του W.A.S.P φιάσκου, αλλά μάλλον ο DeMaio έδειρε τους ηχολήπτες. Louder than Hell, αλλά ακούγαμε μουσική!
Hail: Ο κόσμος. Εντάξει, δεν πας στους Manowar για να δεις τι παίζουν, just true metal people that's Manowar's crowd. Στα κλασσικά κομμάτια έγινε όλεθρος με καθολική συμμετοχή. Brothers of metal to fight and to die!
Hail: Εξαιρετική παρουσία. Άψογοι επαγγελματίες και κάτι παραπάνω. Κομματάρες. Battle Hymn. Δυο ώρες γεμάτες, πλάκα κάνουμε;
Hail: DeMaio. Δεν θα ήταν αυτός που είναι αν δεν μιλούσε και ελληνικά :p Τώρα που τα έμαθε δεν ξέρω, αλλά κατέχει άψογα τη χρήση του ρήματος γαμώ στην ενεργητική και την παθητική του φωνή :p "Όσοι δεν μας γουσσσστάρουν γκαμιούνται!" ":p Επίσης έπεισε και τους πλέον κακοήθεις ότι όντως ξέρει ελληνικά ;) Ζήτω η Ελλάς! :p

Kill: Πολύ έλεγχος ρε παιδί μου. Μπορούσαν να ενημερώσουν ότι δεν επιτρέπονται τα κινητά, ώστε να μην ταλαιπωρηθούν για την επιστροφή τους στην έξοδο οι παρευρισκόμενοι. Και εντάξει ρε φίλε πορτιέρη, τι θα είχα μέσα στο μπουκάλι με το διαφανές υγρό; Βότκα; Κηροζίνη; :p
Kill: Αποπνικτική ατμόσφαιρα στην αρχή. Η ζέστη είναι αναμενόμενη με τόσο κόσμο, αλλά βάλτε και έναν υποτυπώδη εξαερισμό. Ευτυχώς που ο Adams είπε να σβήσουν τα τσιγάρα γιατί πνιγόταν και καθάρισε πολύ στη συνέχεια [και ο Anton έδειρε έναν καπνιστή :p].
Kill: Δεν γλυτώσαμε τα "solo" :p Τα φύλαγαν για την τρίτη μέρα; Εντάξει, τους το συγχωρούμε γιατί είναι οι MANOWAR!

Build a fire a thousand miles away to light my long way home

I ride a comet

My trail is long to stay

Silence is a heavy stone...

I fight the world and take all they can give

There are times my heart hangs low

Born to walk against the wind

Born to hear my name

No matter where I stand I'm alone

Stand and fight

Live by your heart

Always one more try

I'm not afraid to die

Stand and fight

say what you feel

Born with a heart of steel \m/

Ο επικήδειος της αριθμομηχανής

2011-03-14T15:20:00.019+02:00

Όσοι ζουν από τους αριθμούς μπορούν εξίσου εύκολα να χαθούν εξαιτίας τους. Και είναι τρομακτική η ιδέα ότι ο επικήδειος θα γραφτεί από μια αριθμομηχανή.

George Goodman - The Money Game (1986)

Ποιο είναι το δόγμα με τους περισσότερους πιστούς ακολούθους σε ολόκληρο τον κόσμο; Όχι, δεν πρόκειται για κάποια Ιουδαϊκή ή Ινδουιστική θρησκεία, αλλά για το δόγμα του χρήματος.

Όλοι μας, από την παιδική ηλικία ακόμη, κατηχούμαστε στην πανταχού παρούσα ύπαρξη του, στη χρήση του, στην απόλυτη ισχύ του. Και όπως σε κάθε δόγμα, κατηχούμαστε να μην ερευνούμε ούτε το πως δημιουργείται, ούτε το τι πραγματικά αντιπροσωπεύει. Πίσω από την ακατάληπτη αργκό των οικονομικών εγχειριδίων, εύκολα συγχέεται και κρύβεται η πραγματική φύση του χρήματος σήμερα.

Το χρήμα δημιουργήθηκε ως ένα μέσο διευκόλυνσης των εμπορικών συναλλαγών. Ήταν ένας κοινά αποδεκτός φορέας αξίας και απλώς υποκαθιστούσε στις δοσοληψίες κάποιο άλλο υπαρκτό αγαθό. Επομένως, τα χρήματα που κυκλοφορούσαν είχαν 1:1 αναλογία με την παραγωγή μιας οικονομίας. Κάθε χρηματική μονάδα αντιστοιχούσε σε ένα φυσικό μέγεθος, που ιστορικά στις περισσότερες κοινωνίες ήταν μια ποσότητα χρυσού.

Η φύση του χρήματος άλλαξε όταν τέθηκε σε ευρεία εφαρμογή το τραπεζικό μοντέλο του κλασματικού αποθεματικού (fractional reserve). Σύμφωνα με αυτό το σύστημα, μια τράπεζα μπορεί να δανείσει ένα ποσό πολλαπλάσιο από αυτό που έχει διαθέσιμο ως καταθέσεις. Το ποσοστό αυτό ανέρχεται συνήθως σήμερα στο 9:1. Ας δούμε ένα παράδειγμα.

Η Seventh Bank of Tripoli ξεκινάει με ένα κεφάλαιο 1,112 δραχμών. Ο κ. Αλεχάντρο θέλει να πάρει ένα νέο σπίτι και κάνει αίτηση για δάνειο 10,000 δραχμών. Εφόσον η τράπεζα δικαιούται να δανείσει εννιά φορές το διαθέσιμο αποθεματικό της [1,112*9=10,000], με μεγάλη ευχαρίστηση εγκρίνει το δάνειο και προσθέτει στον λογαριασμό του κ. Αλεχάντρο 10,000 δραχμές. Η τράπεζα επομένως δημιούργησε 9,000 δραχμές από τον πουθενά και νόμιμα.

Ο κ.Αλεχάντρο παίρνει τις 10,000 δραχμές, αγοράζει το σπίτι και ο πωλητής καταθέτει το ποσό αυτό στην τράπεζα του. Η τράπεζα του πωλητή του σπιτιού του κ.Αλεχάντρο μπορεί τώρα να δανείσει σε έναν νέο πελάτη ένα ποσό ύψους 9,000 δραχμών κρατώντας για απόθεμα 1,000 δραχμές. Αυτές οι 9,000 δραχμές μπορούν να δημιουργήσουν ένα νέο δάνειο ύψους 8,100 δραχμών κ.ο.κ σε μια γραμμικά φθίνουσα σειρά έως ότου περίπου 100,000 δραχμές να έχουν εισρεύσει στην αγορά.

Οι 100,000 δραχμές, που προέκυψαν από το αρχικό κεφάλαιο των 1,112 δραχμών της Seventh Bank of Tripoli, δημιουργήθηκαν από το πουθενά και δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα άλλο παρά το χρέος όλων των δανειζομένων. Επομένως, οι τράπεζες δάνεισαν το ποσό των 100,000 δραχμών χωρίς ποτέ να το έχουν. Αυτό που έχουν είναι η υπόσχεση πληρωμής των δανείων που συνιστούν αυτό το ποσό.

Η μέθοδος αυτή ήδη δημιουργεί δύο προβλήματα και δεν αναφέρομαι καν στη λογική ή ηθική της υπόσταση.

Πρώτον, η δυνατότητα των τραπεζών να δημιουργούν πρακτικά απεριόριστο χρήμα από το πουθενά, ως χρέος και χωρίς κάποια σύνδεση με τον πραγματικό πλούτο και να το διαχέουν στην αγορά έχει σαν συνέπεια την αποσταθεροποίηση της αξίας του. Όσο περισσότερο χρήμα κυκλοφορεί (πληθωρισμός) τόσο πιο άχρηστο είναι σαν μέσο αγοράς πραγματικών αγαθών. Αυτό ωθεί τις τιμές των προϊόντων προς τα πάνω (πληθωριστικές πιέσεις) ισορροπώντας σε ολοένα και υψηλότερα επίπεδα.

Το φαινόμενο του πληθωρισμού είναι εγγενές στο σύστημα και προφανές από την κοινή μας εμπειρία. Η αξία του χρήματος διαχρονικά μειώνεται. Σκεφτείτε ποια ήταν τα επίπεδα τιμών πριν 30 χρόνια και ποια είναι σήμερα.

Δεύτερον, από τη στιγμή που η οικονομία έχει κορεστεί με χρήμα που ουσιαστικά είναι χρέος, δημιουργείται μια πυραμίδα οφειλών. Κάθε δραχμή που χρησιμοποιείται στο σύστημα είναι ουσιαστικά η υπόσχεση κάποιου ότι θα εξοφλήσει το χρέος του στην τράπεζα και θα επιστρέψει το ποσό του δανείου του, ποσό που η τράπεζα ποτέ δεν είχε ούτως ή άλλως.

Το πρόβλημα είναι ότι πλέον το χρήμα ισούται με χρέος, άρα χωρίς χρέος δεν μπορεί να υπάρξει χρήμα στην οικονομία. Αν τα χρέη αποπληρωθούν, τότε αυτομάτως η οικονομία δεν θα έχει ούτε μια δραχμή που να κυκλοφορεί (αφού το χρήμα ως χρέος καταστρέφεται όταν γίνεται η αποπληρωμή του δανείου που το δημιούργησε).

Αν ήδη αναρωτιέστε πως είναι δυνατόν να επιτρέπουμε, καθόλα νόμιμα και πανηγυρικά, σε ένα τέτοιο σύστημα να ρυθμίζει τις ζωές μας, πάρετε τώρα μια ανάσα γιατί σκόπιμα δεν ανέφερα κάτι ακόμη.

Είδαμε ότι χάρη στο κλασματικό αποθεματικό οι οικονομίες μας έχουν κορεστεί με χρήμα-χρέος που δημιουργήθηκε από το τίποτα. Είναι αστείο ότι η μέθοδος δημιουργίας χρήματος από το τίποτα και στη συνέχεια η χρήση του στην αγορά θεωρείται έγκλημα και ονομάζεται παραχάραξη. Φυσικά στην περίπτωση των τραπεζών ονομάζεται δικαίωμα και ανταμείβεται πλουσιοπάροχα.

Το στοιχείο που παρέλειψα είναι φυσικά το επιτόκιο. Οι τράπεζες δανείζουν χρήματα τα οποία ποτέ δεν είχαν και απαιτούν για κάθε δάνειο ένα επιτόκιο. Κοινώς κερδίζουν δανείζοντας αέρα. Και πάλι όμως η ηθική του πράγματος είναι το λιγότερο από τα προβλήματα μας. Και αυτό γιατί απλούστατα ο τόκος, δηλαδή τα χρήματα που απαιτούνται για την αποπληρωμή των δανείων δεν υπάρχουν!

Αυτό σημαίνει ότι η χρεοκοπία δεν είναι απλά συνέπεια λανθασμένων επιλογών, αλλά συνέπεια της αδυναμίας τους συστήματος να διαθέτει σε κυκλοφορία το χρήμα που απαιτείται για την εξισορρόπηση του, απλούστατα γιατί αυτό δεν υπάρχει. Όταν η μουσική σταματάει κάποιος πάντα βρίσκεται στην απέξω.

Ας γυρίσουμε πίσω στον κ.Αλεχάντρο. Η Seventh Bank of Tripoli του δάνεισε 10,000 δραχμές που ποτέ δεν είχε και ούτε υπήρχαν στην αγορά. Για αυτή τη "διευκόλυνση" ο δανειζόμενος πρέπει να επιστρέψει το ποσό με έναν τόκο, ας πούμε να επιστρέψει 11,200 δραχμές. Αυτές όμως οι 1,200 δραχμές, όπως και οι 10,000 απλά ΔΕΝ υπάρχουν. Για να δημιουργηθούν θα πρέπει, ναι σωστά μαντέψατε, να δημιουργηθεί νέο χρήμα. Και νέο χρήμα δημιουργείται με νέα δάνεια, δηλαδή με νέο χρέος.

Το σύστημα είναι φτιαγμένο για να δημιουργεί μια ατέρμονη σπείρα εκθετικά αυξανόμενου χρέους, το οποίο δεν μπορεί ΠΟΤΕ να αποπληρωθεί, όχι μόνο γιατί στην περίπτωση αυτή θα σταματούσε η ροή χρήματος στην οικονομία, αλλά απλούστατα γιατί τα χρήματα που απαιτούνται για την αποπληρωμή του δεν υπάρχουν...

Η μεγάλη απάτη του τραπεζικού συστήματος, που με μακαριότητα αγνοούμε, είναι και η απαρχή της μεγάλης πλάνης των μοντέρνων οικονομικών.

Η σπείρα του ατέρμονου χρέους στην οποία έχουμε παγιδευτεί απαιτεί από τις οικονομίες διαρκή "ανάπτυξη". Με άλλα λόγια απαιτεί από τις οικονομίες να παράγουν ολοένα και περισσότερα αγαθά, απογυμνώνοντας τους περιορισμένους πόρους του πλανήτη και στη συνέχεια να ωθούν τα μέλη τους στο να τα καταναλώνουν, διαφορετικά η οικονομία φτάνει σε στάση. Ο μόνος τρόπος για να μπορεί να αναπτύσσεται με διαρκώς αυξανόμενο ρυθμό μια οικονομία είναι να βουλιάζει ακόμη περισσότερο μέσα στο χρέος.

Οι οικονομολόγοι όμως μοιάζουν να αγνοούν την εκθετική συνάρτηση και αυτό γιατί οι ρυθμοί ανάπτυξης για τους οποίους μιλάνε, το 3% για παράδειγμα, δεν είναι γραμμικοί, αλλά εκθετικοί. Είναι 3% πάνω στο 3% του προηγούμενου έτους κ.ο.κ. Φυσικά σε έναν κόσμο πεπερασμένων πρώτων υλών κάτι τέτοιο είναι απλά αδύνατο, όπως και η αποπληρωμή των χρεών είναι συστημικά ανέφικτη.

Ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα αυτού του συστήματος; Οικονομική δουλεία. Στις παλαιές μορφές δουλείας ο αφέντης έπρεπε να στεγάζει και να τρέφει τους δούλους του. Στην μοντέρνα δουλεία όλοι εμείς, οι οικονομικοί σκλάβοι, πρέπει να επιβιώνουμε μόνοι μας, προσφέροντας την εργασία μας σαν εχέγγυο για να αποπληρώνουμε τα χρέη που κληρονομήσαμε καταναλώνοντας.

Το σύστημα είναι ιδιοφυές. Είναι η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία της ανθρωπότητας και είναι το τέλειο έγκλημα. Σκεφτείτε ότι από τη στιγμή που όλο το χρήμα που κυκλοφορεί είναι χρέος, σημαίνει ότι όλος ο πλούτος της ανθρωπότητας αυτή τη στιγμή ανήκει σε αυτόν στον οποίο ανήκει το χρέος. Στο καρτέλ των τραπεζών.

Οι συνέπειες είναι τρομακτικές. Από την καταστροφή του πλανήτη λόγω της υπερεκμετάλλευσης, στις δουλικές κυβερνήσεις ανίκανων πουλημένων πολιτικών, στους μακάριους εργάτες καταναλωτές, στους πολέμους, τη φτώχεια και τη δυστυχία καθετί ζωντανού πάνω στον πλανήτη, ο όρος "κινούν τα νήματα" δεν είναι πια κάτι αστείο, υπερβολικό ή συνωμοσιολογικό. Είναι η συστημική αλήθεια.

Η παγκόσμια οικονομία είναι ένας πύργος από τραπουλόχαρτα. Η κατάρρευση της είναι νομοτελειακή. Οι κυβερνήσεις δεν πρόκειται να δώσουν τη λύση, έχουν προ πολλού πωληθεί. Οι οικονομολόγοι έχουν χαθεί μέσα στα νούμερα τους. Οι πολίτες είναι πολύ απασχολημένοι, αγωνιζόμενοι να καλύψουν τις πλασματικές τους ανάγκες, για να δουν τις αλυσίδες τους. Οι παλιές ιδεολογίες αναταράζονται στους τάφους τους.

Δεν ξέρω τι άλμα συνείδησης θα χρειαστεί για να αποδεσμευτούμε από το χρηματικό μοντέλο. Μάλλον θα χρειαστούν πολλές γενιές για να απαλλαγούμε από αυτή τη νοοτροπία. Όμως είναι καθολική ανάγκη να αντικατασταθεί άμεσα τουλάχιστον το τρέχων σύστημα.

Η αριθμομηχανή έχει ήδη αρχίσει να γράφει τον επικήδειο μας...

Δείτε:
Money as Debt
Zeitgeist: Addendum

The Inside Job

2011-03-09T22:25:00.010+02:00

Αν δεν έχετε δει ακόμη το Inside Job, κάντε το το συντομότερο δυνατόν. Είναι μια συνοπτική παρουσίαση των λόγων της τελευταίας οικονομικής κρίσης.

Το τραπεζικό σύστημα σήμερα βασίζεται στο λεγόμενο μοντέλο του κλασματικού αποθεματικού (fractional reserve). Αυτό σημαίνει ότι μια τράπεζα μπορεί να δανείζει πολύ περισσότερα χρήματα από όσα έχει διαθέσιμα σε ρευστό (με έναν λόγο που ορίζεται - συνήθως 9:1), με λίγα λόγια μπορεί να δημιουργεί χρήμα εκ του μηδενός και φυσικά να κερδίζει τοκίζοντας το τίποτα.

Αυτό έχει δύο παράπλευρες συνέπειες, πρώτον ότι η προσφορά του χρήματος διαρκώς αυξάνεται, κάτι που οδηγεί στον λεγόμενο πληθωρισμό και στη διαρκή υποτίμηση της αξίας του (που ούτως ή άλλως δεν έχει αντιστοίχηση με κάποιο φυσικό μέγεθος - αφού όπως είπαμε το χρήμα δημιουργείται από το τίποτα) και δεύτερον ότι η δανειοδότηση γίνεται όχι μόνο πιο εύκολη, αλλά γίνεται και η κύρια πηγή εσόδων για τις τράπεζες. Και όταν μιλάμε για κέρδη, μιλάμε για τρομακτικά νούμερα.

Αυτό που συνέβη σε αυτό τον οικονομικό κύκλο ήταν ότι η σχεδόν πλήρης χαλάρωση των ελεγκτικών ρυθμίσεων προς τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς έφερε την εφεύρεση νέων χρηματοπιστωτικών προϊόντων των λεγόμενων CDO (collateralized debt obligations). Ουσιαστικά οι επενδυτικές τράπεζες αγόραζαν δάνεια τρίτων και τα πακετάριζαν σε μια μορφή που μπορούσε στη συνέχεια να μεταπωληθεί ως επενδυτικό προϊόν.

Από τη στιγμή που οι δανειστές δε βρίσκονταν στον άμεσο κίνδυνο να χάσουν τα χρήματα που δάνειζαν, μιας και εξασφαλίζονταν μέσω των CDO, επιδόθηκαν σε ένα όργιο χορήγησης επισφαλών δανείων (κυρίως στην αγορά κατοικίας με τα sub-prime). Τα βραχυπρόθεσμα κέρδη όλων ήταν τεράστια. Όμως η πυραμίδα δε σταμάτησε εδώ. Οι επενδυτικές τράπεζες χρειάζονταν κάποιο τρόπο να διασφαλιστούν για τα ήδη τοξικά CDO και εδώ μπήκαν στο χορό ασφαλιστικές εταιρίες όπως η AIG, που προσέφεραν άλλο ένα προϊόν τα λεγόμενα CDS (credit default swaps).

Τα CDS ήταν μια ασφάλιση στην περίπτωση μη αποπληρωμής των δανείων που συνιστούσαν τα CDO. Με τον τρόπο αυτό και οι επενδυτικές τράπεζες εξασφαλίζονταν βραχυπρόθεσμα. Και το παιχνίδι χόνδρινε περισσότερο.

Σε μια αγορά ελεύθερη από περιορισμούς και λογική, τα CDS έγιναν αντικείμενο εκτεταμένης σπέκουλας. Αν το CDO κάποιου έπεφτε έξω, δηλαδή τα δάνεια που το συνιστούσαν ποτέ δεν αποπληρώνονταν, τότε όποιος είχε "επενδύσει" στην αποτυχία του εισέπραττε το ασφάλιστρο!

Νομίζω ότι ακόμη και ο πιο αδαής, όχι απλά στα οικονομικά, αλλά κάποιος ειλικρινά αφελής καταλαβαίνει ότι εδώ έχουμε στην καλύτερη μια συνταγή για βέβαιη αποτυχία και στη χειρότερη ένα έγκλημα ιστορικών διαστάσεων.

Αυτό που συνέβη όμως ήταν ένα αχαλίνωτο όργιο βραχυπρόθεσμης κερδοσκοπίας, γιατί όσο πιο επισφαλή ήταν τα δάνεια, τόσο πιο βέβαια η αποτυχία τους και τόσο πιο βέβαια η είσπραξη των ασφαλίστρων κινδύνου!

Από το όλο κόλπο φυσικά έλειπε κάτι ακόμη. Έλειπε κάποιος που να προσφέρει "αντικειμενική" αξιολόγηση των επενδυτικών προϊόντων. Ας υποδεχτούμε όλοι μαζί τους οίκους αξιολόγησης (Moody's - Standard&Poor's - Fich). Τους ίδιους που σήμερα υποβαθμίζουν ολόκληρες χώρες λες και είναι το μαγαζάκι της γωνίας. Οι οίκοι αξιολόγησης προσέφεραν εύκολα την μέγιστη βαθμολογία σε προϊόντα τα οποία πληρώνονταν για να προωθούν. Χαρακτηριστικό είναι ότι μερικές μόνο μέρες πριν την κατάρρευση των μεγάλων τραπεζών, η βαθμολόγηση τους ήταν ΑΑΑ. Triple A, all the way...

Σε όλο αυτό το διάστημα που διαδραματιζόταν αυτό το έγκλημα οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Και είναι φυσικό. Η περιστρεφόμενη πόρτα των χώρων της εξουσίας φέρνει μέσα πρώην στελέχη τραπεζικών οργανισμών σε θέσεις κλειδιά και στέλνει στις επιχειρήσεις κυβερνητικά στελέχη.

Μόνο που αυτό το παιχνιδάκι προκάλεσε τέτοια συστημική ζημιά που όταν, όπως ήταν φυσικό, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος οδήγησε την παγκόσμια οικονομία σε πλήρη στάση.

Τι έκαναν οι πολιτικοί μας; Αντί να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι, αντί να καταλάβουν όλοι την κολοσσιαία βλακεία που εμπεριέχει το σύστημα μας, το έσωσαν, στέλνοντας το λογαριασμό στους πολίτες.

Και το παραμύθι συνεχίζεται. Τεράστια μπόνους δίνονται στους καλούς παίκτες, οι κυβερνήσεις-μαριονέττες χορεύουν στο πρόσταγμα του αόρατου χεριού της αγοράς και ο κόσμος βυθίζεται σε ένα τέλμα άνευ προηγουμένου.

Το πιο τραγικό είναι να βλέπω δήθεν επιστήμονες των οικονομικών, οι οποίοι εισπράττουν τεράστια ποσά σαν σύμβουλοι των ίδιων εταιρειών που χρεοκόπησαν το σύστημα τους, να ευαγγελίζονται τη λειτουργία ενός μοντέλου εγγενώς στρεβλού. Είναι τέτοιος ο βαθμός της διαφθοράς της επιστήμης των οικονομικών, που για εμένα πλέον έχει τόσα κοινά με την επιστημονική μέθοδο όσο και η αλχημεία. Τα μοντέρνα οικονομικά είναι μια ψευδοεπιστήμη.

Δεν είναι πια προφανές; Το χρηματικό σύστημα (όπως και αν λέγεται, κομουνιστικό, καπιταλιστικό, σοσιαλιστικό, πουα με ροζ βούλες) δεν υπάρχει για να υπηρετεί τις κοινωνίες μας, αλλά το αντίθετο.

Οι κοινωνίες μας έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο εξάρτησης από αυτό που αν προσπαθήσεις να το αφαιρέσεις θα τις καταστρέψεις, σαν ένα καρκίνο σε τερματικό στάδιο. Και ίσως αυτό πρέπει να κάνουμε. Όλες οι ιδεολογίες απέτυχαν. ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ!; ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ;

Blaze mk.IV

2011-03-04T01:18:00.002+02:00

To 2003 ξεκίνησα να αφήνω το ψηφιακό μου αποτύπωμα στους ωκεανούς του internet με το αποτυχημένο Radikal Web, μια απλή σελίδα html στο συγχωρεμένο geocities και μετά στο tripod! [για να θυμούνται και οι παλιοί].

Μερικούς μήνες αργότερα, το 2004 έφτιαξα το Blaze.gr, με στόχο τη δημιουργία μιας κοινότητας χρηστών. Η αποτυχία ήταν τρομακτική φυσικά. Να σημειώσω ότι η πρώτη μορφή του Blaze βασιζόταν στο phpNuke, το ανάθεμα των cms, ergo μια φορά χακεύτηκε κιόλας! :p

Μετά τον αργό θάνατο του πολυχρηστικού Blaze.gr, μετέφερα τη φωνή μου στο blogger με το Radikal's Blaze, που έγινε Radikal Blaze, για να μείνει πάλι στο τέλος Blaze. Αυτή είναι η τέταρτη εκδοχή του στη μπλογκόσφαιρα, το mark IV και όπως όλοι ξέρουν το mark IV είναι πάντα η καλύτερη έκδοση [δεν υπάρχει η παραμικρή επιστημονική βάση σε αυτό].

Θα έχετε παρατηρήσει ότι διαφαίνονται δύο τάσεις. Πρώτον ότι όλες οι απόπειρες μου σε κάτι αποτυγχάνουν οικτρά [:o] και δεύτερον ότι εφτά χρόνια αργότερα δεν έχω σταματήσει να γράφω...

Απαλλαγμένος από οποιαδήποτε προσδοκία συνεχίζω να αφήνω τους μικρούς μου ψηφιακούς κυματισμούς, μικρά κομμάτια της σκέψεις μου, μικρά κομμάτια του εαυτού μου στην εντροπία του τελευταίου πραγματικά ελεύθερου μέσου...

Υγ. LOL! To Radikal Web στοιχειώνει ακόμη το διαδίκτυο!

Bye bye Barlow

2011-03-04T00:55:00.002+02:00

Θα αρχίσω ρίχνοντας ένα ανάθεμα στο Metal Hammer που στο αφιέρωμα του για τους καλύτερους τραγουδιστές του metal δεν είχε τον Ματ. Τη φωνάρα. Τον τεράστιο. Τον τρισμέγιστο.

Θα συνεχίσω κλέβοντας το νέο από τον Wise One και κλαίγοντας ταυτόχρονα. Ο Barlow ξαναφεύγει -οριστικά δηλώνει- από τους Iced Earth, λόγω επαγγελματικών και οικογενειακών υποχρεώσεων.

Κρίμα. Μόνο μην ξαναγυρίσει ο Owens πάλι. Απλά θα είναι γελοίο. Ποιον θα θέλατε εσείς για τραγουδιστή στη μπάντα όλων των Ελλήνων; \m/

Υγ. Ευτυχώς όπως και με τον Dio, πρόλαβα και τους είδα live μόλις είχε γίνει το reunion!

Χαμένος ορίζοντας

2011-02-28T20:00:00.008+02:00

Ίσως το πιο κοινό συναίσθημα όλων μας αυτές τις μέρες είναι το μούδιασμα. Οι περισσότεροι με τους οποίους μιλάω ακούγονται ιδιαίτερα προβληματισμένοι και πως άλλωστε να μην είναι; Στα αλήθεια τι προοπτικές έχει ένας νέος άνθρωπος εν έτη 2011; Σε τι έχει να ελπίζει; Σε μια κακοπληρωμένη μισθωτή δουλεία, σύνταξη στα 80 και μερικές πλασματικές ευτυχισμένες στιγμές όπως βαθμονομούνται από τις διαφημίσεις;

Καθημερινά ο ορίζοντας μας κρύβεται ολοένα και περισσότερο μέσα στην σύγχυση και τον παραλογισμό των "νέων δεδομένων" των οικονομιών ή κοινωνιών μας - πλέον οι όροι χρησιμοποιούνται εναλλάξιμα.

Καθώς οδεύουμε προς τα πίσω ολοταχώς ο κόσμος αντιδρά σπασμωδικά και κατακερματισμένος, όπως πάντα.

Οι φύλακες των αποτυχημένων ιδεολογιών ευαγγελίζονται τις λύσεις τους, οι κομουνιστές χαίρονται για το τέλμα του καπιταλισμού, οι σοσιαλιστές αναζητούν τον τρίτο δρόμο, οι κεντρώοι/δεξιοί δοξάζουν το αόρατο χέρι της αγοράς και οι τεχνοκράτες αυνανίζονται με τα νούμερα τους.

Οι διάφορες ομάδες χρησιμοποιούν ότι μέσο πίεσης τους έχει απομείνει για να περιχαρακώσουν τα κεκτημένα τους. Μικρά προνόμια, τα οποία συνήθως είναι εις βάρος άλλων λιγότερο προνομιούχων ομάδων. Ζητάνε ή επαιτούν λίγα ακόμη ψίχουλα.

Διαίρει και βασίλευε.

Οι πολίτες των Αφρικανικών χωρών που έζησαν για δεκαετίες κάτω από απολυταρχικά καθεστώτα δοκιμάζουν τη δύναμη τους και ζητάνε κάτι νέο. Όμως τι; Απλά ένα άλλο καθεστώς ντυμένο με τον μανδύα της δημοκρατίας; Γιατί η έννοια της πραγματικής δημοκρατίας, όπως εξιδανικευμένα τη νοούμε, ποτέ δεν άντεξε για πολύ.

Και όσο άνθρωποι πεθαίνουν στη Λιβύη τα γρανάζια του χρηματικού συστήματος ήδη κινούνται. Η ευκαιρία είναι μεγάλη. Όσο η αναταραχή κρατεί οι τιμές των καυσίμων μπορούν να εκτοξευθούν στα ύψη, γιατί αυτή είναι η... "ψυχολογία" της αγοράς. Στη συνέχεια νέες μαριονέτες μπορούν να μπουν στη θέση των παρανοϊκών τυράννων, ίσως με κάποιες "εκλογές". Το κέρδος είναι εκεί.

Στα αλήθεια έχουμε χάσει κάθε προσανατολισμό, κάθε αίσθηση του ορίζοντα. Ποιος είναι ο στόχος μας; Τα κράτη αγωνίζονται για να ικανοποιήσουν τις αγορές, διαμορφώνοντας ολόκληρες πολιτικές πάνω στη δημοσιονομική πειθαρχεία. Κανένας άλλος σκοπός ή στόχος. Απλά να περιοριστούν τα "ελλείμματα".

Φυσικά είναι αστείο ότι τα κράτη που έχουν το αποκλειστικό προνόμιο να εκδίδουν χρήματα, δανείζονται αυτά τα χρήματα από ιδιωτικούς οργανισμούς, που τα δημιουργούν χάρη στο σύστημα του κλασματικού αποθεματικού από τον αέρα.

Και ο νέος σε τι ελπίζει; Να διατηρήσει τη δουλειά του; Να είναι ανταγωνιστικός με όρους Κίνας; Να είναι καλός και φρόνιμος πολίτης και να τροφοδοτεί την οικονομία με κατανάλωση και χρέη;

Κάποτε, πριν μερικές δεκαετίες μόλις, ο κόσμος έμοιαζε να έχει στόχους, ακόμη και αν ήταν εντελώς εσφαλμένοι ή υποκινούμενοι από τους λάθους λόγους, τουλάχιστον ήταν μεγαλεπήβολοι και ενέπνεαν τους ανθρώπους.

Σήμερα; Ο στόχος μας είναι να καταναλώνουμε και να χρεωνόμαστε για να μην καταρρεύσει το χρηματικό μοντέλο; Με κάθε κόστος; Να βλέπουμε όλοι ότι τα πράγματα γίνονται ολοένα και χειρότερα και να το βαπτίζουμε αυτό ανάγκη για ανάπτυξη;

Μα για πια ανάπτυξη μιλάμε; Οι μόνοι που πιστεύουν ότι η διαρκής οικονομική ανάπτυξη είναι δυνατή σε έναν κόσμο πεπερασμένων πρώτων υλών είναι οι παρανοϊκοί και οι οικονομολόγοι. Και φυσικά όλοι εμείς, οι κατηχούμενοι τους.

Ζούμε στην περίοδο του παραδόξου. Γιατί πραγματικά το σύστημα, όλος ο τρόπος ζωής μας έχει περάσει προ πολλού τα όρια του λογικού, του τραβηγμένου ή του πολύ μεγάλου για να αποτύχει. Είναι μια προσβολή της λογικής μας, του κοινού νου.

Στο βάθος έχει αρχίσει να σηκώνεται η σκόνη από τα θεμέλια του κόσμου μας που ραγίζουν και καταρρέουν. Ίσως ο καλύτερος στόχος που θα μπορούσαμε να θέσουμε σαν είδος είναι να ξαναβρούμε τον προσανατολισμό μας και τον χαμένο ορίζοντα...

Metal 2011 pt.I

2011-02-28T20:00:00.006+02:00

Πάνε οι πρώτοι δύο μήνες του 2011 και για να δούμε τι είχαμε από metal κυκλοφορίες. [επίσης επαναφέρω την πρόταση του δίσκου με το "άκου ρε κοτούλα" :p]

Keith Merrow - Awaken The Stone King
Ο απόλυτος DIY κιθαρίστας με το εντυπωσιακό χαρακτηριστικό προσωπικό του στυλ ξαναχτυπάει. Αυτή η κυκλοφορία δεν είναι δωρεάν όπως οι προηγούμενες δουλειές του, αλλά αν σας αρέσει το μοντέρνο, απροσδιόριστα προοδευτικό, ορχηστρικό metal πάρτε το, κάνει όσο ένας καφές ;) Είμαι μεγάλος fan, οπότε και ο δίσκος με ενθουσίασε, αλλά για τους υπόλοιπους θα έλεγα ότι ένα μείγμα πολύ πυκνών και γρήγορων ρυθμικών riff με υπέροχα καθαρά σημεία, ατμόσφαιρες και μερικές επιρροές από Opeth! Α ναι και ένα σόλο από τον Loomis! \m/ Επίσης η παραγωγή είναι φανταστική και έγινε όλη από τον Keith στο σπίτι του :p
**Άκου ρε κοτούλα: Heart of the Sea Nymph **

Neuraxis - Asylon
Ο προηγούμενος δίσκος των Καναδών tech deathάδων, το A Thin Line Between είναι ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους ever, οπότε περίμενα με αγωνία το νέο τους πόνημα. Για να πω την αλήθεια ψιλοαπογοητεύτηκα. Όχι ότι δεν είναι καλός δίσκος, αλλά μοιάζει αρκετά με τον προηγούμενο χωρίς όμως να έχει τον ίδιο αντίκτυπο. Εξακολουθεί να παραμένει ένα δείγμα άρτιου tech-death πάντως.
**Άκου ρε κοτούλα: V **

Crowbar - Sever The Wicked Hand
Sludge/doom μαυρίλα, καταχνιά και απόγνωση. Πιο βαριά ατμόσφαιρα ΔΕΝ γίνεται, είναι σαν να κολλάς μέσα σε έναν ηχητικό βούρκο. Ιδανικό για κρύες νύχτες, μέρες, μεσημέρια και απογεύματα. Αν νιώθεις άσχημα με αυτό θα νιώσεις ακόμη χειρότερα! :o
**Άκου ρε κοτούλα: Echo An Eternity**

Devil Driver - Beast
Holy Shit! Τι τσαντίλα είναι τούτη; Ο Fafara ακούγεται λες και κάποιος του έστειλε περαίωση! Πάρα πολύ επιθετικός δίσκος, με αλανιάρικα riff μπουλντόζες και μερικές ωραίες "μελωδίες". Μου άρεσε πολύ!
**Άκου ρε κοτούλα: Black Soul Choir **

Lazarous A.D - Black Rivers Flow
Θες μοντέρνο thrash που έχει μελετήσει προσεκτικά τους Exodus,αλλά πασπαλίζει και λίγο Pantera από πάνω με ένα δικό του στυλ; Άκου τούτο το δίσκο αγαπητέ αναγνώστη και χεντμπάνγκισε σαν τρελός! Riff λεπίδες, φωνητικά βιτριόλι και λίγο groove για γεύση! Γαμεί και δέρνει! \m/
*Άκου ρε κοτούλα: Black Rivers Flow **

Times Of Grace - The Hymn Of A Broken Man
Ένα project του Adam D των Killswitch Engage με τον πρώτο τραγουδιστή των... Killswitch Engage :p Θέλετε να σας πω τι ήχο να περιμένετε; Ξέρετε. Αν σας αρέσει το ιδίωμα είναι ένας καλός και εύπεπτος δίσκος.
*Άκου ρε κοτούλα: Strength In Numbers **

Evergray - Glorious Collision
Χμμ... Οι Evergray είναι μάστορες της μελωδίας, αλλά εμένα προσωπικά δεν μου άρεσε καθόλου ο δίσκος. Μπορεί να φταίει και η παραγωγή του Bergstrand που το σακάτεψε με χάρτινες κιθάρες και τύμπανα παίζω-παίζω κουβαδάκι... [ο πούστης με κατέστρεψε και με το Metalheads! :p] Ούτε τα φωνητικά μου άρεσαν. Γενικά απογοήτευση...

Darkest Hour - The Human Romance
Ο γνωστός αμερικάνικος μελωδικός ήχος. Δεν θα το έλεγα και metalcore τη σειράς. Έχει μερικά πολύ ωραία τραγούδια και καλή ατμόσφαιρα. Επίσης περιέχει ένα εξαιρετικό ορχηστρικό! Δώστε του μια ευκαιρία!
**Άκου ρε κοτούλα: Terra Solaris **

Psycorepaths - Your Entropy Has Arrived *Promo*
MOTHERFUCKER! Ο Νικ μου ρωτούσε κάτι για drum software και μου λέει άκου την μπάντα μας! Δέκα λεπτά αργότερα τα μούτρα μου είχαν γίνει κιμάς! :@ Ένα μπράβο στα παιδιά για την εξαιρετική δουλειά! Τα κομμάτια τα σπάνε (κυριολεκτικά) με riff που σου ανακαινίζουν το σπίτι δωρεάν. Επίσης η παραγωγή είναι τέλεια. Μήπως να γράψουν κανένα οδηγό και για εμάς; Χαχαχα! \m/ Ακούστε το ή κατεβάστε το τώρα!
**Άκου ρε κοτούλα: όποιο τολμάς! **

Το κουτί με τα σκουλήκια

2011-02-28T19:59:00.001+02:00

Όταν άρχισα να ηχογραφώ για την πλάκα μου ήμουν χαρούμενος μόνο που μπορούσα να ακούω τις βλακείες μου. Δεν με ένοιαζε αν το ταμπούρο είχε αρκετό σώμα στα 200Hz ή αν οι κιθάρες ακούγονταν ένρινες εκεί στα 500Hz, ούτε αν η μπότα έχει αυτό το κλάτς κοντά στα 8Khz.

Δεν με ένοιαζε αν είχα ανοίξει χώρο στο μπάσο για να αγκαλιάζει τις κιθάρες, ούτε αν τα πιάτα είχαν high pass φίλτρο. Δεν ήξερα ότι ο compressor θέλει 30ms attack και 100ms release με το κατώφλι στα -20dB για να αρχίσει να κάνει ποπ το ταμπούρο...

Ούτε με ένοιαζε να κάνω ένα καταπληκτικό chain από amp sims και εφέ για τον τιτάνιο ρυθμικό ήχο. Και μόνο που έβρισκα ένα νέο riff μου έφτανε...

Αλλά δυστυχώς η ενασχόληση με την πιο "τεχνική" μεριά αυτού του χόμπι είναι ένα κουτί με σκουλήκια... Ενώ είναι ωραίο να έχεις εξασκήσει το αφτί σου και να μπορείς να προσέχεις κάθε λεπτομέρεια στη μουσική που ακούς, μερικές φορές φτάνεις στο σημείο να γίνεσαι τόσο αναλυτικός που να σου χαλάει τη διασκέδαση της απλής ακρόασης.

Χα! Το tom fill δεν ξεχωρίζει καλά σε αυτό το σημείο! Μα γιατί είναι τα τύμπανα τόσο χαμηλά; Πώπω! Αυτό ο κάθαρος ήχος από τους active EMGs μάλλον θα με σώσει...

Σε αυτή τη φάση βρίσκομαι λοιπόν και το ταπεινό Faded Line project έχει βαλτώσει μαζί μου στο audio μηχανιλίκι :/

Η ιδέα ήταν να ξεκινήσω το Torn Assunder και να το βγάλω σε δυο δόσεις. Αλλά αφού δαμάσω τα τύμπανα μάλλον θα πέσει επανηχογράφηση του Contemplating Oblivion πιθανόν με νέα μαγνητάκια, κάποια στοιχεία που θέλω να προσθέσω και ένα, δύο ακόμη κομμάτια ;)

Οπότε δεν ψόφησε ακόμη το project! Είναι στα ηχητικά χαρακώματα!

Υγ. Αν ξανακούσω άλλη μια φορά τα κομμάτια θα τα σβήσω! Χαχαχα! :@

Mass Effect 2

2011-02-28T19:59:00.000+02:00

Σπάνια παίζω πια παιχνίδια, πέρυσι πρέπει να ασχολήθηκα μόνο με το Modern Warfare 2 και το Splinter Cell: Conviction και έκανα βδομάδες να τα τελειώσω [κρατάνε 6-7 ώρες το καθένα! ΛΟΛ]. Αλλά κάτι η δίψα μου για Sci-fi [πρέπει πλέον να έχουν ακυρωθεί ΟΛΕΣ οι σειρές που έβλεπα], κάτι το ότι έπρεπε να βάλω την κάρτα γραφικών να κάνει και κάτι [ε τι το έχω το μεγάλο μαύρο κουτί;] δανείστηκα το Mass Effect 2 της Bioware.

Εντυπωσιακό. Υπερπαραγωγή. Οι άνθρωποι κάθονται και φτιάχνουν ολόκληρη μυθολογία για να στηρίξουν το παιχνίδι. Από τις κοινωνικοοικονομικές δομές των διάφορων πολιτισμών μέχρι την αληθοφανή φυσική που βασίζεται η διαστημική τεχνολογία τους, δε χρειάζεται και πολύ για να χαθείς στο γαλαξία :)

Αν προσθέσεις τη διασκεδαστική αλληλεπίδραση των αξιομνημόνευτων χαρακτήρων, τα απλοποιημένα RPG στοιχεία [ευτυχώς, γιατί τα βαριέμαι ασύστολα - auto level up for the win :p], το καλό σύστημα μάχης και κάλυψης, τα φοβερά γραφικά και την επική μουσική έχεις στα χέρια σου ένα blockbuster.

Πραγματικά είναι ότι καλύτερο έχει βγει στο χώρο του (δημοφιλούς;) sci-fi τα τελευταία χρόνια και ανταγωνίζεται κάθε άλλη μεγάλη σειρά, ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δε θίγουμε!

ΥΓ1. Στο Πλαίσιο κάνει 15 ευρώ καινούργιο. Θα παίζει μια χαρά σε κάθε σχετικά μοντέρνο PC, laptops εξαιρούνται.
ΥΓ2. Spoiler: Απόλυτα επικότατα επική σκηνή από το ME1.