Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Ένα hashtag, ένας ελέφαντας και μία πιρουέτα

Όταν άρχισε να αναμεταδίδεται η είδηση για την πολλοστή επίθεση φανατικών ισλαμιστών εναντίων αθώων πολιτών, στο Λονδίνο αυτή την φορά, εντύπωση δεν έκανε δυστυχώς το γεγονός αυτό καθ' αυτό. Άλλωστε ο Δήμαρχος του Χαλιφάτου του Λονδίνου Sadiq Khan έχει δηλώσει σαφώς ότι η τρομοκρατία είναι πλέον μέρος της ζωής σε μια σύγχρονη πόλη ["part and parcel of living in a big city"].

Εντύπωση έκανε πως ενώ τα κίνητρα και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των δραστών ήταν γνωστά, μιας και φώναζαν "Αλλάχ Ακμπαρ" ενώ μαχαίρωναν μια ανυπεράσπιστη γυναίκα στην μέση του δρόμου, η αστυνομία του Λονδίνου ανέφερε πως οι δράστες είναι πιθανόν μεσογειακής καταγωγής.

Ας αφήσω ένα λεπτό να μεστώσει αυτή η δήλωση.

Βρισκόμαστε εν έτη 2017 και σε ολόκληρο τον πλανήτη πλέον υπάρχει ένας μεγάλος ελέφαντας στο δωμάτιο. Συνήθως φοράει ένα πλουμιστό γιλέκο με εκρηκτικά αλλά ενίοτε απλά κραυγάζει δυνατά κάτι περί Αλλάχ. Επειδή όμως στην Ευρώπη είμαστε πάρα πολύ ανεκτικοί και φευ! ποτέ φασίστες, μισαλλόδοξοι και σεξιστές (δεν ξέρω πως συνδέεται αυτό αλλά συνήθως πάνε μαζί αυτές οι ετικέτες) βλέπουμε αυτόν τον ελέφαντα και... κάνουμε μια περίτεχνη πιρουέτα!

Ω δείτε! Κοιτάξτε καθώς με αέρινα βήματα παρακάμπτουμε την αναφορά στην λέξη Ισλάμ, στην συνέχεια με μια υπέροχη προσγείωση πέφτει στα μαλακά η καταγωγή και με τον όρο μεσογειακή λειαίνουμε το προφανές. Νίκη της ανεκτικότητας! Οι δράστες θα μπορούσαν κάλλιστα να ήταν διάκονοι από την Ρωμη ή και μοναχοί από το Άγιο Όρος! Άλλωστε... Σταυροφορίες ρε φασίστες! [το επιχείρημα επιστέγασμα της πνευματικής δυσαρμονίας της πολιτικής ορθότητας]

Το πρόβλημα είναι δυστυχώς ότι όσο οι πολιτικοί, από δόλο ή απλό επαγγελματικό άγχος, προσπαθούν να κάνουν πιρουέτες γύρω από ένα θανάσιμο πρόβλημα για να μην διεγείρουν τα ευαίσθητα αισθητήρια των υπέρμαχων της πολιτικής κορεκτίλας, αισθητήρια που σμιλεύτηκαν μετά από χρόνια σκληρής ζωής στην κοσμάρα τους, τόσο αθώοι άνθρωποι και ειδικά γυναίκες και παιδιά θα σκοτώνονται εντελώς άσκοπα στις Ευρωπαϊκές πόλεις της ανεκτικότητας.

Στα αλήθεια δεν μπορώ να καταλάβω τα μήκη και τα πλάτη της λογικής τα οποία είναι διατεθειμένοι να εξερευνήσουν κάποιοι για να υπερασπιστούν το αυτάρεσκο διακαίωμα τους στον ηθικό κομπασμό. Λυπάμαι, αλλά το να κάνεις κριτική στο Ισλάμ και να δηλώνεις το προφανές, ότι οι δράστες των επιθέσεων ήταν Μουσουλμάνοι δεν σε κάνει Ισλαμοφοβικό. Σου θυμίζει απλά την πραγματικότητα.

Επιχειρήματα του τύπου "τώρα τυχαίνει να είναι αυτοί που δολοφονούν, παλιά ήταν άλλοι" είναι θλιβερά. Απλά γιατί ποτέ δεν θυμάμαι να ανατινάχτηκε φανατικός Ταοϊστής για τα δικαιώματα του πνεύματος του αέρα ή Χριστιανός γιατί κάποιος έκανε meme το Jesus Saves. Το ότι πριν 1000 χρόνια έγιναν οι Σταυροφορίες επίσης λέει πολλά. Για την ιστορική άγνοια και την απελπισία να επιχειρηματολογήσει κάποιος με όρους περασμένης χιλιετίας.

Ας θέσουμε κάποιες προφανείς παραδοχές

  • Η βία και η κατάκτηση ενυπάρχουν μέσα στις διδαχές του Ισλάμ. Το να προσπαθεί κάποιος να πείσει ότι το Ισλάμ είναι η θρησκεία της αγάπης και της ειρήνης είναι απλά ανοησία ή δογματισμός ή ηθικός κομπασμός. Αυτό δεν είναι θέμα ερμηνείας είναι θέμα τρόπου ζωής. Και εκεί έγκειται η διαφορά ανάμεσα στον μετριοπαθή Μουσουλμάνο και τον Φονταμενταλιστή.
  • Οι Αραβικές χώρες του Κόλπου και το Ιράν είναι δύο μεγάλα κέντρα εξουσίας και σύγκρουσης στον Ισλαμικό κόσμο (Σουνίτες και Σιίτες) και προωθούν δικά τους συμφέροντα μέσω των διάφορων φανατικών οργανώσεων.
  • Το ISIS είναι δημιούργημα, σκόπιμα ή από τερατώδη ανικανότητα ιστορικών διαστάσεων, της Δύσης και δει του Αμερικανικού βαθέως κράτους. Πολύ φοβάμαι ότι απλά είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι, ο διαρκής και παρών κίνδυνος που δικαιολογεί αδιάλειπτους πολέμους και παρεμβάσεις και αποτελεί το φόβητρο για την χειραγώγηση των ελευθεριών των πολιτών των χωρών της.
  • Αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι τακτικά το ISIS είναι ένα τραγελαφικό συνονθύλευμα από άχρηστους μαχητές με μόνη ικανότητα στον θόρυβο και την φανφάρα. Μια τέτοια συμμορία δεν θα άντεχε μιας σοβαρής στρατιωτικής αναμέτρησης απέναντι στην συντριπτική ισχύ όχι μόνο της Δύσης αλλά και της Ρωσίας. Επομένως κανένας δεν θέλει στην πραγματικότητα να εξουδετερώσει το ISIS, απλά να το χαλιναγωγήσει.

Η ισλαμική επιθετικότητα, τρομοκρατία αν θέλετε, επομένως δεν είναι κάτι νέο ούτε προκαλείται από τις διαρκείς παρεμβάσεις στην Μέση Ανατολή των πολιτών και επισκεπτών του αεροδρομίου των Βρυξελλών για τις οποίες αξίζει να τιμωρηθούν με θάνατο. Είναι διαρκής, είναι θεμελιώδης και είναι απλή ιστορική αλήθεια. Ένα πολύπλοκο και αρχαίο γεωπολιτικό παιχνίδι που αξιοποιεί το πλέον επιθετικό θρησκευτικό δόγμα, την οικονομική ισχύ των χωρών του κόλπου και την μεγαλομανία αυτών που κρύβονται πίσω από την στρατιωτική ισχύ της Δύσης.

Αν και οι ρίζες του φαινομένου της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι λοιπόν σύνθετες και θα τολμούσα να πω σκιώδεις και καταχθόνιες, η αντιμετώπιση του εκτελεστικού σταδίου απλά απαιτεί θέληση. Θέληση να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους.

  • Η στρατολόγηση των δολοφόνων γίνεται από κηρύγματα σε τζαμιά που λειτουργούν ανοικτά χάρη στην ανοχή των δυτικών κοινωνιών. Οι Ιμάμηδες είναι γνωστοί αλλά κανένας δεν τους αγγίζει. Διότι... Φασισμός!
  • Οι δράστες συνήθως κάνουν ένα τουρ σε διάφορα σχολεία εκπαίδευσης της Μέσης Ανατολής και γυρίζουν με πτυχίο τρομοκράτη χάρη στην ελεύθερη διακίνηση και τα ανοικτά σύνορα. Τι; Θες σύνορα; Εθνικιστή φασίστα!
  • Οι δράστες είναι στην πλειοψηφία τους πολίτες, δεύτερη ή τρίτη γενιά μεταναστών, κοινωνοί όλων των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που αυτές οι χώρες τους παρείχαν. Επομένως δεν στέκει το επιχείρημα ότι ήρθαν για να εκδικηθούν για τον βομβαρδισμό της όποιας χώρας τους, παρά μόνο δρουν ορμώμενοι από αγνό θρησκευτικό μένος. Αλήθεια, θυμάται κανείς Σέρβο βομβιστή αυτοκτονίας στο Λονδίνο; Όχι; Μισαλλόδοξε!
  • Οι τοπικές αρχές είναι τρομοκρατημένες να ασκήσουν πραγματική πίεση στους γνωστούς αυτουργούς γιατί θα απολυθούν την επόμενη μέρα ως μισαλλόδοξοι φασίστες.

Πιο είναι το αποτέλεσμα αυτών; Η εύκολη παραγωγή μαχητών του ορθόδοξου Ισλάμ έτοιμων να σκοτώσουν αθώους πολίτες και ειδικά γυναίκες και παιδιά. Έχουν ιδιαίτερη έμφαση σε αυτό για κάποιον λόγο.

Και οι αθώοι πολίτες, κάθε δόγματος και εθνικότητας; Που βρίσκονται αυτοί στην σκακιέρα; Πολύ απλά είναι τα πιόνια. Αφοπλισμένοι, αδύναμοι και ανίκανοι να αντιδράσουν. Πλήρως οικόσιτοι αμνοί επί σφαγής.

Και εδώ θέλω να θέσω έναν ακόμη προβληματισμό. Για ποιον λόγο οι πολίτες είναι αφοπλισμένοι; Για ποιον λόγο η κυβέρνηση μου θεωρεί ότι εγώ αν φέρω αποκλειστικά για την αυτοπροστασία μου ένα όπλο [οποιουδήποτε είδους] είμαι εν δυνάμει δολοφόνος και κακοποιός ενώ ένας Ιμάμης που κηρύττει θάνατο στη Δύση είναι αποδέκτης της πλήρους ανεκτικότητας;

Προφανώς η καθολική απαγόρευση της οπλοκατοχής το μόνο που κάνει είναι να αφαιρεί από το άτομο το μοναδικό δικαίωμα που εν τέλει έχει αξία. Αυτό της προστασίας της ζωής. Έτσι θα πανηγυρίζουμε αν οι δυνάμεις ασφαλείας αντέδρασαν σχεδόν άμεσα και είχαμε μόνο τόσους νεκρούς αντί για ακόμη περισσότερους.

Για εμένα η εικόνα μερικοί δειλοί τύποι να περπατάνε στον δρόμο μαχαιρώνοντας γυναίκες ενώ οι υπόλοιποι κοιτάνε είτε τρομοκρατημένοι είτε ανήμποροι να αντιδράσουν είναι τραγική και η απόδειξη του απόλυτου ξεπεσμού της Δύσης. Δεν μιλάω για ηρωισμούς ή εικόνες χολιγουντιανής ταινίας. Μιλάω για το απλό, το αυτονόητο! Να έχεις το δικαίωμα και την δυνατότητα έστω να αγωνιστείς για την ζωή σου και των ανθρώπων σου αν χρειαστεί.

Η συμβουλή της αστυνομίας του Χαλιφάτου του Λονδίνου Run Hide Tell είναι ο λόγος για τον οποίο το φανατικό Ισλάμ και όσοι βρίσκονται πίσω από την άνοδο του κερδίζει κατά κράτος την ευνουχισμένη από την πολιτική ορθότητα και γεμάτη ανεκτικότητα Δύση.

Στην Δύση διαπράττεται μια πολιτισμική αυτοχειρία Είμαστε διατεθειμένοι να παραδώσουμε τα πάντα μπροστά στις επιταγές μια φαντασίωσης που είναι η πολιτική ορθότητα. Μπροστά στον θάνατο δεν παρατάσσουμε τις στιβαρές αρχές και την αμείλικτη πίστη στην Ελευθερία που κάποτε έκαναν την Δύση πανίσχυρη αλλά μερικά ανόητα hashtags. #prayforlondon? Όχι. #PrayForTheWest γιατί πεθαίνει.

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Η εποχή της μετά-αλήθειας

Μέσα στα πλαίσια της παγκόσμιας λογοτεχνίας υπήρξαν πάντοτε κάποιοι συγγραφείς τα έργα των οποίων χαρακτηρίζονται από μια σχεδόν απόκοσμη διορατικότητα για τα μελλούμενα.

Όταν ο Τζορτζ Όργουελ εξέδωσε το περίφημο έργο του 1984 το έτος 1949 δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι η εφιαλτική δυστοπία που περιέγραφε θα υλοποιούνταν με τόση ακρίβεια περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα.

Η αιχμή του δόρατος τους καθεστώτος στον κόσμο του Όργουελ δεν ήταν η φυσική βία, αλλά ο απόλυτος έλεγχος της σκέψης μέσω του ελέγχου της γλώσσας με την λεγόμενη double-speak. Η χρήση της γλώσσας αποδεσμευμένης από την αντικειμενική πραγματικότητα και πλήρως ελεύθερη να πάρει όποια έννοια επιθυμούσε το καθεστώς.

Η λέξη της χρονιάς για το 2016 κατά το λεξικό της Οξφόρδης είναι η μετά-αλήθεια ή post truth.
Relating to or denoting circumstances in which objective facts are less influential in shaping public opinion than appeals to emotion and personal belief:
‘in this era of post-truth politics, it's easy to cherry-pick data and come to whatever conclusion you desire’
Στην εποχή της καθολικής σχεδόν επικράτησης της πολιτικής ορθότητας ως ένα νέο είδος life style και ηθικής επιδειξιομανίας, το γεγονός ότι πλέον κάθε συζήτηση πολιτική ή κοινωνική διεξάγεται σε ένα πλαίσιο φαντασίωσης και αποστασιοποίησης από την πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει κανέναν.

Στην εποχή της μετά-αλήθειας το ζητούμενο είναι η ηθική επίδειξη, η απόδειξη ότι ο πολιτικά ορθός hipster είναι ο πιο ανεκτικός τύπος στο Facebook γιατί απλά αυτό τονώνει τον εγωισμό του. Δεν έχει σημασία αν τα επιχειρήματα του είναι ανυπόστατα, ανιστόρητα, κοντόφθαλμα και επικίνδυνα, σημασία έχει ότι θα κερδίσει την αποδοχή του κοπαδιού των εξίσου ηλιθίων.

Είναι τέτοιο το βάθος της αντιφατικότητας και της πνευματικής δυσαρμονίας τους που ενώ για παράδειγμα κόπτονται για την ανεκτικότητα φτάνουν να υποστηρίζουν με πάθος το μιαρό απομεινάρι του μεσαίωνα που είναι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός. Αρκεί ρε παιδί μου να μην είναι κάτι με το οποίο ταυτίζεται ένας μέσος "συντηρητικός" άνθρωπος, όπου το συντηρητικός στις μέρες μας σημαίνει ο σκεπτόμενος ορθολογικά, γνωστός και ως φασίστας στους κύκλους τους. Στην εποχή της μετά-αλήθειας αν τολμάς να αντιμετωπίζεις τα κρισιμότατα ζητήματα των ημερών μας με αντικειμενική ματιά είσαι ένας ακόμη από το καλάθι των επαίσχυντων.

Μέσα στην φαντασιακή σφαίρα των παρηκμασμένων ημιμαθών αστέρων του Χόλιγουντ, των ομιλούντων κεφαλών και ειδησιογραφικών ερμηνευτών και των χρηματοδοτούμενων, δήθεν αυθόρμητων, κοινωνικών εξεγέρσεων από τις ΜΚΟ ενός συγκεκριμένου πάντα κυρίου Εβραίο-Ουγγρικής καταγωγής το επικίνδυνο είναι το ακίνδυνο, το ανόητο είναι το σωστό, η ιστορία υπάρχει για να αναθεωρείται, η οικογένεια είναι ένα σοβινιστικό κατάλοιπο, το ήθος είναι φασισμός, η ευθύνη προς το μέλλον είναι ρατσισμός και η πολιτισμική αυτοχειρία είναι το τελικό ζητούμενο.






1000Km σε 365 μέρες

Στην αρχή κάθε νέας χρονιάς συνήθως οι περισσότεροι βάζουν κάποιους fitness στόχους με βασικό σκοπό να τους διαψεύσουν πανηγυρικά μέσα σε μερικές εβδομάδες και να καταλήξουν σε αυτό που χαρακτήρισα ως Fitness 72 ωρών.

Ο λόγος είναι φυσικά απλός, όποιος προσπαθεί να βελτιώσει την φυσική του κατάσταση για λόγους ναρκισσισμού και ματαιοδοξίας αποτυγχάνει γιατί δεν υπάρχει πιο άσκοπο κίνητρο από αυτό.

Μιας και όμως έχουμε μια νέα χρονιά μπροστά μας θα ήθελα να προτείνω έναν πολύ απλό στόχο. Κάτι που μπορεί οποιοσδήποτε να κάνει χωρίς εγγραφές, προγράμματα και ιδιαίτερο κόπο. Το μόνο που χρειάζεται είναι πειθαρχία. Ένα ηθικό γνώρισμα ανεκτίμητο κατά την γνώμη μου.

Στόχος να περπατηθούν 1000 χιλιόμετρα σε 365 μέρες.

Τα μαθηματικά βγάζουν έναν μέσο όρο περίπου 4-5 χιλιομέτρων την ημέρα για κατά μέσο όρο 5-6 φορές την εβδομάδα. Δηλαδή ένα εβδομαδιαίο σύνολο 20-25 χιλιομέτρων.

Η απόσταση αυτή καλύπτεται εύκολα σε χρόνο 30-45 λεπτών ανάλογα με την ταχύτητα σας. Σε κάθε περίπτωση είναι ένας ελάχιστος χρόνος και για όσους εργάζονται σε μια λογική εγγύτητα από το σπίτι τους και μετακινούνται με λεωφορείο απόλυτα εφικτός και προσιτός ακόμη και τις καθημερινές. Απλά επιστρέψτε με τα πόδια.

Σκεφτείτε τόσος είναι ο χρόνος που θα σπαταλήσετε βλέποντας μια μαλακία στην τηλεόραση, τρώγοντας γαριδάκια ή διαβάζοντας άρθρα στο internet για το πως να κάψετε τοπικά το λίπος της κοιλιάς σας [hint: δεν γίνεται].

Το περπάτημα είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, είναι αυτό για το οποίο είναι σωματικά βελτιστοποιημένος και το κάνει πιο αποτελεσματικά από κάθε άλλο ον στον πλανήτη.

Προσωπικά όταν περπατάω πια δεν σκέφτομαι καν ότι το κάνω, είναι σαν να κάνω βόλτα σε ένα αυτοκίνητο και χαζεύω από το παράθυρο.

Είναι ένας πολύ προσιτός και ευγενής στόχος και φυσικά ανεξάρτητος από όλες τις άλλες προτιμήσεις ασκήσεις που έχει ο καθένας μιας και ο αντίκτυπος που έχει στην ανάρρωση όχι μόνο δεν είναι αρνητικός αλλά ενισχυτικός.

Ακόμη και αν η λέξη άσκηση σας φέρνει αλλεργία βάλτε το περπάτημα στην λίστα σας. Ακόμη και αν τα 1000 χιλιόμετρα είναι απλά ένας στόχος και όχι ο αυτοσκοπός.




Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Metal: 2016


Δεν χρειάζεται μακροσκελής πρόλογος μοναδικέ μου αναγνώστη, τα λέει όλα ο τίτλος. Εμπρός!

10. Amon Amarth - Jomsviking
Αν κάτι χαρακτηρίζει τους Amon Amarth είναι η αμεσότητα των κομματιών τους. Τον συγκεκριμένο δίσκο όμως τον έσβησα δύο φορές και τελικά χρειάστηκε εντατικό πρόγραμμα 30 ακροάσεων, πρωί - μεσημέρι - βράδυ για να αναγκαστώ να τον χαρακτηρίσω "εντάξει¨. Ελπίζουμε σε καλύτερη συνέχεια.

Άκου αν φοβάσαι: Μονόλογο του Ragnar Lothbrock

9. Gojira - Magma
Μια από τις αγαπημένες μου μπάντες και βρίσκονται στο νούμερο 9. Μέτρια δουλειά, λογικά χρηματοδοτούμενη από κάποιο πρόγραμμα του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού. Δέκα κομμάτια με το ζόρι, με δυο instrumental κομμάτια για πέταμα. Μπορούν πολύ καλύτερα. Δίσκος με άρωμα δημοσίου.

Άκου αν φοβάσαι: Ομιλία του Ολάντ

8. Dark Tranquillity - Atoma
Άλλο ένα λατρεμένο συγκρότημα. Μάλλον λαθρομετανάστες από το Αφγανιστάν και το Μαρόκο τους κυνήγησαν μέχρι το στούντιο όπου ξεπέταξαν έναν δίσκο σαν τους Gojira. Για τα δεδομένα τους μέτριος, generic, άχρωμος, άοσμος και λογικά επιδοτούμενος από λεφτά για MKO.

Άκου αν φοβάσαι: Διαφήμιση του IKEA

7. Opeth - Sorceress 
Μετά τις επικές βλακείες που κυκλοφόρησαν όταν την είδαν 70s μαστούρια, εδώ έχουμε μια πολύ καλή μουσικά δουλειά, αν και metal δεν την λες. Σημαντικό πρόβλημα για κάποιον true old school οπαδό το εξώφυλλο. Μα παγόνι;

Άκου αν φοβάσαι: Ραδιοφωνική εκπομπή με αφιέρωμα στο παγόνι της Μεσογείου

6. Insomnium - Winter's Gate
Η προηγούμενη τους δουλειά είναι ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους όλων των εποχών, λόγω θεματολογίας και μουσικής. Αν και η μουσική εδώ είναι πολύ καλή ομολογώ πως από στίχους δεν κατάλαβα τίποτα. Κάτι για τον χειμώνα νομίζω...

Άκου αν φοβάσαι: Τον βαρδάρη από το σπασμένο σου το τζάμι

5. Testament - Brotherhood Of The Snake
Οι γερόλυκοι το έχουν ακόμη. Εξαιρετικό thrash. Προφανώς δεν ανατινάζει τα στερεότυπα και τις φόρμες του είδους αλλά δεν χρειάζεται. Άξιοι!

Άκου αν φοβάσαι: Metallica, το καινούργιο, το πώς το λένε 

4. Meshuggah - The Violent Sleep Of Reason
Καταπληκτική παραγωγή, ίσως ο πιο τεράστιος, ογκώδης ήχος που έχει βγει ποτέ σε metal δίσκο. Οδοστρωτήρας. Παράνοια. Το zen της οργής. Κατά την γνώμη μου η καλύτερη δουλειά που έχουν κυκλοφορήσει.

Άκου αν φοβάσαι: Τους ήχους από εργοτάξιο του Μετρό Θεσσαλονίκης

3. Zakk Wylde - Book Of Shadows II
Όλος ο κόσμος λατρεύει να κοροϊδεύει τον Zakk. Κλάμα και μούσια, βαβούρας, φλούφλης. Ντροπή σας. Εξαιρετικές blues μπαλάντες με metal κατάθλιψη, ενδοσκόπηση και προβληματισμό. Ταίριαξε στην ψυχολογία μου και βρισκόταν σε μόνιμο rotation.

Άκου αν φοβάσαι: Διαφήμιση της Gillette 

2. Obscura - Akroasis
Τεχνικό, δύσπεπτο, πολύπλοκο, μελωδικό, τραχύ και ανερυθρίαστα METAL.

Άκου αν φοβάσαι: Αγόρευση για τα δικαιώματα της LGBTQ κοινότητας

1. Sabbaton - The Last Stand
Σε μια εποχή όπου τα ζομποποιημένα ανδρείκελα της πολιτικής ορθότητας ακούνε την λέξη Έθνος και βγάζουν φλύκταινες είναι ωραίο να ακούς μουσική που υμνεί τον ηρωισμό ανθρώπων που έδωσαν την ζωή τους για την ελευθερία των χωρών τους ενάντια σε κάθε μορφή υποταγής. Είναι άξια παραδείγματα ήθους και τιμής. Ίσως κάτι το διαφορετικό και για μια γενιά που θα έχει σαν ήρωες τον John Snow και τον Τσε.
*Έξτρα πόντοι γιατί είναι οι μόνοι που προσφωνούν την χώρας μας ως Ελλάς και όχι ως Greece.

Άκου αν φοβάσαι: Συνέντευξη με τον Φαήλο Κρανιδιώτη 

Αξιότιμη αναφορά: 
Metallica, το καινούργιο το... όχι πλάκα κάνω. Ούτε καν το άκουσα :@ :D

Συναυλία της χρονιάς:
Iced Earth στην Θεσσαλονίκη. Τρίτη φορά που τους βλέπω και καλά να ήμαστε για να υπάρξει και τέταρτη. Αγαπημένη μπάντα, αγαπημένα τραγούδια και Watching Over Me...

Καλό και παραγωγικό Metal: 2017! \m/

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Η ήττα της ελίτ και των mainstream media

Ο μόνοι που σήμερα δικαιούνται να ερμηνεύσουν με βαθύτερα πολιτικά κριτήρια τον θρίαμβο του Ντόναλντ Τραμπ είναι οι Αμερικανοί πολίτες. Βέβαια στην Ελλάδα υπάρχουν άπειροι ειδικοί επί παντός επιστητού που αντλούν την βαθιά τους γνώση για την αμερικάνικη κουλτούρα από πηγές όπως το House Of Cards, το Friends και διάφορες άλλες sitcoms.

Αυτό που μπορούμε όμως να εξετάσουμε ως ανεξάρτητοι παρατηρητές σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που βρίσκεται εδώ και χρόνια σε μια δυστυχή κατάσταση και βιώνει έναν συμπυκνωμένο πολιτικό χρόνο, είναι το κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο της νίκης του Τραμπ. Μιας νίκης απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο της Αμερικής.

Ο Τραμπ πολεμήθηκε με κάθε μέσο όχι μόνο από τους πολιτικούς του αντιπάλους αλλά ακόμη και από το ίδιο του το κόμμα. Σε αντίθεση όμως με τον Ρον Πολ, ο οποίος εδώ και χρόνια είναι συνεπής στην πολιτική του ιδεολογία και την στηρίζει με τεράστιο πολιτικό κόστος για τον ίδιο, ο Τραμπ δεν είχε καμιά συγκεκριμένη ιδεολογική πλατφόρμα πέρα από γενικολογίες, συνθήματα και τον μανδύα του "αντισυστημικού". Λογικά θα περίμενε κανείς ότι θα ήταν ένας πάρα πολύ εύκολος αντίπαλος.

Και εκεί το κατεστημένο ολόκληρου του πολιτικού φάσματος έκανε το τραγικό σφάλμα που εμείς στην Ελλάδα έχουμε βιώσει τρεις φορές και που γίνεται προφανές ότι είναι πλέον ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο και στην Ευρώπη.

Αντί να αντιμετωπίσουν τον Τραμπ με όρους πολιτικής και να αποδείξουν την ιδεολογική του γύμνια, γιατί στα αλήθεια όποιος συντηρητικός Αμερικανός πίστεψε ότι ένας δισεκατομμυριούχος είναι η έκφανση του "αντισυστημικού" θα πρέπει να είναι πολύ αφελής, τον αντιμετώπισαν προσπαθώντας να τον μειώσουν με όρους πολιτικής ορθότητας και τραγελαφικής κινδυνολογίας.

Όταν τα σκάνδαλα από το στρατόπεδο της Κλίντον έσκαγαν το ένα μετά το άλλο για σοβαρότατα ζητήματα τα mainstream media και οι πολεμιστές της πολιτικής ορθότητας εξεγείρονταν γιατί κάποτε ο Τραμπ είπε την λέξη "μουνί".

Όταν ο κόσμος φαινόταν να ακούει τα συνθήματα του η Κλίντον χαρακτήριζε τους κουρασμένους από την απίστευτη υποκρισία του πολιτικού κατεστημένου και της ψευτοδιανούμενης υποκολοτούρας έντιμους φιλελεύθερους πολίτες ως "καλάθι των επαίσχυντων".

Όταν έσκαγαν τα σκάνδαλα για τη κλοπή της εκλογής από τον Μπέρνι Σαντερς στο Δημοκρατικό κόμμα, της απίστευτη αμέλειας [στην καλύτερη περίπτωση] με τον προσωπικό email server της Κλίντον, τις χορηγίες της από τους χρηματοδότες του ISIS Σαουδάραβες και Καταριανούς και τις ακριβοπληρωμένες, πίσω από κλειστές πόρτες, ομιλίες της στην Καμπάλα της Wall Street σύσσωμα τα mainstream media κατηγορούσαν τον Τραμπ και όλους τους αηδιασμένους συντηρητικούς ψηφοφόρους ως φασίστες, σεξιστές, ρατσιστές και ομοφοβικούς. Και αυτό ενώ ο φάρος της ηθικής τους ήταν η Miley Cyrus, ένα πορνίδιο που βγαίνει στην σκηνή ημίγυμνη φορώντας ένα φουσκωτό ντίλντο και ο JayZ που έκανε καριέρα ραπάροντας για το πως σκοτώνει νέγρους [δικά του λόγια] και το πως γαμάει σκρόφες [επίσης δικά του λόγια].

Όταν πλέον κατάλαβαν ότι ο Τραμπ είναι ένας θανάσιμα επικίνδυνος αντίπαλος ξέθαψαν από το παρελθόν του ψυχρού πολέμου τον μπαμπούλα της Ρωσίας. Ξαφνικά όλα τα έκανε ο... Πούτιν.

Τα mainstream media και ολόκληρο το κατεστημένο μέσα στην απύθμενη διαφθορά και έπαρση του πόνταρε τα πάντα στην Κλίντον. Και έχασε οικτρά.

Μόνο που εδώ στην κατεστραμμένη Ελλάδα αυτό δεν μας κάνει καμία εντύπωση. Αυτό που στους Αμερικάνους μπορεί να φαντάζει συνταρακτικό γεγονός είναι πλέον η νέα στατιστική βεβαιότητα, σε αντίθεση φυσικά με την αποτυχία της στατιστικής των δημοσκόπων.

Στον πυκνό πολιτικό μας χρόνο είδαμε τρία παρόμοια γεγονότα. Πρώτα η άνοδος της Χρυσής Αυγής. Από ένα ακραίο και ασήμαντο κόμμα μετατράπηκε χάρη στη άγαρμπη και ατελείωτη επίθεση των mainstream media σε τρίτο κόμμα και εκφραστή ενός τρομακτικά παραπλανημένου αντισυστημικού ρεύματος.

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ αν και πολιτικά αναμενόμενη δεν θα γινόταν σε τόσο μεγάλο βαθμό κατά την πρώτη εκλογική του νίκη [καθώς η δεύτερη μετά τα πεπραγμένα του με ξεπερνά] χωρίς τον αδυσώπητο, εξόφθαλμα μεροληπτικό πόλεμο των mainstream media.

Το δημοψήφισμα φιάσκο που δίχασε άσκοπα την ελληνική κοινωνία δεν θα κατέληγε στον εκκωφαντικό θρίαμβο του τίποτα χωρίς και πάλι την απροκάλυπτα μεροληπτική στάση των media.

Το ίδιο συνέβη και στην Βρετανία με το Brexit. Σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο και τα media τάχθηκαν υπέρ της παραμονής και λάσπωσαν με όρους πολιτικής ορθότητας κάθε αντίθετη φωνή. Φασίστες και ομοφοβικοί όλοι. Ισλαμόφοβοι. Σεξιστές. Άσχετες ετικέτες σε άσχετα ζητήματα. Και φυσικά θριάμβευσε το ακριβώς αντίθετο.

Αυτό που δεν καταλαβαίνει η παγκόσμια ελίτ, τόσο πολιτική όσο και καλλιτεχνική/πνευματική είναι ότι ο κόσμος, η σιωπηλή πλειοψηφία όπως την ονομάζουν, ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕ. Βαρέθηκε την υποκρισία αυτών και των φερέφωνων τους. Πλέον η ελίτ είναι προφανές ότι έχασε τον έλεγχο του αφηγήματος.

Όμως αυτές οι παταγώδεις ήττες του κατεστημένου, αν και σε πρώτη ανάγνωση μοιάζουν με δημοκρατικές πράξεις αψήφισης του από τους πολίτες, κρύβουν για εμένα ένα βαθύτερο αίτιο και έναν εξίσου μεγάλο κίνδυνο.

Για εμένα η σχεδόν οργισμένη αγκίστρωση της σιωπηλής πλειοψηφίας σε κάθε τι αντισυστημικό είναι μια κραυγή απόγνωσης για την κατάντια του πολιτικού και πνευματικού κόσμου. Είναι σχεδόν μια ενστικτώδης αντίδραση αηδίας για την υποκρισία του και δυστυχώς βλέπουμε ότι σταδιακά το αντισυστημικό δεν εκφράζεται από κάτι ιδεολογικά διαφορετικό αλλά από κάτι ακραίο.

Ο κίνδυνος λοιπόν της έπαρσης και της αποσύνδεσης της ελίτ από την πραγματικότητα στην οποία ζει η πλειοψηφία των δημοκρατικών, φιλελεύθερων [αυτό φίλοι της πολιτικής ορθότητας σημαίνει φίλων της ελευθερίας και όχι φασίστας] πολιτών είναι η διολίσθηση σε πολύ πιο σκοτεινές ατραπούς ωμής αντίδρασης και όχι πολιτικής σκέψης.

Μέχρι να το καταλάβουν και πολύ αμφιβάλω ότι μπορούν ή και θέλουν να το κάνουν το σύννεφα πάνω από την ανθρωπότητα θα μαζεύονται και πάλι. Και κανένα ρηχό, ανόητο και υποκριτικό πολιτικά ορθό ιδεολόγημα δεν πρόκειται να σταματήσει τον κατήφορο που έχουμε μπροστά μας.


Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Ο γεωπολιτικός μπαμπούλας

Σαν λάτρης της επιστημονικής φαντασίας μόλις είδα αναφορές για την νέα ταινία The Arrival έσπευσα να παρακολουθήσω το trailer. Καθώς μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον και διαβάζοντας ότι βασίζεται σε ένα σύντομο διήγημα του Ted Chiang με τίτλο The Story Of Your Life, για το οποίο τα σχόλια ήταν διθυραμβικά, το προμηθεύτηκα για να δω περί τίνος πρόκειται.

Το διήγημα ήταν πραγματικά εξαιρετικό, όμως μιας και δεν αφορά το θέμα μας δεν θα αναλύσω εδώ την ιστορία του. Τελειώνοντας το δεν μπόρεσα παρά να μου μείνει μια τρομερά δυσάρεστη αίσθηση για το trailer που είχα παρακολουθήσει. Βλέποντας το θα διαπιστώσετε ότι πέρα από τους επισκέπτες το βασικό στοιχείο της πλοκής είναι ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, οι Ρώσοι προσπαθούν και πάλι, ναι καλά μαντέψατε, να καταστρέψουν τον κόσμο.

Στο διήγημα προφανώς και δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά σε κάτι τέτοιο, γιατί πρόκειται για ένα ευφυέστατο και φιλοσοφημένο έργο επιστημονικής φαντασίας και όχι για εμβόλιμη πολιτική προπαγάνδα από το Hollywood.

Πλέον η δαιμονοποίηση της Μόσχας και του Πούτιν γίνεται απροκάλυπτα και θα έλεγα ιδιαίτερα κακόγουστα από την Ουάσινγκτον και τα πιόνια της. Ζούμε την αναβίωση μια πολυετούς γεωπολιτικής αναμέτρησης νεύρων. Βέβαια η διαφορά είναι πώς την περίοδο του ψυχρού πολέμου υποτίθεται ότι αναμετρούνταν δύο αντίπαλες κοινωνικοπολιτικές ιδεολογίες, σήμερα τι ακριβώς αναμετράται;

Σε μια επιφανειακή αντικειμενική ανάγνωση η Ρωσία και ο Πούτιν δεν κάνει τίποτα διαφορετικό, τίποτα περισσότερο ή λιγότερο κακόβουλο ή επιλήψιμο από οποιαδήποτε άλλη ισχυρή χώρα. Δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από ότι κάνουν οι πολιτικοί ηγέτες της Κίνας, της Γερμανίας, της Βρετανίας, της Γαλλίας και φυσικά των Η.Π.Α. Προσπαθεί να προωθήσει τα συμφέροντα της χώρας του και να αποκτήσει όσο πιο στρατηγικά πλεονεκτικά θέση μπορεί στην παγκόσμια οικονομική και γεωπολιτική σκακιέρα.

Ως εκ τούτου είναι αναμενόμενο η Ρωσία και ο Πούτιν να στοχοποιείται, να δαιμονοποιείται και να είναι ο πρόχειρος αποδιοπομπαίος τράγος για οτιδήποτε συμβαίνει από την μηχανή παραγωγής προπαγάνδας που λέγεται Hollywood και δυτικά mainstream media.

Υπάρχει όμως και μια βαθύτερη ανάγνωση και πολύ πιο επικίνδυνη. Αν δεχτούμε ότι, εν πολλοίς, οι πολιτικές ηγεσίες όλων των ισχυρών χωρών έχουν προ πολλού εξαγοραστεί, ελέγχονται και λειτουργούν ως μαριονέτες άλλων κέντρων, με πολύ πιο συγκεντρωτικούς και οικουμενικούς σκοπούς, τότε αυτή η κόντρα δεν είναι τόσο επιφανειακή και κωμικοτραγική στην εκτέλεση της. Αντίθετα σκοπεύει στην σταδιακή όξυνση με τελικό ίσως σκοπό μια γενικευμένη σύρραξη.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο πόλεμος είναι η υψικάμινος μέσα από την οποία δημιουργούνται εκ νέου κέντρα ισχύος, γεωπολιτικοί συσχετισμοί, σύνορα, κράτη και κοινωνικοπολιτικές ιδεολογίες. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν κατακλυσμιαία ιστορικά γεγονότα που διαμόρφωσαν την πραγματικότητα όπως την γνωρίζουμε σήμερα.

Το ανησυχητικό είναι ότι οι Αμερικάνοι έχοντας ξοδέψει μια δεκαετία "πολεμώντας" γιδοβοσκούς στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, με πενιχρά παρόλα αυτά πολιτικά και στρατηγικά αποτελέσματα, έχουν ίσως υπερεκτιμήσει τις στρατιωτικές τους δυνατότητες.

Φοβάμαι ότι οι πολιτικές ηγεσίες και οι πατρόνες τους έχουν καθυσηχαστεί από την τρομακτική υπεροπλία που εμφανίζουν οι ΗΠΑ απέναντι σε χώρες χωρίς όχι απλά συγκροτημένο, εκπαιδευμένο ή αξιόμαχο στρατό, αλλά χωρίς καν εθνικής συνοχή.

Είναι άλλο πράγμα να εκτελείς επιχειρήσεις όπου δολοφονείς στον ύπνο τους μερικούς άοπλους Πακιστανούς που μοιάζουν με τον Μπιν Λαντεν χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη της στρατιωτικής τεχνολογίας και των τακτικών μάχης και άλλο εντελώς το να έρθεις σε σύγκρουση πλήρους φάσματος με ένα εξίσου σύγχρονο, εξοπλισμένο και αξιόμαχο στρατό. Το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό.

Δυστυχώς, κρίνοντας από την απελπιστική ανικανότητα των πολιτικών ηγεσιών στο να επιλύσουν απλά προβλήματα, πόσο μάλλον στο να επιδείξουν στοιχειώδη λογική, διορατικότητα, ιστορική ευθύνη ή πατριωτισμό, πολύ φοβάμαι ότι αν η κλιμάκωση αυτή τελικά προκληθεί σκόπιμα ή από λανθασμένες επιλογές θα το μετανιώσουμε όλοι πολύ πικρά.




Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More