Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Ο γεωπολιτικός μπαμπούλας

Σαν λάτρης της επιστημονικής φαντασίας μόλις είδα αναφορές για την νέα ταινία The Arrival έσπευσα να παρακολουθήσω το trailer. Καθώς μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον και διαβάζοντας ότι βασίζεται σε ένα σύντομο διήγημα του Ted Chiang με τίτλο The Story Of Your Life, για το οποίο τα σχόλια ήταν διθυραμβικά, το προμηθεύτηκα για να δω περί τίνος πρόκειται.

Το διήγημα ήταν πραγματικά εξαιρετικό, όμως μιας και δεν αφορά το θέμα μας δεν θα αναλύσω εδώ την ιστορία του. Τελειώνοντας το δεν μπόρεσα παρά να μου μείνει μια τρομερά δυσάρεστη αίσθηση για το trailer που είχα παρακολουθήσει. Βλέποντας το θα διαπιστώσετε ότι πέρα από τους επισκέπτες το βασικό στοιχείο της πλοκής είναι ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, οι Ρώσοι προσπαθούν και πάλι, ναι καλά μαντέψατε, να καταστρέψουν τον κόσμο.

Στο διήγημα προφανώς και δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά σε κάτι τέτοιο, γιατί πρόκειται για ένα ευφυέστατο και φιλοσοφημένο έργο επιστημονικής φαντασίας και όχι για εμβόλιμη πολιτική προπαγάνδα από το Hollywood.

Πλέον η δαιμονοποίηση της Μόσχας και του Πούτιν γίνεται απροκάλυπτα και θα έλεγα ιδιαίτερα κακόγουστα από την Ουάσινγκτον και τα πιόνια της. Ζούμε την αναβίωση μια πολυετούς γεωπολιτικής αναμέτρησης νεύρων. Βέβαια η διαφορά είναι πώς την περίοδο του ψυχρού πολέμου υποτίθεται ότι αναμετρούνταν δύο αντίπαλες κοινωνικοπολιτικές ιδεολογίες, σήμερα τι ακριβώς αναμετράται;

Σε μια επιφανειακή αντικειμενική ανάγνωση η Ρωσία και ο Πούτιν δεν κάνει τίποτα διαφορετικό, τίποτα περισσότερο ή λιγότερο κακόβουλο ή επιλήψιμο από οποιαδήποτε άλλη ισχυρή χώρα. Δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από ότι κάνουν οι πολιτικοί ηγέτες της Κίνας, της Γερμανίας, της Βρετανίας, της Γαλλίας και φυσικά των Η.Π.Α. Προσπαθεί να προωθήσει τα συμφέροντα της χώρας του και να αποκτήσει όσο πιο στρατηγικά πλεονεκτικά θέση μπορεί στην παγκόσμια οικονομική και γεωπολιτική σκακιέρα.

Ως εκ τούτου είναι αναμενόμενο η Ρωσία και ο Πούτιν να στοχοποιείται, να δαιμονοποιείται και να είναι ο πρόχειρος αποδιοπομπαίος τράγος για οτιδήποτε συμβαίνει από την μηχανή παραγωγής προπαγάνδας που λέγεται Hollywood και δυτικά mainstream media.

Υπάρχει όμως και μια βαθύτερη ανάγνωση και πολύ πιο επικίνδυνη. Αν δεχτούμε ότι, εν πολλοίς, οι πολιτικές ηγεσίες όλων των ισχυρών χωρών έχουν προ πολλού εξαγοραστεί, ελέγχονται και λειτουργούν ως μαριονέτες άλλων κέντρων, με πολύ πιο συγκεντρωτικούς και οικουμενικούς σκοπούς, τότε αυτή η κόντρα δεν είναι τόσο επιφανειακή και κωμικοτραγική στην εκτέλεση της. Αντίθετα σκοπεύει στην σταδιακή όξυνση με τελικό ίσως σκοπό μια γενικευμένη σύρραξη.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο πόλεμος είναι η υψικάμινος μέσα από την οποία δημιουργούνται εκ νέου κέντρα ισχύος, γεωπολιτικοί συσχετισμοί, σύνορα, κράτη και κοινωνικοπολιτικές ιδεολογίες. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν κατακλυσμιαία ιστορικά γεγονότα που διαμόρφωσαν την πραγματικότητα όπως την γνωρίζουμε σήμερα.

Το ανησυχητικό είναι ότι οι Αμερικάνοι έχοντας ξοδέψει μια δεκαετία "πολεμώντας" γιδοβοσκούς στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, με πενιχρά παρόλα αυτά πολιτικά και στρατηγικά αποτελέσματα, έχουν ίσως υπερεκτιμήσει τις στρατιωτικές τους δυνατότητες.

Φοβάμαι ότι οι πολιτικές ηγεσίες και οι πατρόνες τους έχουν καθυσηχαστεί από την τρομακτική υπεροπλία που εμφανίζουν οι ΗΠΑ απέναντι σε χώρες χωρίς όχι απλά συγκροτημένο, εκπαιδευμένο ή αξιόμαχο στρατό, αλλά χωρίς καν εθνικής συνοχή.

Είναι άλλο πράγμα να εκτελείς επιχειρήσεις όπου δολοφονείς στον ύπνο τους μερικούς άοπλους Πακιστανούς που μοιάζουν με τον Μπιν Λαντεν χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη της στρατιωτικής τεχνολογίας και των τακτικών μάχης και άλλο εντελώς το να έρθεις σε σύγκρουση πλήρους φάσματος με ένα εξίσου σύγχρονο, εξοπλισμένο και αξιόμαχο στρατό. Το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό.

Δυστυχώς, κρίνοντας από την απελπιστική ανικανότητα των πολιτικών ηγεσιών στο να επιλύσουν απλά προβλήματα, πόσο μάλλον στο να επιδείξουν στοιχειώδη λογική, διορατικότητα, ιστορική ευθύνη ή πατριωτισμό, πολύ φοβάμαι ότι αν η κλιμάκωση αυτή τελικά προκληθεί σκόπιμα ή από λανθασμένες επιλογές θα το μετανιώσουμε όλοι πολύ πικρά.




Fitness 72 ωρών

Καθώς το καλοκαίρι έφτασε πια στο τέλος του διαπιστώνω ότι ένα μεγάλο πλήθος αναρτήσεων στα social media και στα click bait των ειδησιογραφικών sites χαρακτηρίζεται από την αγωνία και την αναζήτηση του χαμένου... fitness και φέρουν τίτλους όπως "πως να χάσετε τα κιλά των διακοπών", "πως να βρείτε την φόρμα σας", "αρχίζουμε δυνατά", "πάμε πάλι στον αγώνα" και άλλα παρόμοια.

Μου δημιουργείται έτσι η εύλογη απορία, δεν είναι ο πρωταρχικός λόγος που η πλειοψηφία του κόσμου πλακώνεται στα γυμναστήρια και στις δίαιτες αστραπή το να είναι στην καλύτερη δυνατή (αισθητική) κατάσταση για αυτές τις γαμημένες καλοκαιρινές διακοπές και τις απαραίτητες πολύωρες εκθέσεις του στις παραλίες; Πώς καταφέρνει λοιπόν μέσα σε μερικές εβδομάδες να πετάξει στα σκουπίδια αυτή την πρόοδο που προφανώς (πιστεύει ότι) έκανε τους προηγούμενους δέκα μήνες;

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο μέσος λοιπόν "Μάκης", μαλθακός με κοιλίτσα και ανδροβυζιά [man boobs] και η μέση "Άννα Μαρία" με μεγάλη όρεξη για γλυκά και gourmet κρασί αποφασίζουν πως φέτος θα κάνουν σοβαρά γυμναστήριο. Στόχος να αρχίσουν από Δευτέρα του... Οκτωβρίου.

Γράφονται λοιπόν και μετά από δύο μήνες εντατικών και άσκοπων ασκήσεων από τον "περσοναλ τρέινερ" είναι ίδιοι όπως και όταν ξεκίνησαν, άλλα πλέον έφτασαν τα Χριστούγεννα. Γιορτινό κλίμα, ξεκούραση, χαρά και επιστροφή τον Ιανουάριο με πλεόνασμα πέντε κιλών.

Ο νέος στόχος είναι να χαθούν όλα μέχρι το Πάσχα, μια και καλή, δυνατά και αποφασιστικά. Η άνοιξη φτάνει, 2 κιλά έχουν χαθεί, μηδενική μυική μάζα έχει αποκτηθεί, γιατί η διατροφή συνίσταται σε hip εστιατόρια, πίτσες, γύρους και σαλάτες και έρχονται οι αργίες του Πάσχα. Όπου καταναλώνονται αρκετά τρόφιμα για να αποκτήσουν άλλα έξι κιλά.

Shit got real τώρα και ο χρόνος μετράει αντίστροφα για την μόνη περίοδο του χρόνου που προετοιμάζονται. Το πολυθρύλητο τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Τότε πρέπει να είναι όσο το δυνατόν σε καλύτερη κατάσταση, γιατί... αλίμονο! Πώς θα βγουν έτσι στην παραλία!

Οι κόποι μια ολόκληρης χρονιάς απέδωσαν καρπούς! Τα νέα tattoo με τίτλους όπως "killer", "winner", "I am beautiful", παραποιημένους στίχους και κινέζικα από το google translate κάνουν πάταγο! [σημ: η φυσική κατάσταση είναι η ίδια όπως και πέρυσι]

Μετά σφίγγουν οι ζέστες, κλείνουν τα γυμναστήρια, αρχίζουν οι διακοπές και η ξεγνοιασιά που για κάποιον λόγο μεταφράζεται σε "τρώω τα πάντα και κάθομαι όλη μέρα" και ο κύκλος του ατροφικού ματαιόδοξου ημιfitness ξεκινάει από το μηδέν. Ή πιο σωστά από το συν πέντε, που είναι τα κιλά των καλοκαιρινών διακοπών.

Με λίγα λόγια ο/η μέσος hipster ταλαιπωρείται έναν χρόνο, ξοδεύει χρόνο και χρήμα για να ξεκινάει κάθε χρονιά από την ίδια κατάσταση, απλά και μόνο για να νιώθει ψυχολογικά εντάξει ώστε να βγει τρεις μέρες στην παραλία.

Ο μόνος σκοπός που καταβάλει την όποια προσπάθεια είναι μια ματαιόδοξη πασαρέλα υπερθέρμανσης για ένα τριήμερο του Ιουνίου. Είναι fitness των 72 ωρών. Κανένας σκοπός, κανένας στόχος, κανένα αποτέλεσμα. Εκτός από τα tattoo...

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

The memory bremains

Αν πρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι στους Βρετανούς είναι η αψεγάδιαστη αίσθηση του χιούμορ. Του μαύρου χιούμορ. Παρά τις αποτυχημένες ή κατευθυνόμενες δημοσκοπήσεις, τις βολικές "πολιτικές δολοφονίες" και τις "φιλικές" δηλώσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων ότι καλό το αστειάκι αλλά θα ψηφίστε υπέρ της παραμονή σας στο μαγαζάκι μας αλλιώς... οι φλεγματικοί νησιώτες έκαναν το αντίθετο.

Οι σημερινές αντιδράσεις όμως είναι υπερβολικές από όλες τις πλευρές. Προσωπικά δεν θεωρώ την απόφαση ούτε καλή ούτε κακή, την θεωρώ όμως ως μια εν δυνάμει ιστορική καμπή της μεταπολεμικής Ευρώπης της πολιτικής ολοκλήρωσης.

Η Βρετανία ποτέ δεν εντάχθηκε στον στενό πυρήνα αυτού [του τερατουργήματος] που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν εντάχθηκε στην νομισματική ένωση και στα περισσότερα ζητήματα εθνικής σημασίας ακολουθούσε την δική της γραμμή. Ως εκ τούτου ο ξαφνικός τρόμος ότι αυτό το δημοψήφισμα θα οδηγήσει στην αυτόματη αποσύνθεση της Ε.Ε ή στην διακοπή κάθε σχέσης μαζί της είναι αδικαιολόγητος. Δεν είναι άλλωστε στο συμφέρον κανενός να καταργήσει αμοιβαία επωφελείς οικονομικές και πολιτικές συνθήκες και σχέσεις. Αυτό που θα κάνει είναι να κόψει την εξάρτηση της Βρετανίας από τις βλακώδεις αποφάσεις μη εκλεγμένων γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες, που κατά τα φαινόμενα δεν μπορούν να δέσουν ούτε τα κορδόνια τους.

Η μεγάλη σημασία αυτού του αποτελέσματος έγκειται στο γεγονός ότι δίνει μια τελευταία ευκαιρία στις ευρωπαϊκές ηγεσίες για μια βαθιά και ειλικρινή ενδοσκόπηση. Όχι μόνο της λειτουργικότητας του μηχανισμού της Ε.Ε, αλλά και μια ευκαιρία να κατανοήσουν γιατί οι πολίτες τάσσονται πλέον όλο και περισσότερο εναντίον της.

Το να αποδίδουν την μεγάλη άνοδο του αποκαλούμενου ευρωσκεπτικισμού στην δημαγωγική ικανότητα των διάφορων λαϊκιστών δυστυχώς δείχνει τα χάσμα που τους χωρίζει από την πραγματικότητα. Εκτός αν πιστεύουν ότι ξαφνικά πολιτικοί του περιθωρίου βρήκαν το μαγικό φίλτρο που υπνωτίζει τις μάζες. Όχι. Πάντα χρειάζεται γόνιμο έδαφος. Και το έδαφος γίνεται γόνιμο από την απύθμενη ανικανότητα και κοντόφθαλμη δράση των Ευρωπαίων ηγετών. 

Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με σκοπό να σταματήσει τις εντάσεις που αιματοκύλησαν την ευρωπαϊκή ήπειρο τότε έχει αποτύχει εκ του αποτελέσματος. Μια αναδρομή στης συνόδους "κορυφής" μόνο πνεύμα ομοψυχία δεν δείχνει. Αντίθετα οι εντάσεις και οι διαφωνίες είναι τόσο έντονες όσο ήταν πάντα.

Αν κάποιος αφελής πιστεύει ότι γραφειοκρατικά μορφώματα μπορούν να ανακόψουν τους ανέμους ενός πολέμου καλύτερα να το ξανασκεφτεί. Υποκεινούμενοι, σκηνοθετημένοι ή ως απόρροια εθνικών και πολιτικών συγκρούσεων κανένας πόλεμος δεν εμποδίστηκε ποτέ όχι από ενώσεις, όχι από συνθήκες αλλά ούτε καν από κοινές σημαίες. Οι τελευταίοι είναι γνωστοί ως εμφύλιοι πόλεμοι. Και συνήθως είναι οι πιο αιματηροί όλων.

Ο μόνος λόγος που η Ευρώπη δεν αιματοκυλίστηκε για έναν αιώνα ήταν η σύμπλευση των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων της, όχι η πεφωτισμένη ηγεσία από Μαθουσάλες γέροντες σε γυάλινα κτήρια στις Βρυξέλλες. Και αν τα ευρωπαϊκά έθνη έχουν ωριμάσει έστω και λίγο δεν χρειάζονται τέτοιους για να συνυπάρχουν ειρηνικά. 

Πολλοί θα υποστηρίξουν ότι  όλα αυτά είναι προσπάθεια κέντρων του Ατλαντικού, λέγε με Αμερικάνοι, να διαλύσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μα ποια Ένωση; Ήταν ποτέ η Ε.Ε το αντίπαλο πολιτικό ή οικονομικό δέος των ΗΠΑ; Μήπως είναι το βολικό υποχείριο; Δεν χρειάζεται προσπάθεια πίεσης κάθε χώρας ξεχωριστά. Το μόνο που χρειάζονται είναι ο έλεγχος μερικών ισχυρών παικτών και των δορυφόρων τους και μια ήπειρος βρίσκεται δεμένη χειροπόδαρα.

Μπορεί κάποιος να μου δικαιολογήσει με επιχειρήματα γιατί η Ε.Ε έχει επιβάλει εμπάργκο στις οικονομικές συναλλαγές με την Ρωσία; Εξυπηρετεί έστω και ΜΙΑ χώρα της Ευρώπης αυτός ο αποκλεισμός όταν η Ρωσία είναι μια από τις κύριες αγορές τους; Όχι φυσικά. Ο μόνος λόγος είναι η απόλυτη συμμόρφωση στα βλακώδη παιχνίδια της Ουάσινγκτον με τον νέου τύπου proxy πολέμου με την Ρωσία. 

Ή μήπως το ΔΝΤ, ο οικονομικός δάκτυλος της Ουάσινγκτον που μπήκε στην Ευρώπη χάρη στην κερκόπορτα της Ελλάδας εκδιώχθηκε από τους Ευρωπαίους ηγέτες; Το αντίθετο! Είναι η Γερμανία που απαιτεί την παραμονή του.    

Ή ας πάρουμε την τραγελαφική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ρεύματος ή όπως εγώ θα χαρακτήριζα ισλαμικού εποικισμού. Τι ακριβώς έκανε η Ε.Ε για αυτό; ΤΙΠΟΤΑ. Επί μήνες κωλυσιεργούσε. Σφύριζε αδιάφορα, όσο οι ροές περνούσαν ανεξέλεγκτα κάτω από το βλέμμα της κυρίας Τασίας. Και μετά οι πεφωτισμένοι ηγέτες σε συνόδους σεμινάρια διπλωματικής ανικανότητας έλαβαν παιδαριώδεις αποφάσεις. Σύναψαν μια συμφωνία με την Υψηλή Πύλη, συγνώμη Ευρωπαϊκή Τουρκία, που δεν διήρκεσε ούτε αρκετά για να πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων και επέβαλε στις χώρες μέλη της quota υποδοχής προσφύγων χωρίς να τις ρωτήσει. Αποτέλεσμα; Οι ίδιες οι χώρες ακύρωσαν στην πράξη την συμφωνία. Εκτός φυσικά από τους αδύναμους και πρόθυμους. Εδώ βάζετε την λέξη Ελλάδα των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της πρώτης φοράς Αριστερά, μετατρέποντας μας σε υπερεθνική χωματερή.

Και τι θα γίνει όταν προχωρήσει ακόμη περισσότερο η πολιτική ολοκλήρωση; Ήδη η ευρωπαϊκή ελίτ θεωρεί κάτι σαν ανάθεμα την μεταβίβαση εθνικών αποφάσεων στους άμεσα ενδιαφερόμενους, στους Ευρωπαίους πολίτες. Ωραία. Είναι ακραίο λοιπόν να υποθέσουμε ότι κάτω από την πίεση της Ουάσινγκτον είτε γιατί αυτό θα βολεύει τις γεωπολιτικές της σκοπιμότητες είτε γιατί θα στοχεύει στην διάλυση της Ευρώπης είτε για χάρη όποιου άλλου σεναρίου, μπορεί να αποφασίσει πλειοψηφικά την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε; Τι θα εμποδίσει τους γραφειοκράτες να το κάνουν; Τίποτα. Γιατί ήδη εκχωρούνται όλο και περισσότερες αρμοδιότητες στο συγκεντρωτικό μόρφωμα. 

Μήπως η καθοδήγηση της πάντα άμεμπτου ηθικής Γερμανίας στον οικονομικό τομέα έχει οδηγήσει σε μια Ε.Ε ένωση τεράστιας οικονομικής ανάπτυξης; Μάλλον το αντίθετο. Είναι μια ένωση στασιμότητας.

Σε τι πέτυχε η Ε.Ε σαν μια προσπάθεια ομοσπονδιακής ένωσης; Τι παραπάνω πέτυχε από ότι πριν στα πλαίσια μιας ζώνης οικονομικής συνεργασίας; Έκανε εύκολα τα ταξίδια με φτηνά αεροπορικά εισιτήρια στους τουρίστες και την απόκτηση βρετανικών μεταπτυχιακών τίτλων αμφιβόλου αξίας; 

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι υποστηρικτές της Ε.Ε, στην παρούσα της μορφή, βλέπουν τα πράγματα δυαδικά. Είτε έχουμε την ολοκλήρωση είτε την διάλυση. Γιατί; 

Ποιος εμποδίζει τα ανεξάρτητα έθνη-κράτη (nation-states) από το να διεξάγουν εμπόριο και να συνυπάρχουν αρμονικά σε μία ήπειρο ή σε έναν πλανήτη; Την τελευταία φορά που κοίταξα δεν έχει ξεκινήσει κάποιος πόλεμος με την Αυστραλία ή το βασίλειο του Μπουτάν επειδή δεν ανήκει σε μια αστεία προσπάθεια πολιτικής ολοκλήρωσης κάτω από την ηγεσία οργάνων που δεν εκλέγονται και δεν λογοδοτούν.

Συγνώμη, μάλλον είμαι φασίστας. Μιας και όποιος βλέπει τα τρομερά αρνητικά της Ε.Ε όπως αυτή έχει εκφυλιστεί είναι κατά τα φαινόμενα εθνικιστής και βλαξ. Ίσως είναι το φτωχό μορφωτικό μου επίπεδο που δεν με βοηθάει να αναγνωρίσω την ποιότητα και το όραμα της ηγεσίας μιας δασκάλας από το Α.Βερολίνο, ενός σγουρού Αγροτικού Οικονομολόγου με πλαστό πτυχίο και ενός μέθυσου αξιολάτρευτου γεροντάκου.

Η ιστορική ευκαιρία του Brexit είναι η ευκαιρία της υπόλοιπης Ευρώπης να αποφασίσει τελικά τι θέλει να είναι. Αν θέλει να είναι μια ένωση κυρίαρχων Εθνών που επιδιώκουν να έχουν κοινή πορεία, χωρίς όμως να προσπαθούν να χωρέσουν το μέλλον τους κάτω από μια γαλάζια σημαία με αστέρια και έναν ξενέρωτο ύμνο ή αν θέλουν να συνεχίζουν να ασφυκτιούν κάτω από μια Ε.Ε που στην καλύτερη περίπτωση είναι μια ευρύτερη οικονομική ομοσπονδία της Γερμανίας και στην χειρότερη ένα ακόμη πιο βολικό υποχείριο άλλων κέντρων. 

Σε κάθε περίπτωση, ελάχιστα η τρέχουσα μορφή της Ε.Ε εξυπηρετεί το κοινό μέλλον όχι της καριέρας κάποιων ανίκανων πολιτικών, που βρήκαν νέο πεδίο επαγγελματικής αποκατάστασης στις Βρυξέλλες, αλλά των λαών της. 

  

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Ο νεοφασισμός της πολιτικής ορθότητας

Οι θιασώτες της πολιτικής ορθότητας και του αριστερισμού λατρεύουν να σκιαμαχούν με τον "φασισμό". Καθώς δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ακριβώς εννοούν λόγω της γενικής ασάφειας και αντιφατικότητας των λόγων και των πράξεων τους και για την οικονομία της συζήτησης και του κειμένου, θα αναφέρομαι στον "φασισμό" ως κάθε μορφή ολοκληρωτικού καθεστωτισμού όπως αυτός εκδηλώνεται από άτομα, ομάδες και κυβερνήσεις.

Ο πρωταρχικός σκοπός του ολοκληρωτισμού είναι ο έλεγχος. Ο έλεγχος σε τρία επίπεδα. Έλεγχος της εξουσίας, έλεγχος της δράσης και κυρίως έλεγχος της σκέψης.

Το να αποκτήσεις τον έλεγχο της εξουσίας με συνταγματικές ή αντισυνταγματικές μεθόδους δεν είναι κάτι δύσκολο, το ίδιο και το να επιβάλεις τον έλεγχο στις δράσεις των ατόμων. Οποιαδήποτε επίδοξη ολοκληρωτική δύναμη μπορεί να το επιτύχει είτε με πολιτικές μοχλεύσεις είτε με την βία. Όμως το να ελέγξεις την σκέψη των ατόμων είναι το πραγματικό κλειδί. Γιατί ελέγχοντας την σκέψη αυτόματα καθοδηγείς τις δράσεις τους και κατά συνέπεια τους ασκείς απόλυτη και ολοκληρωτική εξουσία.

Ιστορικά το να καταφέρει ένα καθεστώς κάτι τέτοιο και μάλιστα σε μαζική κλίμακα αποδείχτηκε αδύνατο. Ακόμη και τα πλέον επιτυχημένα ολοκληρωτικά καθεστώτα της μοντέρνας εποχής, το Ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας και το Κομουνιστικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης δεν μπόρεσαν ποτέ να πατάξουν τους αντιφρονούντες και για αυτό χαρακτηρίζονταν από παρανοϊκή μανία στην εξόντωση των "εχθρών" τους στο εσωτερικό.

Οποιαδήποτε φωνή που προκαλεί δυσαρμονία στο αφήγημα, που μπορεί να δημιουργήσει αμφιβολίες για την ακολουθούμενη πρακτική και σκέψη είναι κάτι που πατάσσεται μετά μανίας.

Στον 21ο αιώνα όμως οι παραδοσιακές μέθοδοι ολοκληρωτικού ελέγχου έγιναν πιο δύσκολες. Τα πολιτικά κινήματα ξέφτισαν, ξέπεσαν και παρήκμασαν, η επιρροή των πολιτικών περιορίστηκε στην εκλογική τους πελατεία και η εμπιστοσύνη του κόσμου στα εξόφθαλμα διεφθαρμένα ΜΜΕ περιορίστηκε στους αφελείς.

Όμως τα κέντρα που επιδιώκουν τον μαζικό έλεγχο της σκέψης, το άγιο δισκοπότηρο του ολοκληρωτισμού και εδώ μπορείτε να τους δώσετε ότι όνομα θέλετε ή ακόμη και να το θεωρήσετε ως μια γενίκευση που εξυπηρετεί την κουβέντα, βρήκαν τον Δούρειο Ίππο τους. Το νέο μέσο επικοινωνίας που αρχικά αδάμαστο και χαοτικό πήγε να πυροδοτήσει μια νέα αναγέννηση της σκέψης και της έκφρασης, το διαδίκτυο, τελικά τιθασεύτηκε στον τέλειο μηχανισμό κοινωνικής μηχανικής σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετατράπηκαν στους πομπούς του μηνύματος του νεοφασισμού. Του μηνύματος της πολιτικής ορθότητας, του μηνύματος της απόλυτης ομοιομορφίας μέσω μιας άμορφης, άχρωμης, αδύναμης, αόριστης ύπαρξης χωρίς ρίζες, χωρίς ιστορία, φύλο, πατρίδα και αξίες.

Βλέπετε μπορεί το κίνημα της πολιτικής ορθότητας να προωθεί σαν βασικό του σύνθημα την ανοχή στην "πολυχρωμία" όμως δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά αποχρώσεις του τίποτα.

Αν δεν δέχεσαι να εγκαταλείψεις την ελευθερία και τον τρόπο ζωής σου για κάποιον που θέλει να σε σύρει στον μεσαίωνα είσαι φασίστας, αν έχεις πατρίδα είσαι εθνικιστής, αν έχεις φύλο είσαι ομοφοβικός, αν δεν ανέχεσαι κηρύγματα μίσους είσαι μισαλλόδοξος, αν θεωρείς ότι υπάρχει χάος και ασυμβατότητα στα επίπεδα πολιτισμικής ωριμότητας των ανθρώπινων κοινωνιών είσαι ρατσιστής, αν προτιμάς την επιλογή του να προστατέψεις την ύπαρξη σου από το να πας σαν πρόβατο επί σφαγής είσαι πολεμοκάπηλος.

Μπορεί αυτές οι διαφορές και διαφωνίες να οδήγησαν κατά καιρούς σε συγκρούσεις κάθε φύσεως, εθνικές, ιδεολογικές, πολιτικές και κοινωνικές. Όμως είναι αυτές οι διαφορές που γεννάνε τις επαναστάσεις και θέτουν τα θεμέλια για την πρόοδο της ανθρωπότητας ή την τελική της αυτοκαταστροφή.... Αυτό όμως είναι το ρίσκο που παίρνει κάθε είδος, γιατί η ομοιομορφία είναι ο θάνατος του. Είναι η εξημέρωση του.

Ο θρίαμβος του νεοφασισμού έγκειται στην ειρωνεία του ότι οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές και απόστολοι του πιστεύουν βαθιά ότι πολεμάνε κάποιου είδους φασισμό, ίσως κάποιες ασπρόμαυρες εικόνες από το 1940, ίσως την αποικιοκρατία άλλοτε κραταιών αυτοκρατοριών τώρα ξεπεσμένων, αλλά αντίθετα δρουν εξόχως φασιστικά. Αγωνίζονται με πάθος για το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, αρκεί αυτός ο λόγος να είναι αποκλειστικά ο δικός τους και η έκφραση να είναι ευνουχισμένη. Αυτό που δυστυχώς δεν καταλαβαίνουν είναι ότι οι ίδιοι καταπίνουν το νέο φασιστικό αφήγημα ολόκληρο, με το δόλωμα, το αγκίστρι και την πετονιά.

Και αυτός είναι ο απώτερος στόχος του φασισμού της πολιτικής ορθότητας. Να εξαφανίσει κάθε ποικιλομορφία. Να κόψει μια για πάντα τις ρίζες με το παρελθόν που αποτελούν την γέφυρα με το μέλλον. Να καλύψει τα πάντα κάτω από τον μανδύα της παθητικής μη-δράσης ή ακόμη και της απάθειας. Παθητικοί, αόριστοι οργανισμοί. Πειθήνια όντα. Πιόνια.


Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Μαθήματα από την προσφυγική κρίση

Ο τίτλος θα ήταν πιο σωστός ως "Πράγματα που ήδη ξέραμε και η προσφυγική κρίση απλά επιβεβαίωσε", αλλά θα ήταν πολύ μεγάλος για να χωρέσει.

1. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας απολύτως χρεοκοπημένος θεσμός, πολιτικά και ιδεολογικά. Δεν έχει κατορθώσει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων σε καμία σημαντική κρίση από ιδρύσεως της και μάλιστα όσο η γραφειοκρατική φαντασίωση που ονομάζεται "πολιτική ενοποίηση" συνεχίζεται τόσο πιο αδύναμη γίνεται στις δράσεις της.

Μονίμως καθυστερημένη, μονίμως τρέχοντας πίσω από τις εξελίξεις με μισή καρδιά, με γνώμονα τις βραχυπρόθεσμες πολιτικές σκοπιμότητες των μικρόνοων "ηγετών" της άγεται και φέρεται από εγωισμούς, ιδεοληψίες και συμφέροντα.

Η προσφυγική κρίση οφείλεται σε μέγιστο βαθμό στην πολιτική "βλέποντας και κάνοντας" που ακολουθεί πιστά εδώ και δεκαετίες αυτός ο τραγελαφικός θεσμός. Όταν το κύμα ξεκίνησε με κύριο προορισμό την Γερμανία και τις χώρες του εύπορου Βορρά δεν πάρθηκε καμία απόφαση και καμία δράση. Και έτσι όταν το κύμα έγινε ασταμάτητο η Ένωση βρέθηκε για άλλη μια φορά στην γνώριμη θέση να αναζητά λύσεις αστείες, λύσεις με τις οποίες μόνο γραφειοκράτες με μεταξωτά κουστούμια σε γυάλινες αίθουσες θα ικανοποιούνταν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ηπείρου που θα την οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια για άλλη μια φορά στην αυτοκαταστροφή.

2. Οι ιδεοληψίες κυριαρχούν στη θέση του πραγματισμού. Από την μία έχουμε τους αριστεριστές που διαγωνίζονται στο ποιος θα επιδείξει τον μεγαλύτερο ανθρωπισμό ανάγοντας κάθε τι σε μάχη με φαντάσματα του φασισμού και του καπιταλισμού και από την άλλη τους πατριδοκάπηλους που προτιμάνε να κάψουν τη γη τους από να την πατήσει ξένος, εκτός αν πρόκειται για να του δώσουν κανένα μεροκάματο πείνας.

Οι μεν πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν σύνορα, ότι η αγάπη κερδίζει τα πάντα, ότι η Δύση φταίει για όλα τα δεινά του σύμπαντος και άρα μας αξίζει ότι μας συμβαίνει και επίσης ότι πρέπει να βοηθήσουμε τους πάντες, έστω και αν δεν ξέρουμε τι είναι, δίνοντας τους σπίτια, δουλειά, σύνταξη, παιδεία και τις κόρες μας.

Οι δε πιστεύουν ότι αν δεν ανακόψουνε το κύμα των μεταναστών θα πάθουμε όλα τα παραπάνω και θα πέσει και φωτιά να μας κάψει.

Το ζήτημα είναι το εξής. Το πρόβλημα παραμένει ανεξαρτήτως τις φαντασίωσης την οποία προτιμά ο καθένας. Οι ροές δεν θα σταματήσουν οργώνοντας τα χωράφια. Δεν μπορούμε να επιτρέπουμε σε άγνωστους ανθρώπους να κυκλοφορούν κατά το δοκούν χωρίς πριν να έχει πιστοποιηθεί στο ελάχιστο ποιοι είναι. Δεν μπορούμε επίσης να φυλακίζουμε ανθρώπους σαν πρόβατα στο μαντρί επειδή κάποιοι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες υπέγραψαν μια τραγελαφική συμφωνία με έναν από τους υποκινητές αυτής της Εξόδου, την Τουρκία.

Το καλύτερο που μπορεί να γίνει είναι μια αντιμετώπιση με επιχειρησιακούς όρους, ακόμη και αν αυτό ακούγεται φασιστικό. Πρέπει να τους προσφερθούν ανθρώπινες συνθήκες παραμονής για όσο απαιτείται μέχρι να αποφασίσουν τι θέλουν να κάνουν. Αν αυτοί οι χώροι είναι πρώην στρατόπεδα ή νοσοκομεία ή κτήρια καλώς, αν αυτό θυμίζει σε κάποιους το Άουσβιτς ας συνεχίσουν τις ανοησίες στο Facebook από το iPhone τους.

Όμως και οι ίδιοι οι πρόσφυγες πρέπει να δείξουν αντίστοιχης σύνεσης. Εσύ ήρθες στην χώρα μου, θα συμμορφωθείς με τους δικούς μου κανόνες. Έτσι λειτουργεί η φιλοξενία από τότε που εφευρέθηκε ο όρος.

3. Η ανθρώπινη κατάσταση. Όταν ο άνθρωπος βρεθεί στα όρια της επιβίωση όλος ο πολιτισμός, η παιδεία και η ομορφιά φεύγουν από το παράθυρο. Η ανθρώπινη κατάσταση στα όρια της επιβίωσης είναι πρωτόγονη και άσχημη και βίαιη και αυτό επιβεβαιώνεται και θα επιβεβαιώνεται για πολλές, πολλές γενιές ακόμη...

4. Ο ελέφαντας στο δωμάτιο. Λέγεται ισλαμικός φονταμενταλισμός. Το γιατί θέριεψε, το ποιος τον χρηματοδοτεί και ποιος τον κατευθύνει είναι θέμα για άλλη συζήτηση, όμως μέσα από τις τάξεις του βγαίνουν άτομα έτοιμα να δολοφονήσουν μαζικά χωρίς πρόκληση και αυτό είναι κάτι το οποίο δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ή να επιτρέψουμε.

Και τι σχέση έχει το προσφυγικό με την ισλαμική τρομοκρατία φασίστα, ρατσιστή και μισαλλόδοξε θα ρωτήσει ο αριστεριστής. Η σύνδεση έγκειται στο ότι εισέρχεται στην Ευρώπη ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων, οι περισσότεροι εκ των οποίων θα καταλήξουν σε χώρες που δεν ήθελαν καν. Σε χώρες στις οποίες το κατά πόσο μπορούν να ενσωματωθούν είναι κάτι που θα δείξει μόνο η ιστορία. Ομάδες ανθρώπων που περιθωριοποιούνται δρουν σαν δοχείο πίεσης και είναι καταλύτης κοινωνικών εντάσεων και μίσους. Ο καλύτερος χώρος για την στρατολόγηση μαχητών αυτοκτονίας δηλαδή.

Όποιος προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το δάκτυλο του, γνωστό και ως πολιτική ορθότητα και να μην σκεφτεί ότι αυτό είναι ένα εν δυνάμει θανάσιμο ζήτημα που θα το βρούμε μπροστά μας είναι ανόητος.

5. ΜΚΟ. Κάτι που αναδείχτηκε μέσα από διάφορα περιστατικά που ακροβατούν στα όρια του εγκλήματος είναι και η ανεξέλεγκτη πλέον δράση ποικίλων οργανισμών που δρουν κάτω από τον γοητευτικά πολιτικό ορθό μανδύα των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.

Καθώς μάλιστα δρουν σε μια χώρα που δεν έχει κηρυχτεί ως failed state ή σε ανθρωπιστική κρίση, όχι επίσημα τουλάχιστον, δεν είναι δυνατόν να λειτουργούν την περιοχή ως μια γκρίζα ζώνη ανομίας. Δεν μπορεί να κάνουν εκεί πάνω ότι θέλουν και να υποκαθιστούν το επίσημο κράτος. Κάτι βέβαια που δεν είναι και δύσκολο μιας και το επίσημο κράτος, ειδικά με την Πρώτη Δεύτερα Φορά Αριστερά, είναι σε επίπεδα λειτουργίας παιδικού πάρτι.

Όσο κρυβόμαστε πίσω από την πολιτική ορθότητα ή την σημαία τόσο το πρόβλημα δεν θα επιλύεται. Και δεν θα αρχίσει να επιλύεται αν δεν κατανοήσουμε ότι πρώτον ένας μεγάλος αριθμός αυτών των ανθρώπων είτε το θέλουμε είτε όχι θα μείνουν εδώ και δεύτερον ότι οι κανόνες είναι ίδιοι για όλους και όχι για να κάμπτονται κατά το πολιτικά ορθό ή το πολιτικά βολικό.

Και αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλη την Ευρώπη.


Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Το απαράγραπτο δικαίωμα κατά του Spoiler

Με την πρόοδο την ανθρώπινης νόησης οι ανεπτυγμένοι πολιτισμοί απέδωσαν σε κάθε άτομο ορισμένα απαράγραπτα δικαιώματα. Το δικαίωμα στην ζωή, στην αναζήτηση της ευτυχίας, στην κατοχή πυροβόλων όπλων [...] και αν υπήρχαν τα torrent και τα social media στην εποχή του διαφωτισμού και στο δικαίωμα της προστασίας από το σπόιλερ.

Το σπόιλερ είναι σαν το κρύωμα, αποκλείεται να μην έχεις κολλήσει μια φορά. Είναι σαν την κουράδα, που όσο και αν προσέχεις που περπατάς μια φορά θα την έχεις πατήσει. Είναι σαν τον πόρδο, που όσο και αν νομίζεις ότι είσαι ο απόλυτος κυρίαρχος του εαυτού σου σου έχει ξεφύγει ένας που έτριξαν τα τζάμια. Καταλάβατε τι θέλω να πω.

Κάθε άνθρωπος γεννιέται με το απαράγραπτο αυτό δικαίωμα. Και η προστασία του είναι μια πράξη έντιμη και ιερή. Όμως όπως όλα τα δικαιώματα έχει και κάποια όρια, έχει νόημα μέσα σε ορισμένα πλαίσια.

Υπάρχουν δύο τύποι σπόιλερ,
Το παθητικό: είναι το σπόιλ που παθαίνεις χωρίς την θέληση σου. Ακούς για παράδειγμα μια εκπομπή πολιτικού περιεχομένου και η παρουσιάστρια θυμάται να σου πει την δραματική σκηνή στο νέο Star Wars [καριόλα!].
Το σπόιλερ από πλημμέλεια: είναι το σπόιλερ που εκτοξεύεις άθελα σου προς κάποιο ανυποψίαστο θύμα.

Είναι καθήκον κάθε ανθρώπου να προστατεύει τον συνάνθρωπο του από τον δεύτερο τύπο καθώς οφείλεται στον ίδιο. Αλλά που σταματάει αυτή η ευθύνη; Πότε η απαίτηση του άλλου για μια πρακτικά αιώνια προστασία από το σπόιλερ είναι απλά ανέφικτη και αγγίζει τα όρια της αυτάρεσκης αξίωσης στην προστασία από το σπόιλερ ως προνόμιο πλέον και όχι ως δικαίωμα; Ε; Πότε;

Πιστεύω ότι η διάρκεια της προστασία από το σπόιλερ δεν μπορεί να ξεπερνάει τις 30 ημερολογιακές ημέρες. Αυτό είναι 720 ώρες μέσα στις οποίες κάποιος οφείλει να δει/διαβάσει αυτό από το οποίο αξιώνει να τον προστατεύσουν από τα σπόιλερ.

Ας δούμε μερικούς χαρακτηριστικούς τύπους που εκμεταλλεύονται το δικαίωμα στην προστασία από το σπόιλερ και το εκφυλίζουν σε μια δικαιολογία για την κωλυσιεργία τους.

Ο σπαστικός: Αυτός που επικαλείται εις μάτην το όνομα του σπόιλερ ακόμη και αν αναφέρεις τον τίτλο του εν λόγω αντικειμένου του σπόιλ. Για παράδειγμα
-Το νέο Game of Thrones ξεκινάει τον Απρίλιο...
- Ε μαλάκα σπόιλερ!

Ο κακιασμένος: Αυτός που σου κρατάει κακία επειδή του αποκάλυψες συγκλονιστικές λεπτομέρειες, όπως ότι το τελευταίο γράμμα της αλφαβήτας είναι το Ω ή ότι η ταινία είχε τίτλους τέλους. Θα στο έχει φυλαγμένο.

Ο πιο αργός από την καθυστέρηση: Αυτός που ακόμη δεν ξέρει τι είναι το Matrix ή ότι ο Θορν πυροβόλησε τον Ριτζ το '88 και απαιτεί κανένας να μην του το πει.

Επομένως, μέσα στα πλαίσια της πολιτισμένης συμπεριφοράς, η αξίωση σε αυτό το ιερό δικαίωμα πιστεύω ότι πρέπει να γίνεται με τους ακόλουθους κανόνες.

Το άτομο έχει τέσσερις εβδομάδες για να δει την ταινία/σειρά, να διαβάσει το βιβλίο κτλ. Μετά από αυτό τον χρόνο δεν μπορεί να αξιώνει από τους πάντες να μην μιλάνε για αυτό.

Όμως σε μια συνάθροιση το έντιμο είναι να τεθεί η ερώτηση "έχεις δει/διαβάσει το τάδε;" Αν όχι μπορείς να κλείσεις τα αφτιά σου/αποχωρήσεις/δεις προεκλογικές υποσχέσεις του Τσίπρα, εμείς θα μιλήσουμε για αυτό.

Έτσι όλοι θα είναι ικανοποιημένοι. Αλλά ακόμη και αν φας το σπόιλερ δεν τρέχει και τίποτα. Στα αλήθεια υπάρχουν πολύ, πολύ πιο σημαντικά πράγματα... ;)


Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More