Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Metal: 2016


Δεν χρειάζεται μακροσκελής πρόλογος μοναδικέ μου αναγνώστη, τα λέει όλα ο τίτλος. Εμπρός!

10. Amon Amarth - Jomsviking
Αν κάτι χαρακτηρίζει τους Amon Amarth είναι η αμεσότητα των κομματιών τους. Τον συγκεκριμένο δίσκο όμως τον έσβησα δύο φορές και τελικά χρειάστηκε εντατικό πρόγραμμα 30 ακροάσεων, πρωί - μεσημέρι - βράδυ για να αναγκαστώ να τον χαρακτηρίσω "εντάξει¨. Ελπίζουμε σε καλύτερη συνέχεια.

Άκου αν φοβάσαι: Μονόλογο του Ragnar Lothbrock

9. Gojira - Magma
Μια από τις αγαπημένες μου μπάντες και βρίσκονται στο νούμερο 9. Μέτρια δουλειά, λογικά χρηματοδοτούμενη από κάποιο πρόγραμμα του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού. Δέκα κομμάτια με το ζόρι, με δυο instrumental κομμάτια για πέταμα. Μπορούν πολύ καλύτερα. Δίσκος με άρωμα δημοσίου.

Άκου αν φοβάσαι: Ομιλία του Ολάντ

8. Dark Tranquillity - Atoma
Άλλο ένα λατρεμένο συγκρότημα. Μάλλον λαθρομετανάστες από το Αφγανιστάν και το Μαρόκο τους κυνήγησαν μέχρι το στούντιο όπου ξεπέταξαν έναν δίσκο σαν τους Gojira. Για τα δεδομένα τους μέτριος, generic, άχρωμος, άοσμος και λογικά επιδοτούμενος από λεφτά για MKO.

Άκου αν φοβάσαι: Διαφήμιση του IKEA

7. Opeth - Sorceress 
Μετά τις επικές βλακείες που κυκλοφόρησαν όταν την είδαν 70s μαστούρια, εδώ έχουμε μια πολύ καλή μουσικά δουλειά, αν και metal δεν την λες. Σημαντικό πρόβλημα για κάποιον true old school οπαδό το εξώφυλλο. Μα παγόνι;

Άκου αν φοβάσαι: Ραδιοφωνική εκπομπή με αφιέρωμα στο παγόνι της Μεσογείου

6. Insomnium - Winter's Gate
Η προηγούμενη τους δουλειά είναι ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους όλων των εποχών, λόγω θεματολογίας και μουσικής. Αν και η μουσική εδώ είναι πολύ καλή ομολογώ πως από στίχους δεν κατάλαβα τίποτα. Κάτι για τον χειμώνα νομίζω...

Άκου αν φοβάσαι: Τον βαρδάρη από το σπασμένο σου το τζάμι

5. Testament - Brotherhood Of The Snake
Οι γερόλυκοι το έχουν ακόμη. Εξαιρετικό thrash. Προφανώς δεν ανατινάζει τα στερεότυπα και τις φόρμες του είδους αλλά δεν χρειάζεται. Άξιοι!

Άκου αν φοβάσαι: Metallica, το καινούργιο, το πώς το λένε 

4. Meshuggah - The Violent Sleep Of Reason
Καταπληκτική παραγωγή, ίσως ο πιο τεράστιος, ογκώδης ήχος που έχει βγει ποτέ σε metal δίσκο. Οδοστρωτήρας. Παράνοια. Το zen της οργής. Κατά την γνώμη μου η καλύτερη δουλειά που έχουν κυκλοφορήσει.

Άκου αν φοβάσαι: Τους ήχους από εργοτάξιο του Μετρό Θεσσαλονίκης

3. Zakk Wylde - Book Of Shadows II
Όλος ο κόσμος λατρεύει να κοροϊδεύει τον Zakk. Κλάμα και μούσια, βαβούρας, φλούφλης. Ντροπή σας. Εξαιρετικές blues μπαλάντες με metal κατάθλιψη, ενδοσκόπηση και προβληματισμό. Ταίριαξε στην ψυχολογία μου και βρισκόταν σε μόνιμο rotation.

Άκου αν φοβάσαι: Διαφήμιση της Gillette 

2. Obscura - Akroasis
Τεχνικό, δύσπεπτο, πολύπλοκο, μελωδικό, τραχύ και ανερυθρίαστα METAL.

Άκου αν φοβάσαι: Αγόρευση για τα δικαιώματα της LGBTQ κοινότητας

1. Sabbaton - The Last Stand
Σε μια εποχή όπου τα ζομποποιημένα ανδρείκελα της πολιτικής ορθότητας ακούνε την λέξη Έθνος και βγάζουν φλύκταινες είναι ωραίο να ακούς μουσική που υμνεί τον ηρωισμό ανθρώπων που έδωσαν την ζωή τους για την ελευθερία των χωρών τους ενάντια σε κάθε μορφή υποταγής. Είναι άξια παραδείγματα ήθους και τιμής. Ίσως κάτι το διαφορετικό και για μια γενιά που θα έχει σαν ήρωες τον John Snow και τον Τσε.
*Έξτρα πόντοι γιατί είναι οι μόνοι που προσφωνούν την χώρας μας ως Ελλάς και όχι ως Greece.

Άκου αν φοβάσαι: Συνέντευξη με τον Φαήλο Κρανιδιώτη 

Αξιότιμη αναφορά: 
Metallica, το καινούργιο το... όχι πλάκα κάνω. Ούτε καν το άκουσα :@ :D

Συναυλία της χρονιάς:
Iced Earth στην Θεσσαλονίκη. Τρίτη φορά που τους βλέπω και καλά να ήμαστε για να υπάρξει και τέταρτη. Αγαπημένη μπάντα, αγαπημένα τραγούδια και Watching Over Me...

Καλό και παραγωγικό Metal: 2017! \m/

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Η ήττα της ελίτ και των mainstream media

Ο μόνοι που σήμερα δικαιούνται να ερμηνεύσουν με βαθύτερα πολιτικά κριτήρια τον θρίαμβο του Ντόναλντ Τραμπ είναι οι Αμερικανοί πολίτες. Βέβαια στην Ελλάδα υπάρχουν άπειροι ειδικοί επί παντός επιστητού που αντλούν την βαθιά τους γνώση για την αμερικάνικη κουλτούρα από πηγές όπως το House Of Cards, το Friends και διάφορες άλλες sitcoms.

Αυτό που μπορούμε όμως να εξετάσουμε ως ανεξάρτητοι παρατηρητές σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που βρίσκεται εδώ και χρόνια σε μια δυστυχή κατάσταση και βιώνει έναν συμπυκνωμένο πολιτικό χρόνο, είναι το κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο της νίκης του Τραμπ. Μιας νίκης απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο της Αμερικής.

Ο Τραμπ πολεμήθηκε με κάθε μέσο όχι μόνο από τους πολιτικούς του αντιπάλους αλλά ακόμη και από το ίδιο του το κόμμα. Σε αντίθεση όμως με τον Ρον Πολ, ο οποίος εδώ και χρόνια είναι συνεπής στην πολιτική του ιδεολογία και την στηρίζει με τεράστιο πολιτικό κόστος για τον ίδιο, ο Τραμπ δεν είχε καμιά συγκεκριμένη ιδεολογική πλατφόρμα πέρα από γενικολογίες, συνθήματα και τον μανδύα του "αντισυστημικού". Λογικά θα περίμενε κανείς ότι θα ήταν ένας πάρα πολύ εύκολος αντίπαλος.

Και εκεί το κατεστημένο ολόκληρου του πολιτικού φάσματος έκανε το τραγικό σφάλμα που εμείς στην Ελλάδα έχουμε βιώσει τρεις φορές και που γίνεται προφανές ότι είναι πλέον ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο και στην Ευρώπη.

Αντί να αντιμετωπίσουν τον Τραμπ με όρους πολιτικής και να αποδείξουν την ιδεολογική του γύμνια, γιατί στα αλήθεια όποιος συντηρητικός Αμερικανός πίστεψε ότι ένας δισεκατομμυριούχος είναι η έκφανση του "αντισυστημικού" θα πρέπει να είναι πολύ αφελής, τον αντιμετώπισαν προσπαθώντας να τον μειώσουν με όρους πολιτικής ορθότητας και τραγελαφικής κινδυνολογίας.

Όταν τα σκάνδαλα από το στρατόπεδο της Κλίντον έσκαγαν το ένα μετά το άλλο για σοβαρότατα ζητήματα τα mainstream media και οι πολεμιστές της πολιτικής ορθότητας εξεγείρονταν γιατί κάποτε ο Τραμπ είπε την λέξη "μουνί".

Όταν ο κόσμος φαινόταν να ακούει τα συνθήματα του η Κλίντον χαρακτήριζε τους κουρασμένους από την απίστευτη υποκρισία του πολιτικού κατεστημένου και της ψευτοδιανούμενης υποκολοτούρας έντιμους φιλελεύθερους πολίτες ως "καλάθι των επαίσχυντων".

Όταν έσκαγαν τα σκάνδαλα για τη κλοπή της εκλογής από τον Μπέρνι Σαντερς στο Δημοκρατικό κόμμα, της απίστευτη αμέλειας [στην καλύτερη περίπτωση] με τον προσωπικό email server της Κλίντον, τις χορηγίες της από τους χρηματοδότες του ISIS Σαουδάραβες και Καταριανούς και τις ακριβοπληρωμένες, πίσω από κλειστές πόρτες, ομιλίες της στην Καμπάλα της Wall Street σύσσωμα τα mainstream media κατηγορούσαν τον Τραμπ και όλους τους αηδιασμένους συντηρητικούς ψηφοφόρους ως φασίστες, σεξιστές, ρατσιστές και ομοφοβικούς. Και αυτό ενώ ο φάρος της ηθικής τους ήταν η Miley Cyrus, ένα πορνίδιο που βγαίνει στην σκηνή ημίγυμνη φορώντας ένα φουσκωτό ντίλντο και ο JayZ που έκανε καριέρα ραπάροντας για το πως σκοτώνει νέγρους [δικά του λόγια] και το πως γαμάει σκρόφες [επίσης δικά του λόγια].

Όταν πλέον κατάλαβαν ότι ο Τραμπ είναι ένας θανάσιμα επικίνδυνος αντίπαλος ξέθαψαν από το παρελθόν του ψυχρού πολέμου τον μπαμπούλα της Ρωσίας. Ξαφνικά όλα τα έκανε ο... Πούτιν.

Τα mainstream media και ολόκληρο το κατεστημένο μέσα στην απύθμενη διαφθορά και έπαρση του πόνταρε τα πάντα στην Κλίντον. Και έχασε οικτρά.

Μόνο που εδώ στην κατεστραμμένη Ελλάδα αυτό δεν μας κάνει καμία εντύπωση. Αυτό που στους Αμερικάνους μπορεί να φαντάζει συνταρακτικό γεγονός είναι πλέον η νέα στατιστική βεβαιότητα, σε αντίθεση φυσικά με την αποτυχία της στατιστικής των δημοσκόπων.

Στον πυκνό πολιτικό μας χρόνο είδαμε τρία παρόμοια γεγονότα. Πρώτα η άνοδος της Χρυσής Αυγής. Από ένα ακραίο και ασήμαντο κόμμα μετατράπηκε χάρη στη άγαρμπη και ατελείωτη επίθεση των mainstream media σε τρίτο κόμμα και εκφραστή ενός τρομακτικά παραπλανημένου αντισυστημικού ρεύματος.

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ αν και πολιτικά αναμενόμενη δεν θα γινόταν σε τόσο μεγάλο βαθμό κατά την πρώτη εκλογική του νίκη [καθώς η δεύτερη μετά τα πεπραγμένα του με ξεπερνά] χωρίς τον αδυσώπητο, εξόφθαλμα μεροληπτικό πόλεμο των mainstream media.

Το δημοψήφισμα φιάσκο που δίχασε άσκοπα την ελληνική κοινωνία δεν θα κατέληγε στον εκκωφαντικό θρίαμβο του τίποτα χωρίς και πάλι την απροκάλυπτα μεροληπτική στάση των media.

Το ίδιο συνέβη και στην Βρετανία με το Brexit. Σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο και τα media τάχθηκαν υπέρ της παραμονής και λάσπωσαν με όρους πολιτικής ορθότητας κάθε αντίθετη φωνή. Φασίστες και ομοφοβικοί όλοι. Ισλαμόφοβοι. Σεξιστές. Άσχετες ετικέτες σε άσχετα ζητήματα. Και φυσικά θριάμβευσε το ακριβώς αντίθετο.

Αυτό που δεν καταλαβαίνει η παγκόσμια ελίτ, τόσο πολιτική όσο και καλλιτεχνική/πνευματική είναι ότι ο κόσμος, η σιωπηλή πλειοψηφία όπως την ονομάζουν, ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕ. Βαρέθηκε την υποκρισία αυτών και των φερέφωνων τους. Πλέον η ελίτ είναι προφανές ότι έχασε τον έλεγχο του αφηγήματος.

Όμως αυτές οι παταγώδεις ήττες του κατεστημένου, αν και σε πρώτη ανάγνωση μοιάζουν με δημοκρατικές πράξεις αψήφισης του από τους πολίτες, κρύβουν για εμένα ένα βαθύτερο αίτιο και έναν εξίσου μεγάλο κίνδυνο.

Για εμένα η σχεδόν οργισμένη αγκίστρωση της σιωπηλής πλειοψηφίας σε κάθε τι αντισυστημικό είναι μια κραυγή απόγνωσης για την κατάντια του πολιτικού και πνευματικού κόσμου. Είναι σχεδόν μια ενστικτώδης αντίδραση αηδίας για την υποκρισία του και δυστυχώς βλέπουμε ότι σταδιακά το αντισυστημικό δεν εκφράζεται από κάτι ιδεολογικά διαφορετικό αλλά από κάτι ακραίο.

Ο κίνδυνος λοιπόν της έπαρσης και της αποσύνδεσης της ελίτ από την πραγματικότητα στην οποία ζει η πλειοψηφία των δημοκρατικών, φιλελεύθερων [αυτό φίλοι της πολιτικής ορθότητας σημαίνει φίλων της ελευθερίας και όχι φασίστας] πολιτών είναι η διολίσθηση σε πολύ πιο σκοτεινές ατραπούς ωμής αντίδρασης και όχι πολιτικής σκέψης.

Μέχρι να το καταλάβουν και πολύ αμφιβάλω ότι μπορούν ή και θέλουν να το κάνουν το σύννεφα πάνω από την ανθρωπότητα θα μαζεύονται και πάλι. Και κανένα ρηχό, ανόητο και υποκριτικό πολιτικά ορθό ιδεολόγημα δεν πρόκειται να σταματήσει τον κατήφορο που έχουμε μπροστά μας.


Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Ο γεωπολιτικός μπαμπούλας

Σαν λάτρης της επιστημονικής φαντασίας μόλις είδα αναφορές για την νέα ταινία The Arrival έσπευσα να παρακολουθήσω το trailer. Καθώς μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον και διαβάζοντας ότι βασίζεται σε ένα σύντομο διήγημα του Ted Chiang με τίτλο The Story Of Your Life, για το οποίο τα σχόλια ήταν διθυραμβικά, το προμηθεύτηκα για να δω περί τίνος πρόκειται.

Το διήγημα ήταν πραγματικά εξαιρετικό, όμως μιας και δεν αφορά το θέμα μας δεν θα αναλύσω εδώ την ιστορία του. Τελειώνοντας το δεν μπόρεσα παρά να μου μείνει μια τρομερά δυσάρεστη αίσθηση για το trailer που είχα παρακολουθήσει. Βλέποντας το θα διαπιστώσετε ότι πέρα από τους επισκέπτες το βασικό στοιχείο της πλοκής είναι ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, οι Ρώσοι προσπαθούν και πάλι, ναι καλά μαντέψατε, να καταστρέψουν τον κόσμο.

Στο διήγημα προφανώς και δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά σε κάτι τέτοιο, γιατί πρόκειται για ένα ευφυέστατο και φιλοσοφημένο έργο επιστημονικής φαντασίας και όχι για εμβόλιμη πολιτική προπαγάνδα από το Hollywood.

Πλέον η δαιμονοποίηση της Μόσχας και του Πούτιν γίνεται απροκάλυπτα και θα έλεγα ιδιαίτερα κακόγουστα από την Ουάσινγκτον και τα πιόνια της. Ζούμε την αναβίωση μια πολυετούς γεωπολιτικής αναμέτρησης νεύρων. Βέβαια η διαφορά είναι πώς την περίοδο του ψυχρού πολέμου υποτίθεται ότι αναμετρούνταν δύο αντίπαλες κοινωνικοπολιτικές ιδεολογίες, σήμερα τι ακριβώς αναμετράται;

Σε μια επιφανειακή αντικειμενική ανάγνωση η Ρωσία και ο Πούτιν δεν κάνει τίποτα διαφορετικό, τίποτα περισσότερο ή λιγότερο κακόβουλο ή επιλήψιμο από οποιαδήποτε άλλη ισχυρή χώρα. Δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από ότι κάνουν οι πολιτικοί ηγέτες της Κίνας, της Γερμανίας, της Βρετανίας, της Γαλλίας και φυσικά των Η.Π.Α. Προσπαθεί να προωθήσει τα συμφέροντα της χώρας του και να αποκτήσει όσο πιο στρατηγικά πλεονεκτικά θέση μπορεί στην παγκόσμια οικονομική και γεωπολιτική σκακιέρα.

Ως εκ τούτου είναι αναμενόμενο η Ρωσία και ο Πούτιν να στοχοποιείται, να δαιμονοποιείται και να είναι ο πρόχειρος αποδιοπομπαίος τράγος για οτιδήποτε συμβαίνει από την μηχανή παραγωγής προπαγάνδας που λέγεται Hollywood και δυτικά mainstream media.

Υπάρχει όμως και μια βαθύτερη ανάγνωση και πολύ πιο επικίνδυνη. Αν δεχτούμε ότι, εν πολλοίς, οι πολιτικές ηγεσίες όλων των ισχυρών χωρών έχουν προ πολλού εξαγοραστεί, ελέγχονται και λειτουργούν ως μαριονέτες άλλων κέντρων, με πολύ πιο συγκεντρωτικούς και οικουμενικούς σκοπούς, τότε αυτή η κόντρα δεν είναι τόσο επιφανειακή και κωμικοτραγική στην εκτέλεση της. Αντίθετα σκοπεύει στην σταδιακή όξυνση με τελικό ίσως σκοπό μια γενικευμένη σύρραξη.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο πόλεμος είναι η υψικάμινος μέσα από την οποία δημιουργούνται εκ νέου κέντρα ισχύος, γεωπολιτικοί συσχετισμοί, σύνορα, κράτη και κοινωνικοπολιτικές ιδεολογίες. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν κατακλυσμιαία ιστορικά γεγονότα που διαμόρφωσαν την πραγματικότητα όπως την γνωρίζουμε σήμερα.

Το ανησυχητικό είναι ότι οι Αμερικάνοι έχοντας ξοδέψει μια δεκαετία "πολεμώντας" γιδοβοσκούς στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, με πενιχρά παρόλα αυτά πολιτικά και στρατηγικά αποτελέσματα, έχουν ίσως υπερεκτιμήσει τις στρατιωτικές τους δυνατότητες.

Φοβάμαι ότι οι πολιτικές ηγεσίες και οι πατρόνες τους έχουν καθυσηχαστεί από την τρομακτική υπεροπλία που εμφανίζουν οι ΗΠΑ απέναντι σε χώρες χωρίς όχι απλά συγκροτημένο, εκπαιδευμένο ή αξιόμαχο στρατό, αλλά χωρίς καν εθνικής συνοχή.

Είναι άλλο πράγμα να εκτελείς επιχειρήσεις όπου δολοφονείς στον ύπνο τους μερικούς άοπλους Πακιστανούς που μοιάζουν με τον Μπιν Λαντεν χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη της στρατιωτικής τεχνολογίας και των τακτικών μάχης και άλλο εντελώς το να έρθεις σε σύγκρουση πλήρους φάσματος με ένα εξίσου σύγχρονο, εξοπλισμένο και αξιόμαχο στρατό. Το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό.

Δυστυχώς, κρίνοντας από την απελπιστική ανικανότητα των πολιτικών ηγεσιών στο να επιλύσουν απλά προβλήματα, πόσο μάλλον στο να επιδείξουν στοιχειώδη λογική, διορατικότητα, ιστορική ευθύνη ή πατριωτισμό, πολύ φοβάμαι ότι αν η κλιμάκωση αυτή τελικά προκληθεί σκόπιμα ή από λανθασμένες επιλογές θα το μετανιώσουμε όλοι πολύ πικρά.




Fitness 72 ωρών

Καθώς το καλοκαίρι έφτασε πια στο τέλος του διαπιστώνω ότι ένα μεγάλο πλήθος αναρτήσεων στα social media και στα click bait των ειδησιογραφικών sites χαρακτηρίζεται από την αγωνία και την αναζήτηση του χαμένου... fitness και φέρουν τίτλους όπως "πως να χάσετε τα κιλά των διακοπών", "πως να βρείτε την φόρμα σας", "αρχίζουμε δυνατά", "πάμε πάλι στον αγώνα" και άλλα παρόμοια.

Μου δημιουργείται έτσι η εύλογη απορία, δεν είναι ο πρωταρχικός λόγος που η πλειοψηφία του κόσμου πλακώνεται στα γυμναστήρια και στις δίαιτες αστραπή το να είναι στην καλύτερη δυνατή (αισθητική) κατάσταση για αυτές τις γαμημένες καλοκαιρινές διακοπές και τις απαραίτητες πολύωρες εκθέσεις του στις παραλίες; Πώς καταφέρνει λοιπόν μέσα σε μερικές εβδομάδες να πετάξει στα σκουπίδια αυτή την πρόοδο που προφανώς (πιστεύει ότι) έκανε τους προηγούμενους δέκα μήνες;

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο μέσος λοιπόν "Μάκης", μαλθακός με κοιλίτσα και ανδροβυζιά [man boobs] και η μέση "Άννα Μαρία" με μεγάλη όρεξη για γλυκά και gourmet κρασί αποφασίζουν πως φέτος θα κάνουν σοβαρά γυμναστήριο. Στόχος να αρχίσουν από Δευτέρα του... Οκτωβρίου.

Γράφονται λοιπόν και μετά από δύο μήνες εντατικών και άσκοπων ασκήσεων από τον "περσοναλ τρέινερ" είναι ίδιοι όπως και όταν ξεκίνησαν, άλλα πλέον έφτασαν τα Χριστούγεννα. Γιορτινό κλίμα, ξεκούραση, χαρά και επιστροφή τον Ιανουάριο με πλεόνασμα πέντε κιλών.

Ο νέος στόχος είναι να χαθούν όλα μέχρι το Πάσχα, μια και καλή, δυνατά και αποφασιστικά. Η άνοιξη φτάνει, 2 κιλά έχουν χαθεί, μηδενική μυική μάζα έχει αποκτηθεί, γιατί η διατροφή συνίσταται σε hip εστιατόρια, πίτσες, γύρους και σαλάτες και έρχονται οι αργίες του Πάσχα. Όπου καταναλώνονται αρκετά τρόφιμα για να αποκτήσουν άλλα έξι κιλά.

Shit got real τώρα και ο χρόνος μετράει αντίστροφα για την μόνη περίοδο του χρόνου που προετοιμάζονται. Το πολυθρύλητο τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Τότε πρέπει να είναι όσο το δυνατόν σε καλύτερη κατάσταση, γιατί... αλίμονο! Πώς θα βγουν έτσι στην παραλία!

Οι κόποι μια ολόκληρης χρονιάς απέδωσαν καρπούς! Τα νέα tattoo με τίτλους όπως "killer", "winner", "I am beautiful", παραποιημένους στίχους και κινέζικα από το google translate κάνουν πάταγο! [σημ: η φυσική κατάσταση είναι η ίδια όπως και πέρυσι]

Μετά σφίγγουν οι ζέστες, κλείνουν τα γυμναστήρια, αρχίζουν οι διακοπές και η ξεγνοιασιά που για κάποιον λόγο μεταφράζεται σε "τρώω τα πάντα και κάθομαι όλη μέρα" και ο κύκλος του ατροφικού ματαιόδοξου ημιfitness ξεκινάει από το μηδέν. Ή πιο σωστά από το συν πέντε, που είναι τα κιλά των καλοκαιρινών διακοπών.

Με λίγα λόγια ο/η μέσος hipster ταλαιπωρείται έναν χρόνο, ξοδεύει χρόνο και χρήμα για να ξεκινάει κάθε χρονιά από την ίδια κατάσταση, απλά και μόνο για να νιώθει ψυχολογικά εντάξει ώστε να βγει τρεις μέρες στην παραλία.

Ο μόνος σκοπός που καταβάλει την όποια προσπάθεια είναι μια ματαιόδοξη πασαρέλα υπερθέρμανσης για ένα τριήμερο του Ιουνίου. Είναι fitness των 72 ωρών. Κανένας σκοπός, κανένας στόχος, κανένα αποτέλεσμα. Εκτός από τα tattoo...

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

The memory bremains

Αν πρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι στους Βρετανούς είναι η αψεγάδιαστη αίσθηση του χιούμορ. Του μαύρου χιούμορ. Παρά τις αποτυχημένες ή κατευθυνόμενες δημοσκοπήσεις, τις βολικές "πολιτικές δολοφονίες" και τις "φιλικές" δηλώσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων ότι καλό το αστειάκι αλλά θα ψηφίστε υπέρ της παραμονή σας στο μαγαζάκι μας αλλιώς... οι φλεγματικοί νησιώτες έκαναν το αντίθετο.

Οι σημερινές αντιδράσεις όμως είναι υπερβολικές από όλες τις πλευρές. Προσωπικά δεν θεωρώ την απόφαση ούτε καλή ούτε κακή, την θεωρώ όμως ως μια εν δυνάμει ιστορική καμπή της μεταπολεμικής Ευρώπης της πολιτικής ολοκλήρωσης.

Η Βρετανία ποτέ δεν εντάχθηκε στον στενό πυρήνα αυτού [του τερατουργήματος] που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν εντάχθηκε στην νομισματική ένωση και στα περισσότερα ζητήματα εθνικής σημασίας ακολουθούσε την δική της γραμμή. Ως εκ τούτου ο ξαφνικός τρόμος ότι αυτό το δημοψήφισμα θα οδηγήσει στην αυτόματη αποσύνθεση της Ε.Ε ή στην διακοπή κάθε σχέσης μαζί της είναι αδικαιολόγητος. Δεν είναι άλλωστε στο συμφέρον κανενός να καταργήσει αμοιβαία επωφελείς οικονομικές και πολιτικές συνθήκες και σχέσεις. Αυτό που θα κάνει είναι να κόψει την εξάρτηση της Βρετανίας από τις βλακώδεις αποφάσεις μη εκλεγμένων γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες, που κατά τα φαινόμενα δεν μπορούν να δέσουν ούτε τα κορδόνια τους.

Η μεγάλη σημασία αυτού του αποτελέσματος έγκειται στο γεγονός ότι δίνει μια τελευταία ευκαιρία στις ευρωπαϊκές ηγεσίες για μια βαθιά και ειλικρινή ενδοσκόπηση. Όχι μόνο της λειτουργικότητας του μηχανισμού της Ε.Ε, αλλά και μια ευκαιρία να κατανοήσουν γιατί οι πολίτες τάσσονται πλέον όλο και περισσότερο εναντίον της.

Το να αποδίδουν την μεγάλη άνοδο του αποκαλούμενου ευρωσκεπτικισμού στην δημαγωγική ικανότητα των διάφορων λαϊκιστών δυστυχώς δείχνει τα χάσμα που τους χωρίζει από την πραγματικότητα. Εκτός αν πιστεύουν ότι ξαφνικά πολιτικοί του περιθωρίου βρήκαν το μαγικό φίλτρο που υπνωτίζει τις μάζες. Όχι. Πάντα χρειάζεται γόνιμο έδαφος. Και το έδαφος γίνεται γόνιμο από την απύθμενη ανικανότητα και κοντόφθαλμη δράση των Ευρωπαίων ηγετών. 

Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με σκοπό να σταματήσει τις εντάσεις που αιματοκύλησαν την ευρωπαϊκή ήπειρο τότε έχει αποτύχει εκ του αποτελέσματος. Μια αναδρομή στης συνόδους "κορυφής" μόνο πνεύμα ομοψυχία δεν δείχνει. Αντίθετα οι εντάσεις και οι διαφωνίες είναι τόσο έντονες όσο ήταν πάντα.

Αν κάποιος αφελής πιστεύει ότι γραφειοκρατικά μορφώματα μπορούν να ανακόψουν τους ανέμους ενός πολέμου καλύτερα να το ξανασκεφτεί. Υποκεινούμενοι, σκηνοθετημένοι ή ως απόρροια εθνικών και πολιτικών συγκρούσεων κανένας πόλεμος δεν εμποδίστηκε ποτέ όχι από ενώσεις, όχι από συνθήκες αλλά ούτε καν από κοινές σημαίες. Οι τελευταίοι είναι γνωστοί ως εμφύλιοι πόλεμοι. Και συνήθως είναι οι πιο αιματηροί όλων.

Ο μόνος λόγος που η Ευρώπη δεν αιματοκυλίστηκε για έναν αιώνα ήταν η σύμπλευση των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων της, όχι η πεφωτισμένη ηγεσία από Μαθουσάλες γέροντες σε γυάλινα κτήρια στις Βρυξέλλες. Και αν τα ευρωπαϊκά έθνη έχουν ωριμάσει έστω και λίγο δεν χρειάζονται τέτοιους για να συνυπάρχουν ειρηνικά. 

Πολλοί θα υποστηρίξουν ότι  όλα αυτά είναι προσπάθεια κέντρων του Ατλαντικού, λέγε με Αμερικάνοι, να διαλύσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μα ποια Ένωση; Ήταν ποτέ η Ε.Ε το αντίπαλο πολιτικό ή οικονομικό δέος των ΗΠΑ; Μήπως είναι το βολικό υποχείριο; Δεν χρειάζεται προσπάθεια πίεσης κάθε χώρας ξεχωριστά. Το μόνο που χρειάζονται είναι ο έλεγχος μερικών ισχυρών παικτών και των δορυφόρων τους και μια ήπειρος βρίσκεται δεμένη χειροπόδαρα.

Μπορεί κάποιος να μου δικαιολογήσει με επιχειρήματα γιατί η Ε.Ε έχει επιβάλει εμπάργκο στις οικονομικές συναλλαγές με την Ρωσία; Εξυπηρετεί έστω και ΜΙΑ χώρα της Ευρώπης αυτός ο αποκλεισμός όταν η Ρωσία είναι μια από τις κύριες αγορές τους; Όχι φυσικά. Ο μόνος λόγος είναι η απόλυτη συμμόρφωση στα βλακώδη παιχνίδια της Ουάσινγκτον με τον νέου τύπου proxy πολέμου με την Ρωσία. 

Ή μήπως το ΔΝΤ, ο οικονομικός δάκτυλος της Ουάσινγκτον που μπήκε στην Ευρώπη χάρη στην κερκόπορτα της Ελλάδας εκδιώχθηκε από τους Ευρωπαίους ηγέτες; Το αντίθετο! Είναι η Γερμανία που απαιτεί την παραμονή του.    

Ή ας πάρουμε την τραγελαφική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ρεύματος ή όπως εγώ θα χαρακτήριζα ισλαμικού εποικισμού. Τι ακριβώς έκανε η Ε.Ε για αυτό; ΤΙΠΟΤΑ. Επί μήνες κωλυσιεργούσε. Σφύριζε αδιάφορα, όσο οι ροές περνούσαν ανεξέλεγκτα κάτω από το βλέμμα της κυρίας Τασίας. Και μετά οι πεφωτισμένοι ηγέτες σε συνόδους σεμινάρια διπλωματικής ανικανότητας έλαβαν παιδαριώδεις αποφάσεις. Σύναψαν μια συμφωνία με την Υψηλή Πύλη, συγνώμη Ευρωπαϊκή Τουρκία, που δεν διήρκεσε ούτε αρκετά για να πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων και επέβαλε στις χώρες μέλη της quota υποδοχής προσφύγων χωρίς να τις ρωτήσει. Αποτέλεσμα; Οι ίδιες οι χώρες ακύρωσαν στην πράξη την συμφωνία. Εκτός φυσικά από τους αδύναμους και πρόθυμους. Εδώ βάζετε την λέξη Ελλάδα των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της πρώτης φοράς Αριστερά, μετατρέποντας μας σε υπερεθνική χωματερή.

Και τι θα γίνει όταν προχωρήσει ακόμη περισσότερο η πολιτική ολοκλήρωση; Ήδη η ευρωπαϊκή ελίτ θεωρεί κάτι σαν ανάθεμα την μεταβίβαση εθνικών αποφάσεων στους άμεσα ενδιαφερόμενους, στους Ευρωπαίους πολίτες. Ωραία. Είναι ακραίο λοιπόν να υποθέσουμε ότι κάτω από την πίεση της Ουάσινγκτον είτε γιατί αυτό θα βολεύει τις γεωπολιτικές της σκοπιμότητες είτε γιατί θα στοχεύει στην διάλυση της Ευρώπης είτε για χάρη όποιου άλλου σεναρίου, μπορεί να αποφασίσει πλειοψηφικά την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε; Τι θα εμποδίσει τους γραφειοκράτες να το κάνουν; Τίποτα. Γιατί ήδη εκχωρούνται όλο και περισσότερες αρμοδιότητες στο συγκεντρωτικό μόρφωμα. 

Μήπως η καθοδήγηση της πάντα άμεμπτου ηθικής Γερμανίας στον οικονομικό τομέα έχει οδηγήσει σε μια Ε.Ε ένωση τεράστιας οικονομικής ανάπτυξης; Μάλλον το αντίθετο. Είναι μια ένωση στασιμότητας.

Σε τι πέτυχε η Ε.Ε σαν μια προσπάθεια ομοσπονδιακής ένωσης; Τι παραπάνω πέτυχε από ότι πριν στα πλαίσια μιας ζώνης οικονομικής συνεργασίας; Έκανε εύκολα τα ταξίδια με φτηνά αεροπορικά εισιτήρια στους τουρίστες και την απόκτηση βρετανικών μεταπτυχιακών τίτλων αμφιβόλου αξίας; 

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι υποστηρικτές της Ε.Ε, στην παρούσα της μορφή, βλέπουν τα πράγματα δυαδικά. Είτε έχουμε την ολοκλήρωση είτε την διάλυση. Γιατί; 

Ποιος εμποδίζει τα ανεξάρτητα έθνη-κράτη (nation-states) από το να διεξάγουν εμπόριο και να συνυπάρχουν αρμονικά σε μία ήπειρο ή σε έναν πλανήτη; Την τελευταία φορά που κοίταξα δεν έχει ξεκινήσει κάποιος πόλεμος με την Αυστραλία ή το βασίλειο του Μπουτάν επειδή δεν ανήκει σε μια αστεία προσπάθεια πολιτικής ολοκλήρωσης κάτω από την ηγεσία οργάνων που δεν εκλέγονται και δεν λογοδοτούν.

Συγνώμη, μάλλον είμαι φασίστας. Μιας και όποιος βλέπει τα τρομερά αρνητικά της Ε.Ε όπως αυτή έχει εκφυλιστεί είναι κατά τα φαινόμενα εθνικιστής και βλαξ. Ίσως είναι το φτωχό μορφωτικό μου επίπεδο που δεν με βοηθάει να αναγνωρίσω την ποιότητα και το όραμα της ηγεσίας μιας δασκάλας από το Α.Βερολίνο, ενός σγουρού Αγροτικού Οικονομολόγου με πλαστό πτυχίο και ενός μέθυσου αξιολάτρευτου γεροντάκου.

Η ιστορική ευκαιρία του Brexit είναι η ευκαιρία της υπόλοιπης Ευρώπης να αποφασίσει τελικά τι θέλει να είναι. Αν θέλει να είναι μια ένωση κυρίαρχων Εθνών που επιδιώκουν να έχουν κοινή πορεία, χωρίς όμως να προσπαθούν να χωρέσουν το μέλλον τους κάτω από μια γαλάζια σημαία με αστέρια και έναν ξενέρωτο ύμνο ή αν θέλουν να συνεχίζουν να ασφυκτιούν κάτω από μια Ε.Ε που στην καλύτερη περίπτωση είναι μια ευρύτερη οικονομική ομοσπονδία της Γερμανίας και στην χειρότερη ένα ακόμη πιο βολικό υποχείριο άλλων κέντρων. 

Σε κάθε περίπτωση, ελάχιστα η τρέχουσα μορφή της Ε.Ε εξυπηρετεί το κοινό μέλλον όχι της καριέρας κάποιων ανίκανων πολιτικών, που βρήκαν νέο πεδίο επαγγελματικής αποκατάστασης στις Βρυξέλλες, αλλά των λαών της. 

  

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Ο νεοφασισμός της πολιτικής ορθότητας

Οι θιασώτες της πολιτικής ορθότητας και του αριστερισμού λατρεύουν να σκιαμαχούν με τον "φασισμό". Καθώς δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ακριβώς εννοούν λόγω της γενικής ασάφειας και αντιφατικότητας των λόγων και των πράξεων τους και για την οικονομία της συζήτησης και του κειμένου, θα αναφέρομαι στον "φασισμό" ως κάθε μορφή ολοκληρωτικού καθεστωτισμού όπως αυτός εκδηλώνεται από άτομα, ομάδες και κυβερνήσεις.

Ο πρωταρχικός σκοπός του ολοκληρωτισμού είναι ο έλεγχος. Ο έλεγχος σε τρία επίπεδα. Έλεγχος της εξουσίας, έλεγχος της δράσης και κυρίως έλεγχος της σκέψης.

Το να αποκτήσεις τον έλεγχο της εξουσίας με συνταγματικές ή αντισυνταγματικές μεθόδους δεν είναι κάτι δύσκολο, το ίδιο και το να επιβάλεις τον έλεγχο στις δράσεις των ατόμων. Οποιαδήποτε επίδοξη ολοκληρωτική δύναμη μπορεί να το επιτύχει είτε με πολιτικές μοχλεύσεις είτε με την βία. Όμως το να ελέγξεις την σκέψη των ατόμων είναι το πραγματικό κλειδί. Γιατί ελέγχοντας την σκέψη αυτόματα καθοδηγείς τις δράσεις τους και κατά συνέπεια τους ασκείς απόλυτη και ολοκληρωτική εξουσία.

Ιστορικά το να καταφέρει ένα καθεστώς κάτι τέτοιο και μάλιστα σε μαζική κλίμακα αποδείχτηκε αδύνατο. Ακόμη και τα πλέον επιτυχημένα ολοκληρωτικά καθεστώτα της μοντέρνας εποχής, το Ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας και το Κομουνιστικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης δεν μπόρεσαν ποτέ να πατάξουν τους αντιφρονούντες και για αυτό χαρακτηρίζονταν από παρανοϊκή μανία στην εξόντωση των "εχθρών" τους στο εσωτερικό.

Οποιαδήποτε φωνή που προκαλεί δυσαρμονία στο αφήγημα, που μπορεί να δημιουργήσει αμφιβολίες για την ακολουθούμενη πρακτική και σκέψη είναι κάτι που πατάσσεται μετά μανίας.

Στον 21ο αιώνα όμως οι παραδοσιακές μέθοδοι ολοκληρωτικού ελέγχου έγιναν πιο δύσκολες. Τα πολιτικά κινήματα ξέφτισαν, ξέπεσαν και παρήκμασαν, η επιρροή των πολιτικών περιορίστηκε στην εκλογική τους πελατεία και η εμπιστοσύνη του κόσμου στα εξόφθαλμα διεφθαρμένα ΜΜΕ περιορίστηκε στους αφελείς.

Όμως τα κέντρα που επιδιώκουν τον μαζικό έλεγχο της σκέψης, το άγιο δισκοπότηρο του ολοκληρωτισμού και εδώ μπορείτε να τους δώσετε ότι όνομα θέλετε ή ακόμη και να το θεωρήσετε ως μια γενίκευση που εξυπηρετεί την κουβέντα, βρήκαν τον Δούρειο Ίππο τους. Το νέο μέσο επικοινωνίας που αρχικά αδάμαστο και χαοτικό πήγε να πυροδοτήσει μια νέα αναγέννηση της σκέψης και της έκφρασης, το διαδίκτυο, τελικά τιθασεύτηκε στον τέλειο μηχανισμό κοινωνικής μηχανικής σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετατράπηκαν στους πομπούς του μηνύματος του νεοφασισμού. Του μηνύματος της πολιτικής ορθότητας, του μηνύματος της απόλυτης ομοιομορφίας μέσω μιας άμορφης, άχρωμης, αδύναμης, αόριστης ύπαρξης χωρίς ρίζες, χωρίς ιστορία, φύλο, πατρίδα και αξίες.

Βλέπετε μπορεί το κίνημα της πολιτικής ορθότητας να προωθεί σαν βασικό του σύνθημα την ανοχή στην "πολυχρωμία" όμως δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά αποχρώσεις του τίποτα.

Αν δεν δέχεσαι να εγκαταλείψεις την ελευθερία και τον τρόπο ζωής σου για κάποιον που θέλει να σε σύρει στον μεσαίωνα είσαι φασίστας, αν έχεις πατρίδα είσαι εθνικιστής, αν έχεις φύλο είσαι ομοφοβικός, αν δεν ανέχεσαι κηρύγματα μίσους είσαι μισαλλόδοξος, αν θεωρείς ότι υπάρχει χάος και ασυμβατότητα στα επίπεδα πολιτισμικής ωριμότητας των ανθρώπινων κοινωνιών είσαι ρατσιστής, αν προτιμάς την επιλογή του να προστατέψεις την ύπαρξη σου από το να πας σαν πρόβατο επί σφαγής είσαι πολεμοκάπηλος.

Μπορεί αυτές οι διαφορές και διαφωνίες να οδήγησαν κατά καιρούς σε συγκρούσεις κάθε φύσεως, εθνικές, ιδεολογικές, πολιτικές και κοινωνικές. Όμως είναι αυτές οι διαφορές που γεννάνε τις επαναστάσεις και θέτουν τα θεμέλια για την πρόοδο της ανθρωπότητας ή την τελική της αυτοκαταστροφή.... Αυτό όμως είναι το ρίσκο που παίρνει κάθε είδος, γιατί η ομοιομορφία είναι ο θάνατος του. Είναι η εξημέρωση του.

Ο θρίαμβος του νεοφασισμού έγκειται στην ειρωνεία του ότι οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές και απόστολοι του πιστεύουν βαθιά ότι πολεμάνε κάποιου είδους φασισμό, ίσως κάποιες ασπρόμαυρες εικόνες από το 1940, ίσως την αποικιοκρατία άλλοτε κραταιών αυτοκρατοριών τώρα ξεπεσμένων, αλλά αντίθετα δρουν εξόχως φασιστικά. Αγωνίζονται με πάθος για το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, αρκεί αυτός ο λόγος να είναι αποκλειστικά ο δικός τους και η έκφραση να είναι ευνουχισμένη. Αυτό που δυστυχώς δεν καταλαβαίνουν είναι ότι οι ίδιοι καταπίνουν το νέο φασιστικό αφήγημα ολόκληρο, με το δόλωμα, το αγκίστρι και την πετονιά.

Και αυτός είναι ο απώτερος στόχος του φασισμού της πολιτικής ορθότητας. Να εξαφανίσει κάθε ποικιλομορφία. Να κόψει μια για πάντα τις ρίζες με το παρελθόν που αποτελούν την γέφυρα με το μέλλον. Να καλύψει τα πάντα κάτω από τον μανδύα της παθητικής μη-δράσης ή ακόμη και της απάθειας. Παθητικοί, αόριστοι οργανισμοί. Πειθήνια όντα. Πιόνια.


Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More