Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

The memory bremains

Αν πρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι στους Βρετανούς είναι η αψεγάδιαστη αίσθηση του χιούμορ. Του μαύρου χιούμορ. Παρά τις αποτυχημένες ή κατευθυνόμενες δημοσκοπήσεις, τις βολικές "πολιτικές δολοφονίες" και τις "φιλικές" δηλώσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων ότι καλό το αστειάκι αλλά θα ψηφίστε υπέρ της παραμονή σας στο μαγαζάκι μας αλλιώς... οι φλεγματικοί νησιώτες έκαναν το αντίθετο.

Οι σημερινές αντιδράσεις όμως είναι υπερβολικές από όλες τις πλευρές. Προσωπικά δεν θεωρώ την απόφαση ούτε καλή ούτε κακή, την θεωρώ όμως ως μια εν δυνάμει ιστορική καμπή της μεταπολεμικής Ευρώπης της πολιτικής ολοκλήρωσης.

Η Βρετανία ποτέ δεν εντάχθηκε στον στενό πυρήνα αυτού [του τερατουργήματος] που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν εντάχθηκε στην νομισματική ένωση και στα περισσότερα ζητήματα εθνικής σημασίας ακολουθούσε την δική της γραμμή. Ως εκ τούτου ο ξαφνικός τρόμος ότι αυτό το δημοψήφισμα θα οδηγήσει στην αυτόματη αποσύνθεση της Ε.Ε ή στην διακοπή κάθε σχέσης μαζί της είναι αδικαιολόγητος. Δεν είναι άλλωστε στο συμφέρον κανενός να καταργήσει αμοιβαία επωφελείς οικονομικές και πολιτικές συνθήκες και σχέσεις. Αυτό που θα κάνει είναι να κόψει την εξάρτηση της Βρετανίας από τις βλακώδεις αποφάσεις μη εκλεγμένων γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες, που κατά τα φαινόμενα δεν μπορούν να δέσουν ούτε τα κορδόνια τους.

Η μεγάλη σημασία αυτού του αποτελέσματος έγκειται στο γεγονός ότι δίνει μια τελευταία ευκαιρία στις ευρωπαϊκές ηγεσίες για μια βαθιά και ειλικρινή ενδοσκόπηση. Όχι μόνο της λειτουργικότητας του μηχανισμού της Ε.Ε, αλλά και μια ευκαιρία να κατανοήσουν γιατί οι πολίτες τάσσονται πλέον όλο και περισσότερο εναντίον της.

Το να αποδίδουν την μεγάλη άνοδο του αποκαλούμενου ευρωσκεπτικισμού στην δημαγωγική ικανότητα των διάφορων λαϊκιστών δυστυχώς δείχνει τα χάσμα που τους χωρίζει από την πραγματικότητα. Εκτός αν πιστεύουν ότι ξαφνικά πολιτικοί του περιθωρίου βρήκαν το μαγικό φίλτρο που υπνωτίζει τις μάζες. Όχι. Πάντα χρειάζεται γόνιμο έδαφος. Και το έδαφος γίνεται γόνιμο από την απύθμενη ανικανότητα και κοντόφθαλμη δράση των Ευρωπαίων ηγετών. 

Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με σκοπό να σταματήσει τις εντάσεις που αιματοκύλησαν την ευρωπαϊκή ήπειρο τότε έχει αποτύχει εκ του αποτελέσματος. Μια αναδρομή στης συνόδους "κορυφής" μόνο πνεύμα ομοψυχία δεν δείχνει. Αντίθετα οι εντάσεις και οι διαφωνίες είναι τόσο έντονες όσο ήταν πάντα.

Αν κάποιος αφελής πιστεύει ότι γραφειοκρατικά μορφώματα μπορούν να ανακόψουν τους ανέμους ενός πολέμου καλύτερα να το ξανασκεφτεί. Υποκεινούμενοι, σκηνοθετημένοι ή ως απόρροια εθνικών και πολιτικών συγκρούσεων κανένας πόλεμος δεν εμποδίστηκε ποτέ όχι από ενώσεις, όχι από συνθήκες αλλά ούτε καν από κοινές σημαίες. Οι τελευταίοι είναι γνωστοί ως εμφύλιοι πόλεμοι. Και συνήθως είναι οι πιο αιματηροί όλων.

Ο μόνος λόγος που η Ευρώπη δεν αιματοκυλίστηκε για έναν αιώνα ήταν η σύμπλευση των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων της, όχι η πεφωτισμένη ηγεσία από Μαθουσάλες γέροντες σε γυάλινα κτήρια στις Βρυξέλλες. Και αν τα ευρωπαϊκά έθνη έχουν ωριμάσει έστω και λίγο δεν χρειάζονται τέτοιους για να συνυπάρχουν ειρηνικά. 

Πολλοί θα υποστηρίξουν ότι  όλα αυτά είναι προσπάθεια κέντρων του Ατλαντικού, λέγε με Αμερικάνοι, να διαλύσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μα ποια Ένωση; Ήταν ποτέ η Ε.Ε το αντίπαλο πολιτικό ή οικονομικό δέος των ΗΠΑ; Μήπως είναι το βολικό υποχείριο; Δεν χρειάζεται προσπάθεια πίεσης κάθε χώρας ξεχωριστά. Το μόνο που χρειάζονται είναι ο έλεγχος μερικών ισχυρών παικτών και των δορυφόρων τους και μια ήπειρος βρίσκεται δεμένη χειροπόδαρα.

Μπορεί κάποιος να μου δικαιολογήσει με επιχειρήματα γιατί η Ε.Ε έχει επιβάλει εμπάργκο στις οικονομικές συναλλαγές με την Ρωσία; Εξυπηρετεί έστω και ΜΙΑ χώρα της Ευρώπης αυτός ο αποκλεισμός όταν η Ρωσία είναι μια από τις κύριες αγορές τους; Όχι φυσικά. Ο μόνος λόγος είναι η απόλυτη συμμόρφωση στα βλακώδη παιχνίδια της Ουάσινγκτον με τον νέου τύπου proxy πολέμου με την Ρωσία. 

Ή μήπως το ΔΝΤ, ο οικονομικός δάκτυλος της Ουάσινγκτον που μπήκε στην Ευρώπη χάρη στην κερκόπορτα της Ελλάδας εκδιώχθηκε από τους Ευρωπαίους ηγέτες; Το αντίθετο! Είναι η Γερμανία που απαιτεί την παραμονή του.    

Ή ας πάρουμε την τραγελαφική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ρεύματος ή όπως εγώ θα χαρακτήριζα ισλαμικού εποικισμού. Τι ακριβώς έκανε η Ε.Ε για αυτό; ΤΙΠΟΤΑ. Επί μήνες κωλυσιεργούσε. Σφύριζε αδιάφορα, όσο οι ροές περνούσαν ανεξέλεγκτα κάτω από το βλέμμα της κυρίας Τασίας. Και μετά οι πεφωτισμένοι ηγέτες σε συνόδους σεμινάρια διπλωματικής ανικανότητας έλαβαν παιδαριώδεις αποφάσεις. Σύναψαν μια συμφωνία με την Υψηλή Πύλη, συγνώμη Ευρωπαϊκή Τουρκία, που δεν διήρκεσε ούτε αρκετά για να πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων και επέβαλε στις χώρες μέλη της quota υποδοχής προσφύγων χωρίς να τις ρωτήσει. Αποτέλεσμα; Οι ίδιες οι χώρες ακύρωσαν στην πράξη την συμφωνία. Εκτός φυσικά από τους αδύναμους και πρόθυμους. Εδώ βάζετε την λέξη Ελλάδα των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της πρώτης φοράς Αριστερά, μετατρέποντας μας σε υπερεθνική χωματερή.

Και τι θα γίνει όταν προχωρήσει ακόμη περισσότερο η πολιτική ολοκλήρωση; Ήδη η ευρωπαϊκή ελίτ θεωρεί κάτι σαν ανάθεμα την μεταβίβαση εθνικών αποφάσεων στους άμεσα ενδιαφερόμενους, στους Ευρωπαίους πολίτες. Ωραία. Είναι ακραίο λοιπόν να υποθέσουμε ότι κάτω από την πίεση της Ουάσινγκτον είτε γιατί αυτό θα βολεύει τις γεωπολιτικές της σκοπιμότητες είτε γιατί θα στοχεύει στην διάλυση της Ευρώπης είτε για χάρη όποιου άλλου σεναρίου, μπορεί να αποφασίσει πλειοψηφικά την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε; Τι θα εμποδίσει τους γραφειοκράτες να το κάνουν; Τίποτα. Γιατί ήδη εκχωρούνται όλο και περισσότερες αρμοδιότητες στο συγκεντρωτικό μόρφωμα. 

Μήπως η καθοδήγηση της πάντα άμεμπτου ηθικής Γερμανίας στον οικονομικό τομέα έχει οδηγήσει σε μια Ε.Ε ένωση τεράστιας οικονομικής ανάπτυξης; Μάλλον το αντίθετο. Είναι μια ένωση στασιμότητας.

Σε τι πέτυχε η Ε.Ε σαν μια προσπάθεια ομοσπονδιακής ένωσης; Τι παραπάνω πέτυχε από ότι πριν στα πλαίσια μιας ζώνης οικονομικής συνεργασίας; Έκανε εύκολα τα ταξίδια με φτηνά αεροπορικά εισιτήρια στους τουρίστες και την απόκτηση βρετανικών μεταπτυχιακών τίτλων αμφιβόλου αξίας; 

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι υποστηρικτές της Ε.Ε, στην παρούσα της μορφή, βλέπουν τα πράγματα δυαδικά. Είτε έχουμε την ολοκλήρωση είτε την διάλυση. Γιατί; 

Ποιος εμποδίζει τα ανεξάρτητα έθνη-κράτη (nation-states) από το να διεξάγουν εμπόριο και να συνυπάρχουν αρμονικά σε μία ήπειρο ή σε έναν πλανήτη; Την τελευταία φορά που κοίταξα δεν έχει ξεκινήσει κάποιος πόλεμος με την Αυστραλία ή το βασίλειο του Μπουτάν επειδή δεν ανήκει σε μια αστεία προσπάθεια πολιτικής ολοκλήρωσης κάτω από την ηγεσία οργάνων που δεν εκλέγονται και δεν λογοδοτούν.

Συγνώμη, μάλλον είμαι φασίστας. Μιας και όποιος βλέπει τα τρομερά αρνητικά της Ε.Ε όπως αυτή έχει εκφυλιστεί είναι κατά τα φαινόμενα εθνικιστής και βλαξ. Ίσως είναι το φτωχό μορφωτικό μου επίπεδο που δεν με βοηθάει να αναγνωρίσω την ποιότητα και το όραμα της ηγεσίας μιας δασκάλας από το Α.Βερολίνο, ενός σγουρού Αγροτικού Οικονομολόγου με πλαστό πτυχίο και ενός μέθυσου αξιολάτρευτου γεροντάκου.

Η ιστορική ευκαιρία του Brexit είναι η ευκαιρία της υπόλοιπης Ευρώπης να αποφασίσει τελικά τι θέλει να είναι. Αν θέλει να είναι μια ένωση κυρίαρχων Εθνών που επιδιώκουν να έχουν κοινή πορεία, χωρίς όμως να προσπαθούν να χωρέσουν το μέλλον τους κάτω από μια γαλάζια σημαία με αστέρια και έναν ξενέρωτο ύμνο ή αν θέλουν να συνεχίζουν να ασφυκτιούν κάτω από μια Ε.Ε που στην καλύτερη περίπτωση είναι μια ευρύτερη οικονομική ομοσπονδία της Γερμανίας και στην χειρότερη ένα ακόμη πιο βολικό υποχείριο άλλων κέντρων. 

Σε κάθε περίπτωση, ελάχιστα η τρέχουσα μορφή της Ε.Ε εξυπηρετεί το κοινό μέλλον όχι της καριέρας κάποιων ανίκανων πολιτικών, που βρήκαν νέο πεδίο επαγγελματικής αποκατάστασης στις Βρυξέλλες, αλλά των λαών της. 

  

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Ο νεοφασισμός της πολιτικής ορθότητας

Οι θιασώτες της πολιτικής ορθότητας και του αριστερισμού λατρεύουν να σκιαμαχούν με τον "φασισμό". Καθώς δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ακριβώς εννοούν λόγω της γενικής ασάφειας και αντιφατικότητας των λόγων και των πράξεων τους και για την οικονομία της συζήτησης και του κειμένου, θα αναφέρομαι στον "φασισμό" ως κάθε μορφή ολοκληρωτικού καθεστωτισμού όπως αυτός εκδηλώνεται από άτομα, ομάδες και κυβερνήσεις.

Ο πρωταρχικός σκοπός του ολοκληρωτισμού είναι ο έλεγχος. Ο έλεγχος σε τρία επίπεδα. Έλεγχος της εξουσίας, έλεγχος της δράσης και κυρίως έλεγχος της σκέψης.

Το να αποκτήσεις τον έλεγχο της εξουσίας με συνταγματικές ή αντισυνταγματικές μεθόδους δεν είναι κάτι δύσκολο, το ίδιο και το να επιβάλεις τον έλεγχο στις δράσεις των ατόμων. Οποιαδήποτε επίδοξη ολοκληρωτική δύναμη μπορεί να το επιτύχει είτε με πολιτικές μοχλεύσεις είτε με την βία. Όμως το να ελέγξεις την σκέψη των ατόμων είναι το πραγματικό κλειδί. Γιατί ελέγχοντας την σκέψη αυτόματα καθοδηγείς τις δράσεις τους και κατά συνέπεια τους ασκείς απόλυτη και ολοκληρωτική εξουσία.

Ιστορικά το να καταφέρει ένα καθεστώς κάτι τέτοιο και μάλιστα σε μαζική κλίμακα αποδείχτηκε αδύνατο. Ακόμη και τα πλέον επιτυχημένα ολοκληρωτικά καθεστώτα της μοντέρνας εποχής, το Ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας και το Κομουνιστικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης δεν μπόρεσαν ποτέ να πατάξουν τους αντιφρονούντες και για αυτό χαρακτηρίζονταν από παρανοϊκή μανία στην εξόντωση των "εχθρών" τους στο εσωτερικό.

Οποιαδήποτε φωνή που προκαλεί δυσαρμονία στο αφήγημα, που μπορεί να δημιουργήσει αμφιβολίες για την ακολουθούμενη πρακτική και σκέψη είναι κάτι που πατάσσεται μετά μανίας.

Στον 21ο αιώνα όμως οι παραδοσιακές μέθοδοι ολοκληρωτικού ελέγχου έγιναν πιο δύσκολες. Τα πολιτικά κινήματα ξέφτισαν, ξέπεσαν και παρήκμασαν, η επιρροή των πολιτικών περιορίστηκε στην εκλογική τους πελατεία και η εμπιστοσύνη του κόσμου στα εξόφθαλμα διεφθαρμένα ΜΜΕ περιορίστηκε στους αφελείς.

Όμως τα κέντρα που επιδιώκουν τον μαζικό έλεγχο της σκέψης, το άγιο δισκοπότηρο του ολοκληρωτισμού και εδώ μπορείτε να τους δώσετε ότι όνομα θέλετε ή ακόμη και να το θεωρήσετε ως μια γενίκευση που εξυπηρετεί την κουβέντα, βρήκαν τον Δούρειο Ίππο τους. Το νέο μέσο επικοινωνίας που αρχικά αδάμαστο και χαοτικό πήγε να πυροδοτήσει μια νέα αναγέννηση της σκέψης και της έκφρασης, το διαδίκτυο, τελικά τιθασεύτηκε στον τέλειο μηχανισμό κοινωνικής μηχανικής σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετατράπηκαν στους πομπούς του μηνύματος του νεοφασισμού. Του μηνύματος της πολιτικής ορθότητας, του μηνύματος της απόλυτης ομοιομορφίας μέσω μιας άμορφης, άχρωμης, αδύναμης, αόριστης ύπαρξης χωρίς ρίζες, χωρίς ιστορία, φύλο, πατρίδα και αξίες.

Βλέπετε μπορεί το κίνημα της πολιτικής ορθότητας να προωθεί σαν βασικό του σύνθημα την ανοχή στην "πολυχρωμία" όμως δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά αποχρώσεις του τίποτα.

Αν δεν δέχεσαι να εγκαταλείψεις την ελευθερία και τον τρόπο ζωής σου για κάποιον που θέλει να σε σύρει στον μεσαίωνα είσαι φασίστας, αν έχεις πατρίδα είσαι εθνικιστής, αν έχεις φύλο είσαι ομοφοβικός, αν δεν ανέχεσαι κηρύγματα μίσους είσαι μισαλλόδοξος, αν θεωρείς ότι υπάρχει χάος και ασυμβατότητα στα επίπεδα πολιτισμικής ωριμότητας των ανθρώπινων κοινωνιών είσαι ρατσιστής, αν προτιμάς την επιλογή του να προστατέψεις την ύπαρξη σου από το να πας σαν πρόβατο επί σφαγής είσαι πολεμοκάπηλος.

Μπορεί αυτές οι διαφορές και διαφωνίες να οδήγησαν κατά καιρούς σε συγκρούσεις κάθε φύσεως, εθνικές, ιδεολογικές, πολιτικές και κοινωνικές. Όμως είναι αυτές οι διαφορές που γεννάνε τις επαναστάσεις και θέτουν τα θεμέλια για την πρόοδο της ανθρωπότητας ή την τελική της αυτοκαταστροφή.... Αυτό όμως είναι το ρίσκο που παίρνει κάθε είδος, γιατί η ομοιομορφία είναι ο θάνατος του. Είναι η εξημέρωση του.

Ο θρίαμβος του νεοφασισμού έγκειται στην ειρωνεία του ότι οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές και απόστολοι του πιστεύουν βαθιά ότι πολεμάνε κάποιου είδους φασισμό, ίσως κάποιες ασπρόμαυρες εικόνες από το 1940, ίσως την αποικιοκρατία άλλοτε κραταιών αυτοκρατοριών τώρα ξεπεσμένων, αλλά αντίθετα δρουν εξόχως φασιστικά. Αγωνίζονται με πάθος για το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, αρκεί αυτός ο λόγος να είναι αποκλειστικά ο δικός τους και η έκφραση να είναι ευνουχισμένη. Αυτό που δυστυχώς δεν καταλαβαίνουν είναι ότι οι ίδιοι καταπίνουν το νέο φασιστικό αφήγημα ολόκληρο, με το δόλωμα, το αγκίστρι και την πετονιά.

Και αυτός είναι ο απώτερος στόχος του φασισμού της πολιτικής ορθότητας. Να εξαφανίσει κάθε ποικιλομορφία. Να κόψει μια για πάντα τις ρίζες με το παρελθόν που αποτελούν την γέφυρα με το μέλλον. Να καλύψει τα πάντα κάτω από τον μανδύα της παθητικής μη-δράσης ή ακόμη και της απάθειας. Παθητικοί, αόριστοι οργανισμοί. Πειθήνια όντα. Πιόνια.


Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Μαθήματα από την προσφυγική κρίση

Ο τίτλος θα ήταν πιο σωστός ως "Πράγματα που ήδη ξέραμε και η προσφυγική κρίση απλά επιβεβαίωσε", αλλά θα ήταν πολύ μεγάλος για να χωρέσει.

1. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας απολύτως χρεοκοπημένος θεσμός, πολιτικά και ιδεολογικά. Δεν έχει κατορθώσει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων σε καμία σημαντική κρίση από ιδρύσεως της και μάλιστα όσο η γραφειοκρατική φαντασίωση που ονομάζεται "πολιτική ενοποίηση" συνεχίζεται τόσο πιο αδύναμη γίνεται στις δράσεις της.

Μονίμως καθυστερημένη, μονίμως τρέχοντας πίσω από τις εξελίξεις με μισή καρδιά, με γνώμονα τις βραχυπρόθεσμες πολιτικές σκοπιμότητες των μικρόνοων "ηγετών" της άγεται και φέρεται από εγωισμούς, ιδεοληψίες και συμφέροντα.

Η προσφυγική κρίση οφείλεται σε μέγιστο βαθμό στην πολιτική "βλέποντας και κάνοντας" που ακολουθεί πιστά εδώ και δεκαετίες αυτός ο τραγελαφικός θεσμός. Όταν το κύμα ξεκίνησε με κύριο προορισμό την Γερμανία και τις χώρες του εύπορου Βορρά δεν πάρθηκε καμία απόφαση και καμία δράση. Και έτσι όταν το κύμα έγινε ασταμάτητο η Ένωση βρέθηκε για άλλη μια φορά στην γνώριμη θέση να αναζητά λύσεις αστείες, λύσεις με τις οποίες μόνο γραφειοκράτες με μεταξωτά κουστούμια σε γυάλινες αίθουσες θα ικανοποιούνταν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ηπείρου που θα την οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια για άλλη μια φορά στην αυτοκαταστροφή.

2. Οι ιδεοληψίες κυριαρχούν στη θέση του πραγματισμού. Από την μία έχουμε τους αριστεριστές που διαγωνίζονται στο ποιος θα επιδείξει τον μεγαλύτερο ανθρωπισμό ανάγοντας κάθε τι σε μάχη με φαντάσματα του φασισμού και του καπιταλισμού και από την άλλη τους πατριδοκάπηλους που προτιμάνε να κάψουν τη γη τους από να την πατήσει ξένος, εκτός αν πρόκειται για να του δώσουν κανένα μεροκάματο πείνας.

Οι μεν πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν σύνορα, ότι η αγάπη κερδίζει τα πάντα, ότι η Δύση φταίει για όλα τα δεινά του σύμπαντος και άρα μας αξίζει ότι μας συμβαίνει και επίσης ότι πρέπει να βοηθήσουμε τους πάντες, έστω και αν δεν ξέρουμε τι είναι, δίνοντας τους σπίτια, δουλειά, σύνταξη, παιδεία και τις κόρες μας.

Οι δε πιστεύουν ότι αν δεν ανακόψουνε το κύμα των μεταναστών θα πάθουμε όλα τα παραπάνω και θα πέσει και φωτιά να μας κάψει.

Το ζήτημα είναι το εξής. Το πρόβλημα παραμένει ανεξαρτήτως τις φαντασίωσης την οποία προτιμά ο καθένας. Οι ροές δεν θα σταματήσουν οργώνοντας τα χωράφια. Δεν μπορούμε να επιτρέπουμε σε άγνωστους ανθρώπους να κυκλοφορούν κατά το δοκούν χωρίς πριν να έχει πιστοποιηθεί στο ελάχιστο ποιοι είναι. Δεν μπορούμε επίσης να φυλακίζουμε ανθρώπους σαν πρόβατα στο μαντρί επειδή κάποιοι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες υπέγραψαν μια τραγελαφική συμφωνία με έναν από τους υποκινητές αυτής της Εξόδου, την Τουρκία.

Το καλύτερο που μπορεί να γίνει είναι μια αντιμετώπιση με επιχειρησιακούς όρους, ακόμη και αν αυτό ακούγεται φασιστικό. Πρέπει να τους προσφερθούν ανθρώπινες συνθήκες παραμονής για όσο απαιτείται μέχρι να αποφασίσουν τι θέλουν να κάνουν. Αν αυτοί οι χώροι είναι πρώην στρατόπεδα ή νοσοκομεία ή κτήρια καλώς, αν αυτό θυμίζει σε κάποιους το Άουσβιτς ας συνεχίσουν τις ανοησίες στο Facebook από το iPhone τους.

Όμως και οι ίδιοι οι πρόσφυγες πρέπει να δείξουν αντίστοιχης σύνεσης. Εσύ ήρθες στην χώρα μου, θα συμμορφωθείς με τους δικούς μου κανόνες. Έτσι λειτουργεί η φιλοξενία από τότε που εφευρέθηκε ο όρος.

3. Η ανθρώπινη κατάσταση. Όταν ο άνθρωπος βρεθεί στα όρια της επιβίωση όλος ο πολιτισμός, η παιδεία και η ομορφιά φεύγουν από το παράθυρο. Η ανθρώπινη κατάσταση στα όρια της επιβίωσης είναι πρωτόγονη και άσχημη και βίαιη και αυτό επιβεβαιώνεται και θα επιβεβαιώνεται για πολλές, πολλές γενιές ακόμη...

4. Ο ελέφαντας στο δωμάτιο. Λέγεται ισλαμικός φονταμενταλισμός. Το γιατί θέριεψε, το ποιος τον χρηματοδοτεί και ποιος τον κατευθύνει είναι θέμα για άλλη συζήτηση, όμως μέσα από τις τάξεις του βγαίνουν άτομα έτοιμα να δολοφονήσουν μαζικά χωρίς πρόκληση και αυτό είναι κάτι το οποίο δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ή να επιτρέψουμε.

Και τι σχέση έχει το προσφυγικό με την ισλαμική τρομοκρατία φασίστα, ρατσιστή και μισαλλόδοξε θα ρωτήσει ο αριστεριστής. Η σύνδεση έγκειται στο ότι εισέρχεται στην Ευρώπη ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων, οι περισσότεροι εκ των οποίων θα καταλήξουν σε χώρες που δεν ήθελαν καν. Σε χώρες στις οποίες το κατά πόσο μπορούν να ενσωματωθούν είναι κάτι που θα δείξει μόνο η ιστορία. Ομάδες ανθρώπων που περιθωριοποιούνται δρουν σαν δοχείο πίεσης και είναι καταλύτης κοινωνικών εντάσεων και μίσους. Ο καλύτερος χώρος για την στρατολόγηση μαχητών αυτοκτονίας δηλαδή.

Όποιος προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το δάκτυλο του, γνωστό και ως πολιτική ορθότητα και να μην σκεφτεί ότι αυτό είναι ένα εν δυνάμει θανάσιμο ζήτημα που θα το βρούμε μπροστά μας είναι ανόητος.

5. ΜΚΟ. Κάτι που αναδείχτηκε μέσα από διάφορα περιστατικά που ακροβατούν στα όρια του εγκλήματος είναι και η ανεξέλεγκτη πλέον δράση ποικίλων οργανισμών που δρουν κάτω από τον γοητευτικά πολιτικό ορθό μανδύα των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.

Καθώς μάλιστα δρουν σε μια χώρα που δεν έχει κηρυχτεί ως failed state ή σε ανθρωπιστική κρίση, όχι επίσημα τουλάχιστον, δεν είναι δυνατόν να λειτουργούν την περιοχή ως μια γκρίζα ζώνη ανομίας. Δεν μπορεί να κάνουν εκεί πάνω ότι θέλουν και να υποκαθιστούν το επίσημο κράτος. Κάτι βέβαια που δεν είναι και δύσκολο μιας και το επίσημο κράτος, ειδικά με την Πρώτη Δεύτερα Φορά Αριστερά, είναι σε επίπεδα λειτουργίας παιδικού πάρτι.

Όσο κρυβόμαστε πίσω από την πολιτική ορθότητα ή την σημαία τόσο το πρόβλημα δεν θα επιλύεται. Και δεν θα αρχίσει να επιλύεται αν δεν κατανοήσουμε ότι πρώτον ένας μεγάλος αριθμός αυτών των ανθρώπων είτε το θέλουμε είτε όχι θα μείνουν εδώ και δεύτερον ότι οι κανόνες είναι ίδιοι για όλους και όχι για να κάμπτονται κατά το πολιτικά ορθό ή το πολιτικά βολικό.

Και αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλη την Ευρώπη.


Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Το απαράγραπτο δικαίωμα κατά του Spoiler

Με την πρόοδο την ανθρώπινης νόησης οι ανεπτυγμένοι πολιτισμοί απέδωσαν σε κάθε άτομο ορισμένα απαράγραπτα δικαιώματα. Το δικαίωμα στην ζωή, στην αναζήτηση της ευτυχίας, στην κατοχή πυροβόλων όπλων [...] και αν υπήρχαν τα torrent και τα social media στην εποχή του διαφωτισμού και στο δικαίωμα της προστασίας από το σπόιλερ.

Το σπόιλερ είναι σαν το κρύωμα, αποκλείεται να μην έχεις κολλήσει μια φορά. Είναι σαν την κουράδα, που όσο και αν προσέχεις που περπατάς μια φορά θα την έχεις πατήσει. Είναι σαν τον πόρδο, που όσο και αν νομίζεις ότι είσαι ο απόλυτος κυρίαρχος του εαυτού σου σου έχει ξεφύγει ένας που έτριξαν τα τζάμια. Καταλάβατε τι θέλω να πω.

Κάθε άνθρωπος γεννιέται με το απαράγραπτο αυτό δικαίωμα. Και η προστασία του είναι μια πράξη έντιμη και ιερή. Όμως όπως όλα τα δικαιώματα έχει και κάποια όρια, έχει νόημα μέσα σε ορισμένα πλαίσια.

Υπάρχουν δύο τύποι σπόιλερ,
Το παθητικό: είναι το σπόιλ που παθαίνεις χωρίς την θέληση σου. Ακούς για παράδειγμα μια εκπομπή πολιτικού περιεχομένου και η παρουσιάστρια θυμάται να σου πει την δραματική σκηνή στο νέο Star Wars [καριόλα!].
Το σπόιλερ από πλημμέλεια: είναι το σπόιλερ που εκτοξεύεις άθελα σου προς κάποιο ανυποψίαστο θύμα.

Είναι καθήκον κάθε ανθρώπου να προστατεύει τον συνάνθρωπο του από τον δεύτερο τύπο καθώς οφείλεται στον ίδιο. Αλλά που σταματάει αυτή η ευθύνη; Πότε η απαίτηση του άλλου για μια πρακτικά αιώνια προστασία από το σπόιλερ είναι απλά ανέφικτη και αγγίζει τα όρια της αυτάρεσκης αξίωσης στην προστασία από το σπόιλερ ως προνόμιο πλέον και όχι ως δικαίωμα; Ε; Πότε;

Πιστεύω ότι η διάρκεια της προστασία από το σπόιλερ δεν μπορεί να ξεπερνάει τις 30 ημερολογιακές ημέρες. Αυτό είναι 720 ώρες μέσα στις οποίες κάποιος οφείλει να δει/διαβάσει αυτό από το οποίο αξιώνει να τον προστατεύσουν από τα σπόιλερ.

Ας δούμε μερικούς χαρακτηριστικούς τύπους που εκμεταλλεύονται το δικαίωμα στην προστασία από το σπόιλερ και το εκφυλίζουν σε μια δικαιολογία για την κωλυσιεργία τους.

Ο σπαστικός: Αυτός που επικαλείται εις μάτην το όνομα του σπόιλερ ακόμη και αν αναφέρεις τον τίτλο του εν λόγω αντικειμένου του σπόιλ. Για παράδειγμα
-Το νέο Game of Thrones ξεκινάει τον Απρίλιο...
- Ε μαλάκα σπόιλερ!

Ο κακιασμένος: Αυτός που σου κρατάει κακία επειδή του αποκάλυψες συγκλονιστικές λεπτομέρειες, όπως ότι το τελευταίο γράμμα της αλφαβήτας είναι το Ω ή ότι η ταινία είχε τίτλους τέλους. Θα στο έχει φυλαγμένο.

Ο πιο αργός από την καθυστέρηση: Αυτός που ακόμη δεν ξέρει τι είναι το Matrix ή ότι ο Θορν πυροβόλησε τον Ριτζ το '88 και απαιτεί κανένας να μην του το πει.

Επομένως, μέσα στα πλαίσια της πολιτισμένης συμπεριφοράς, η αξίωση σε αυτό το ιερό δικαίωμα πιστεύω ότι πρέπει να γίνεται με τους ακόλουθους κανόνες.

Το άτομο έχει τέσσερις εβδομάδες για να δει την ταινία/σειρά, να διαβάσει το βιβλίο κτλ. Μετά από αυτό τον χρόνο δεν μπορεί να αξιώνει από τους πάντες να μην μιλάνε για αυτό.

Όμως σε μια συνάθροιση το έντιμο είναι να τεθεί η ερώτηση "έχεις δει/διαβάσει το τάδε;" Αν όχι μπορείς να κλείσεις τα αφτιά σου/αποχωρήσεις/δεις προεκλογικές υποσχέσεις του Τσίπρα, εμείς θα μιλήσουμε για αυτό.

Έτσι όλοι θα είναι ικανοποιημένοι. Αλλά ακόμη και αν φας το σπόιλερ δεν τρέχει και τίποτα. Στα αλήθεια υπάρχουν πολύ, πολύ πιο σημαντικά πράγματα... ;)


Γιατί μισώ το Facebook


1) Κοινωνική Μηχανική
Αν ακόμη δεν έχεις κατανοήσει το πόσο ισχυρό εργαλείο προπαγάνδας έχει γίνει το Facebook τότε μήπως θα μπορούσες να μοιραστείς με τους υπόλοιπους τι πίνεις και δεν μας δίνεις;

Η ιδιοφυΐα της χρήσης του ως μέσο προπαγάνδας έγκειται στο ότι το μήνυμα δεν έρχεται απευθείας από κάποιον οργανισμό προς τον οποίο μπορεί ήδη να υπάρχει δυσπιστία ή προκατάληψη (κυβέρνηση, εταιρεία, οργάνωση) αλλά από οικεία πρόσωπα, όσο οικεία είναι βέβαια οι "φίλοι" του Facebook. Αν και κρίνοντας από τον αριθμό των "φίλων" που έχει ο μέσος χρήστης μιλάμε για μια άνοιξη της υπερκοινωνικότητας και της παγκόσμιας αδερφικότητας.

Ο χρήστης βλέπει το στημένο βίντεο/κείμενο/"είδηση" που ο στόκος/πολιτικά ορθός "φίλος" του μοίρασε με ενθουσιασμό το καταπίνει αμάσητο και το μοιράζει και ο ίδιος. Ο στόχος της ιογενούς μετάδοσης της προπαγάνδας επιτεύχθη.

Όλα αυτά τα ιογενή κομμάτια προπαγάνδας στοχεύουν στην άμεση συναισθηματική ανταπόκριση του χρήστη. Είναι άλλωστε η πρώτη φυσιολογική ανθρώπινη αντίδραση, ειδικά όταν οι άμυνες του ορθολογισμού και της επιφυλακτικότητας είναι χαμηλωμένες, αφού ο ιός του πολιτικά ορθού υλικού μεταδίδεται από φορείς που ο χρήστης εμπιστεύεται, από "φίλους".

2) Κομπασμός - επίδειξη lifestyle
Λίγα πράγματα σου σπάνε τόσο τα νεύρα όσο το να κάνεις το λάθος (άρα φέρεις μερίδιο ευθύνης) να ανοίξεις το ντουβάρι του Facebook και να δεις διάφορες αναρτήσεις εγωπαθούς κομπασμού και προβολής lifestyle. Είναι οι στιγμές που θα ευχόσουν να υπήρχε κουμπί "στα αρχίδια μου".

3) Λογύδρια επιφανειακής άποψης 
Κάποτε υπήρχαν τα blog. Και ήταν ωραίες εποχές. Μετά η μόδα τους πέρασε και όποιος ήθελε να καταγράψει την άποψη του βρήκε τρόπο να το κάνει πιο γρήγορα, πιο επιφανειακά και πιο άμεσα στο Facebook. Μόνο που δεν ρώτησε κανέναν αν ήθελε να διαβάσει τις παπαριές του. Έχετε να καταθέσετε κάποια άποψη; Αναπτύξτε την σε ένα blog.

4) Προσκλήσεις σε event lifestyle και σε διαγωνισμούς δωρεάν φαγητού
Δεν χρειάζεται επεξήγηση, Τα καταναγκαστικά νουμεράκια/ενημερώσεις/υπενθυμίσεις σε όλο το Fecebook που σου υπενθυμίζουν ότι κάποιος "φίλος" σου πάτησε "share to all" και μοιράστηκε μια μαλακία που όχι μόνο δεν σε ενδιαφέρει αλλά αν συμμετείχες θα πάθαινες ανεύρυσμα.

5) Έκθεση σε πράγματα που κάνουν like και για τα οποία δεν δίνεις δεκάρα
Υπάρχουν μερικά site που σε εκνευρίζουν. Και χάρη στην (ψευδαίσθηση) ελευθερίας που ακόμη έχουμε απλά δεν επισκέπτεσαι. Παραδείγματα: Oneman, Luben κτλ. Ευχαριστώ, μόλις μοιράστηκες κάτι που προσπαθούσα να αποφύγω.

6) Φακελοποίηση / Ευρετήριο 
Το τι μοιραζόμαστε στον λογαριασμό μας είναι καθαρά δικό μας θέμα. Επομένως σε αυτό δεν φταίει το Facebook αλλά εμείς. Όμως σε ένα διάστημα ετών έχει λίγο-πολύ δημιουργηθεί ένα προφίλ της προσωπικότητας του καθενός μας, μέσα από αυτά που μοιραστήκαμε, σχολιάσαμε και κάναμε like.

Πέρα από την σκιώδη χρήση αυτών των δεδομένων από άλλους φορείς, είναι νομίζω κακό ότι μπορείς να αναζητήσεις κάποιον που δεν γνωρίζεις καθόλου στο Facebook και να αποκομίσεις μια, κατακερματισμένη στην καλύτερη περίπτωση, άποψη για την προσωπικότητα του.

7) Αντικατάσταση της φυσικής επικοινωνίας 
Συναφές με το νούμερο 6, αφού αντί να ρωτήσεις για παράδειγμα "τι σου αρέσει" χρησιμοποιώντας φυσικούς ήχους που παράγονται από το στόμα μας, την λεγόμενη ομιλία, χρησιμοποιείς το προφίλ χρήστη για να συγκεντρώσεις πληροφορίες σαν ανώμαλος σεξοδιαστροφικός παραβάτης.

8) Συνεχής ενασχόληση στο smartphone
Το γαμημένο Facebook είναι ο νούμερο ένα λόγος (ακολουθούν Instagram και Twitter), αφορμή και δικαιολογία για να παίζει ο άλλος με το εξίσου γαμημένο smartphone. Κάτι που θεωρώ την πλέον αγενή συμπεριφορά. Είναι σαν πριν από 20 χρόνια να ήσουν για καφέ με μια παρέα και όλοι να άνοιγαν μπροστά στα μούτρα του άλλου μια εφημερίδα.

9) Check-ins
Δεν με νοιάζει που είσαι. Αν με ένοιαζε θα είχα συνεννοηθεί μαζί σου και θα ήμουν και εγώ εκεί. Επίσης το ότι είσαι εκεί δεν θα με κάνει να τρέξω να σε βρω.

10) Καταναγκαστικά likes
Είναι τα likes που σε αναγκάζουν να κάνεις σαν ένδειξη υποστήριξης και ευγένειας.

Μάλιστα και τι μπορώ να κάνω; Θα αναρωτηθείς δίκαια μοναδικέ μου αναγνώστη.

Σβήσιμο του προφίλ
Δραστική και μάλλον αχρείαστη λύση. Εντάξει, σαν ένα εργαλείο επικοινωνίας με σωστή χρήση και μέτρο δεν είναι και ότι χειρότερο. Απλά χρειάζεται τεράστια αυτοσυγκράτηση στο τι μοιραζόμαστε και χτένισμα της πληροφορίας. Πάντως συχνά ερωτοτροπώ με την ιδέα. Όχι ότι τα δεδομένα μου θα τα σβήσει ποτέ πραγματικά ο Ζούγκεμπεργκ και η σκιώδης εταιρεία του.

Διακριτικό Μπλοκ
Η λειτουργία unfollow είναι θεόσταλτη. Μάλιστα είναι ακριβώς αυτό. Σταλμένη από μια ανώτερη δύναμη. Κάνοντας unfollow τους περισσότερο ενοχλητικούς "φίλους" απαλλάσσεσαι από την διαρκή μόλυνση του οπτικού σου νεύρου από τις πολιτικά ορθές ή εγωπαθείς εκρήξεις τους.

Παράλληλα διατηρείς τις διπλωματικές σχέσεις αφού δεν γνωρίζουν ότι δεν τους ακολουθείς και έτσι δεν χρειάζεται να βγάλεις τον βολβό του ματιού σου με κουτάλι για να "ξεδείς" αυτό που μόλις είδες στο ντουβάρι.

Αποχή / Είσοδος μόνο σε περιορισμένες λειτουργίες
Καμιά φορά ακόμη και το unfollow δεν είναι δυνατό γιατί πάντα υπάρχει η πιθανότητα να σε ρωτήσουν "είδες την φωτογραφία που ανέβασα στο ντουβάρι; Καλή;" και τότε το μόνο που θα καταπιείς είναι ο κόμπος που ανέβηκε στον λαιμό σου.

Οπότε σε περιπτώσεις που διακριτικά θέλεις να αποφύγεις την έκθεση σου σε απρόκλητες οπτικές βόμβες η μόνη λύση είναι είτε η όσο το δυνατόν πιο μακρόχρονη αποχή από την σελίδα του Facebook είτε η χρήση bookmark σε συγκεκριμένες λειτουργίες, όπως στην περιοχή μηνυμάτων ή στις σελίδες περιεχομένου (pages).

Το Facebook είναι δυστυχώς ένα αναγκαίο κακό της εποχής μας, αλλά με λίγη πειθαρχεία μπορεί από όργανο του Σατανά να ξαναγίνει ένα απλό εργαλείο επικοινωνίας. Και κλείνω λέγοντας αυτό, "γαμιέται το Facebook".

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Δίαιτα ή διατροφή;

Οι δύο πλέον συνηθισμένες φράσεις μετά τις γιορτές είναι "καλή χρόνια" και "έφαγα πολύ, πρέπει να κάνω δίαιτα από Δευτέρα". Η δική μου άποψη είναι ότι κανένας δεν χρειάζεται "δίαιτα", απλά όλοι πρέπει να αποφασίσουν ότι πρέπει να φτιάξουν την διατροφή τους.

Ο όρος "δίαιτα" φυσικά χρησιμοποιείται καταχρηστικά στις μέρες μας. Η κανονική έννοια της λέξης κατά τους αρχαίους Έλληνες ήταν "τρόπος ζωής/διατροφής", αλλά η έννοια που έχει πάρει στις μέρες της καταναλωτικής μανίας είναι "νηστεία με σκοπό την απώλεια περιττού βάρους σε μορφή λίπους από την τραγικά λαίμαργη και οκνηρή ζωή που διάγω".

Οι βλακώδεις δικαιολογίες που ακούω είναι πολλές. "Να έφαγα ψωμί και πάχυνα". "Δεν τρώω ρύζι! Παχαίνει!". Ακολουθεί τρομακτική αποκάλυψη. Καμία τροφή δεν παχαίνει ως δια μαγείας. Ούτε το ρύζι, ούτε το ψωμί, ούτε η πανσέτα. Οι υδατάνθρακες και το λίπος των τροφών δεν γίνονται αυτομάτως το λίπος που έχετε στο σώμα σας, όπως και η σοκολάτα δεν αποθηκεύεται στον πισινό σας σαν... σοκολάτα. Αντιθέτως οι υδατάνθρακες και τα λιπαρά είναι συστατικά απαραίτητα στην λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού.

Το λίπος είναι απλά η μορφή που το σώμα αποθηκεύει την περιττή ενέργεια που προσλαμβάνει. Τίποτα άλλο. Μπορείς να γίνεις εξίσου παχύσαρκος τρώγοντας (τεράστιες) ποσότητες χόρτων σαν αγελάδα ή τρώγοντας δέκα κιλά σολομό την ημέρα σαν αρκούδα.

Αν έχετε γοητευτεί ποτέ από δίαιτες-αστραπή που υπόσχονται ότι θα κάψετε θερμίδες ενώ κάθεστε ετοιμάστε για την δεύτερη βόμβα. Ήδη καίτε θερμίδες ενώ κάθεστε. Λέγεται ζωή. Το σώμα χρειάζεται ενέργεια για να αυτοσυντηρείται καθημερινά. Και αυτό είναι ο βασικός μεταβολικός ρυθμός.

Όσο το ενεργειακό ισοζύγιο της ενέργειας που προσλαμβάνετε με την τροφή και αυτής που αναλώνετε απλά αναπνέοντας και με τις καθημερινές σας δραστηριότητες βρίσκεται σε ισορροπία δεν πρόκειται να βάλετε γραμμάριο λίπους ακόμη και αν η διατροφή σας συνίσταται αποκλειστικά σε μελομακάρονα ή λίπος φώκιας. Βέβαια σε αυτή την περίπτωση θα προκαλέσετε ποικίλα άλλα προβλήματα, όμως αυτό είναι θέμα άλλης κουβέντας.

Αδυνατώ να δεχτώ ότι ένας υγιής άνθρωπος που τρώει τρία απλά μεσογειακά γεύματα την ημέρα μπορεί ποτέ να βρίσκεται σε τέτοιο επίπεδο ακινησίας που να βάλει δέκα κιλά μέσα σε μερικές μέρες. Για αυτό άλλωστε και η παχυσαρκία δεν ήταν ποτέ χαρακτηριστικό αυτής της περιοχής του κόσμου. Αντίθετα είναι φαινόμενο της μοντέρνας εποχής, κυρίως γιατί τώρα είναι διαθέσιμες τόσο θερμιδικά πλούσιες "τροφές" σε τόση αφθονία. Και εκεί είναι που την πατάνε οι περισσότεροι.

Δυο μπύρες, ένα λίτρο κόκα κόλα, ένα γλυκάκι μετά από κάθε γεύμα και άλλα σνακ και να οι κοιλιές. Είναι άσκοπα περιττές θερμίδες συσκευασμένες σε ένα κέλυφος χωρίς καμία άλλη διατροφική αξία.

Το δεύτερο μεγάλο σφάλμα είναι ότι ο περισσότερος κόσμος έχει εκπαιδευτεί στο να πιστεύει ότι 45 λεπτά διάδρομος σαν χάμστερ στο γυμναστήριο είναι λευκή επιταγή για το επόμενο όργιο λαιμαργίας. Δυστυχώς όχι απλά το steady state cardio ή αλλιώς η αεροβική άσκηση σταθερού ρυθμού απαιτεί πολύ λιγότερες θερμίδες από όσες νομίζετε, αλλά καμία μορφή άσκησης δεν μπορεί να ξεπεράσει μια άθλια λαίμαργη διατροφή. Είναι πρακτικά αδύνατο να καταναλώσεις τόσες θερμίδες που δεν μπορείς σχετικά εύκολα να αναπληρώσεις με μερικά λαίμαργα γεύματα.

Και έτσι φτάνει πάλι το καλοκαίρι και όλοι και κυρίως όλες πανικοβάλλονται και το ρίχνουν στις "δίαιτες" αστραπή. Δύο φύλλα μαρούλι, μια φέτα ψωμί και μια κουταλιά γιαούρτι. Οι θερμίδες κόβονται κάτω από αυτές του βασικού μεταβολικού ρυθμού και το σώμα μπαίνει σε κατάσταση θερμιδικού ελλείμματος όπου και στρέφεται στα πρωταρχικά αποθέματα ενέργειας του, το λίπος. Στην αρχή.

Καθώς η νηστεία συνεχίζεται το σώμα προσαρμόζεται στα νέα χαμηλά θερμιδικά επίπεδα. Φυσικά καθώς το θύμα έχει πιθανότατα κόψει τους "κακούς υδατάνθρακες" νιώθει μεγάλη αδυναμία για να κάνει οτιδήποτε πέρα από να συρθεί από το ένας μέρος στο άλλο και να κοιτάει τα γλυκά στις βιτρίνες.

Το σώμα κλειδώνει το νέο χαμηλό επίπεδο μεταβολικού ρυθμού και η απώλεια βάρους σταματάει. Σε χαμηλά επίπεδα λίπους και δραστηριότητας το σώμα αρχίζει τον κανιβαλισμό των μυών καθώς περνάει σε καταβολισμό. Συγχαρητήρια, η τρύπα στο νερό έχει επιτευχθεί.

Με το νέο χαμηλό επίπεδο μεταβολισμού όταν το θύμα επανέρθει στα φυσιολογικά επίπεδα πρόσληψης τροφής, γιατί αυτές οι δίαιτες είναι αδύνατο να ακολουθηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, όχι απλά θα πάρει πίσω τα κιλά/λίπος που έχασε αλλά πολλαπλάσια. Και όχι απλά θα έχει ξανά λίπος αλλά θα έχει χάσει και μυική μάζα. Μπράβο. Τώρα έγινες skinny-fat ή πλαδαρο-αδύνατος και αδύναμος.

Η μαγική λύση είναι απλή. Ονομάζεται ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ. Τρώτε ανάλογα με την ενέργεια που αναλώνετε και αν αθλείστε ανάλογα με τις ενεργειακές απαιτήσεις της δραστηριότητας σας. Τίποτα δεν είναι πιο απλό από την διατροφή. Στα αλήθεια είναι. Το δύσκολο για τους περισσότερους είναι να απαλλαγούν από την νοοτροπία της λαιμαργίας και της "καλής ζωής". Αυτό είναι όλο. Η μαγική συνταγή είχε ευρεθεί πριν 2000 χρόνια στον τόπο αυτό. Το έλεγαν ΔΙΑΤΡΟΦΗ.







Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More