Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Χαμένος ορίζοντας

Ίσως το πιο κοινό συναίσθημα όλων μας αυτές τις μέρες είναι το μούδιασμα. Οι περισσότεροι με τους οποίους μιλάω ακούγονται ιδιαίτερα προβληματισμένοι και πως άλλωστε να μην είναι; Στα αλήθεια τι προοπτικές έχει ένας νέος άνθρωπος εν έτη 2011; Σε τι έχει να ελπίζει; Σε μια κακοπληρωμένη μισθωτή δουλεία, σύνταξη στα 80 και μερικές πλασματικές ευτυχισμένες στιγμές όπως βαθμονομούνται από τις διαφημίσεις;

Καθημερινά ο ορίζοντας μας κρύβεται ολοένα και περισσότερο μέσα στην σύγχυση και τον παραλογισμό των "νέων δεδομένων" των οικονομιών ή κοινωνιών μας - πλέον οι όροι χρησιμοποιούνται εναλλάξιμα.

Καθώς οδεύουμε προς τα πίσω ολοταχώς ο κόσμος αντιδρά σπασμωδικά και κατακερματισμένος, όπως πάντα.

Οι φύλακες των αποτυχημένων ιδεολογιών ευαγγελίζονται τις λύσεις τους, οι κομουνιστές χαίρονται για το τέλμα του καπιταλισμού, οι σοσιαλιστές αναζητούν τον τρίτο δρόμο, οι κεντρώοι/δεξιοί δοξάζουν το αόρατο χέρι της αγοράς και οι τεχνοκράτες αυνανίζονται με τα νούμερα τους.

Οι διάφορες ομάδες χρησιμοποιούν ότι μέσο πίεσης τους έχει απομείνει για να περιχαρακώσουν τα κεκτημένα τους. Μικρά προνόμια, τα οποία συνήθως είναι εις βάρος άλλων λιγότερο προνομιούχων ομάδων. Ζητάνε ή επαιτούν λίγα ακόμη ψίχουλα.

Διαίρει και βασίλευε.

Οι πολίτες των Αφρικανικών χωρών που έζησαν για δεκαετίες κάτω από απολυταρχικά καθεστώτα δοκιμάζουν τη δύναμη τους και ζητάνε κάτι νέο. Όμως τι; Απλά ένα άλλο καθεστώς ντυμένο με τον μανδύα της δημοκρατίας; Γιατί η έννοια της πραγματικής δημοκρατίας, όπως εξιδανικευμένα τη νοούμε, ποτέ δεν άντεξε για πολύ.

Και όσο άνθρωποι πεθαίνουν στη Λιβύη τα γρανάζια του χρηματικού συστήματος ήδη κινούνται. Η ευκαιρία είναι μεγάλη. Όσο η αναταραχή κρατεί οι τιμές των καυσίμων μπορούν να εκτοξευθούν στα ύψη, γιατί αυτή είναι η... "ψυχολογία" της αγοράς. Στη συνέχεια νέες μαριονέτες μπορούν να μπουν στη θέση των παρανοϊκών τυράννων, ίσως με κάποιες "εκλογές". Το κέρδος είναι εκεί.

Στα αλήθεια έχουμε χάσει κάθε προσανατολισμό, κάθε αίσθηση του ορίζοντα. Ποιος είναι ο στόχος μας; Τα κράτη αγωνίζονται για να ικανοποιήσουν τις αγορές, διαμορφώνοντας ολόκληρες πολιτικές πάνω στη δημοσιονομική πειθαρχεία. Κανένας άλλος σκοπός ή στόχος. Απλά να περιοριστούν τα "ελλείμματα".

Φυσικά είναι αστείο ότι τα κράτη που έχουν το αποκλειστικό προνόμιο να εκδίδουν χρήματα, δανείζονται αυτά τα χρήματα από ιδιωτικούς οργανισμούς, που τα δημιουργούν χάρη στο σύστημα του κλασματικού αποθεματικού από τον αέρα.

Και ο νέος σε τι ελπίζει; Να διατηρήσει τη δουλειά του; Να είναι ανταγωνιστικός με όρους Κίνας; Να είναι καλός και φρόνιμος πολίτης και να τροφοδοτεί την οικονομία με κατανάλωση και χρέη;

Κάποτε, πριν μερικές δεκαετίες μόλις, ο κόσμος έμοιαζε να έχει στόχους, ακόμη και αν ήταν εντελώς εσφαλμένοι ή υποκινούμενοι από τους λάθους λόγους, τουλάχιστον ήταν μεγαλεπήβολοι και ενέπνεαν τους ανθρώπους.

Σήμερα; Ο στόχος μας είναι να καταναλώνουμε και να χρεωνόμαστε για να μην καταρρεύσει το χρηματικό μοντέλο; Με κάθε κόστος; Να βλέπουμε όλοι ότι τα πράγματα γίνονται ολοένα και χειρότερα και να το βαπτίζουμε αυτό ανάγκη για ανάπτυξη;

Μα για πια ανάπτυξη μιλάμε; Οι μόνοι που πιστεύουν ότι η διαρκής οικονομική ανάπτυξη είναι δυνατή σε έναν κόσμο πεπερασμένων πρώτων υλών είναι οι παρανοϊκοί και οι οικονομολόγοι. Και φυσικά όλοι εμείς, οι κατηχούμενοι τους.

Ζούμε στην περίοδο του παραδόξου. Γιατί πραγματικά το σύστημα, όλος ο τρόπος ζωής μας έχει περάσει προ πολλού τα όρια του λογικού, του τραβηγμένου ή του πολύ μεγάλου για να αποτύχει. Είναι μια προσβολή της λογικής μας, του κοινού νου.

Στο βάθος έχει αρχίσει να σηκώνεται η σκόνη από τα θεμέλια του κόσμου μας που ραγίζουν και καταρρέουν. Ίσως ο καλύτερος στόχος που θα μπορούσαμε να θέσουμε σαν είδος είναι να ξαναβρούμε τον προσανατολισμό μας και τον χαμένο ορίζοντα...

2 σxόλια:

Captain_nemo είπε...

Χαμένος ορίζοντας----> απλά είμαστε παγιδευμένοι και τυφλοί όλοι μας.. Αρνούμαστε οικειοθελώς να δούμε το τι γίνεται γύρω μας και να το αλλάξουμε.. Πως έιναι τα ζόμπι ένα πράμα ε λοιπόν έτσι έχουμε καταντήσει και εμέις , μόνον που έιμαστε ζωντανά ζομπι που απλά περιφέρουνται σε μια κοινωνία κατανάλωσεις και απαξίωσης.. Έχουμε την τεχνολογία και την γνώση και τους πόρους , αλλά συνεχίζουμε να βαυκαλιζόμαστε στην ανοησία που μας δέρνει και την κοιτάμε χωρίς να κάνουμε τίποτα.. Στην νάουσα πεινάνε , στην Αθήνα πεινάνε, μετανάστες πεθαίνουν από τν πείνα, οι κογένειες δεν στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν γιατί δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, άνθρωποι αυτοκτονούν γιατί δεν μπορούν και δεν αντέχουν άλλο την πίεση από τα χρέη που τους πνίγουν, άλλοι έχουν βγει στη ζητιανιά για να ζήσουν και συνεχίζει ως εξής...
///-----> lifestyle milf και καλά της Αθήνας περιπλανιόνται ψάχνοντας και καλά την μαλακία τους, ποδοσφαιρισές που κλωτσάνε και καλα΄μια μαλακία παίρνουν ο καθένας τους το ΑΕΠ μιας μικρής χώρας TV περσόνες ξεφτιλίζουν κόσμο και πέρνουν τα άντερά τους από λεφτά κα πάει ως εξής....
Τα έχουμε κάνει σκατά αλλά δεν ξέρω πόσο θα τραβήξει ακόμα...
και το χειρότερο είναι ότι δεν έχουμε κινητρο και ελπίδα να αλλάζουμε τίποτα γιατί μέσα μας αισθανόμαστε νεκροί κι αυτό είναι το χειρότερο από όλα , χάσαμε τα κίνητρά μας...
Συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου αλλά αυτές οι αναρτήσεις σου ρε παιδί μου μου βγάζουν τόση μαζεμένη οργή για όσα γίνονται γύρω μας

Nick είπε...

Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο και απλά δεν υπάρχει τρόπος να τον αγνοήσουμε.

Όσο το χρηματοπιστωτικό μοντέλο διατηρείται, ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης στον άξονα Χ (δεξιά, αριστερά, κέντρο, σκόρδο, κρεμμύδι), ΤΙΠΟΤΑ δεν θα αλλάξει.

Ήδη μια φορά κατέρρευσε σε μερικά εικοσιτετράωρα και φυσικά το σώσαμε. Βλέποντας ότι τα πράγματα είναι business as usual, η έκβαση και πάλι είναι προφανής (και επιταχυνόμενη).

Το θέμα είναι θα περιμένουμε να ακούσουμε και πάλι για "πολύ μεγάλος για να αποτύχει" ή θα κάνουμε κάτι πριν το αναπόφευκτο χάος που θα ξεσπάσει...

Δημοσίευση σχολίου

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More