1 σχόλια
Πέμπτη, Απρίλιος 30, 2009
Ένα από τα μυριάδες πράγματα για τα οποία με χλευάζουν αδιακρίτως (:O) είναι και για μερικά "περίεργα", για τους άλλους, φαγητά που τρώω.
Όταν είπα μια φορά ότι τρώω κοφτά μακαρόνια με φάκες, η χλεύη ήταν ακαριαία και έντονη :@
Αλλά να. Μια απλή απόδειξη της ύπαρξης αυτού του μυθικού πιάτου! Τι έχετε να πείτε τώρα; Εεεεε;
0
σχόλια
Rappel ονομάζεται η ελεγχόμενη καταρρίχηση με σκοινί. Αλλιώς, rappel ονομάζεται και η απόλυτη πώρωση!
Υπάρχει το κλασσικό στυλ καταρρίχησης με την πλάτη [καλό], το Αυστραλιανό rappel, όπου κατεβαίνεις κοιτώντας προς το έδαφος [γαμάει] και ξεκίνησε, προφανώς, από κάποιους απάλευτους στις Ειδικές Δυνάμεις της Αυστραλίας :p και τέλος το rappel με το κεφάλι, όπου κρέμεσαι σαν Spiderman [βιβλικό]!
Δοκιμάστε το. Εγώ είμαι ακόμη ψαράς, αλλά δεν κρατιέμαι να δοκιμάσω ξανά και ξανά! [με τον γνωστό Ανώνυμο; :@ -*iStik* ;)]
Θα κλάψουνε μανούλες λέμε!
10
σχόλια
Δευτέρα, Απρίλιος 27, 2009
Μετά από μια ευχάριστη περίοδο με την παρέα των ξενιτεμένων [και με rappppeeeeelll] σε Αθήνες και Αγγλίες, επιστρέφουμε και πάλι σε κατάσταση εγκατάλειψης®. Σαν καλαμιά στον κάμπο* δηλαδή... ιχχ... :@
Ευκαιρία να φτιάξω κανένα νέο κομμάτι [προγκρεσιβιάρικο], να ξαναγράψω, να ξανασβήσω και να μισήσω όλα τα παλαιότερα [είμαι άχρηστος και είναι άθλια :@]...
Γρίπη των χοίρων... Μάλιστα. Ίσως και να είναι ο τρόπος τους για να μας εκδικηθούν για όσα έχουμε κάνει στο είδος τους...
Περίεργος καιρός. Οι μέρες μοιάζουν ζεστές, αλλά έχει ψιλοψύχρα...
Και έτσι τελειώνει ένα άθλιο ποστ.
*ειδικά τώρα που πήρε το Hammer και το Bluetooth ο Seventh θα με χέσει και θα με κατουρήσει :@
0
σχόλια
Πέμπτη, Απρίλιος 23, 2009
Και νυστάζω ασύστολα...
Όλη αυτή την εβδομάδα η κίνηση στο δρόμο είναι τρομερά μειωμένη. Προσπαθώ να καταλάβω, εδώ και καιρό, τι προκαλεί την κίνηση. Και δεν τα καταφέρνω.
Σήμερα είναι μια βροχερή μέρα, οπότε οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης θα έπρεπε να είναι φρακαρισμένοι. Έλα μου που δεν είναι! Οι Δημόσιες Υπηρεσίες ανοίγουν νωρίτερα, άρα ακόμη και αν οι δημόσιοι "ήρωες" μας δεν έχουν άδεια από την σημαία [της Μποτσουάνα;], πάλι δεν θα είχαν τόση επίδραση στην κλασσική κίνηση των 8-9.
Ο ιδιωτικός τομέας λειτουργεί πάντα. Και πόσοι να έχουν ακόμη άδεια;
Τι λείπει; Οι φοιτητές; Είναι δυνατόν οι φοιτητές να προκαλούν το ασύστολο στούπωμα των πρωινών ωρών; Ή μήπως είναι οι διάφορες αργόσχολες κυράτσες που κινούνται το πρωί για καφέ/ψώνια κτλ;
Δεν καταλαβαίνω... Θεωρίες (συνωμοσίας) ευπρόσδεκτες...
Ώρα να ακούσω λίγο metal να ξυπνήσω!
ΥΓ. Raaaaappeeeeeeeeeeeeeeeeeel :O
5
σχόλια
Πέμπτη, Απρίλιος 16, 2009
Ααα, Πάσχα. Μια γιορτή για τους Χριστιανούς και μια ευκαιρία για ολιγοήμερες διακοπές για τους υπόλοιπους. Μια γιορτή γεμάτη περίεργα έθιμα. Βαμμένα αβγά, σοκολατένια αβγά, κουνέλια, μαγειρίτσες, σούβλες, κλαρίνα. Τίποτα δεν βγάζει νόημα, όπως άλλωστε και κάτι σαχλαμάρες περί αναστάσεων κτλ.
Αλλά! Να περάσετε καλά ότι και αν κάνετε!
ΥΓ. Σταθερά Metal. Όλη μέρα. Κάθε μέρα :@
0
σχόλια
Κυριακή, Απρίλιος 12, 2009
Συνήθως γράφω κάπως εκτενής περιγραφές για τα live. Στην περίπτωση των Opeth, που είχαμε την τιμή να ταξιδέψουμε μαζί τους απόψε, θα αρκεστώ στα εξής ολίγα.
ΚΑΛΥΤΕΡΟ. LIVE. EVER.
Απλά τέλειο. Τέλεια ατμόσφαιρα, (υπέρ)τέλειες ερμηνείες, τέλειος κόσμος, τέλειος ήχος(!!!!!), τέλειo setlist.
Αυτό είναι το metal. Πολύπλοκο, επιθετικό, μελαγχολικό, γλυκόπικρο, μεγαλειώδες...
ΥΓ. Λέτε να διάβασαν την κραυγή αγωνίας μου οι ηχολήπτες; Μιλάμε για εξαιρετικό ήχο! Στο ίδιο μέρος όπου τα αφτιά μου είχαν βαρέσει αναβολή! Όταν βγαίνεις από κάτι τόσο δυνατό χωρίς να βουίζουν, ξέρεις ότι κάτι πήγε πολύ, πολύ καλά ;)
0
σχόλια
Σάββατο, Απρίλιος 11, 2009
Sorry παλίκαρε. Αν πραγματικά το μόνο που είχες γνωρίσει ήταν η απόρριψη, όπως έγραψες και το μόνο που ένιωθες ήταν οργή, αν το μόνο που ήθελες ήταν να εκδικηθείς κάποιους αγνώστους, που ούτε τους ήξερες, ούτε σε ήξεραν, θα μπορούσες να κάνεις κάτι καλύτερο από το να αντιγράψεις εξολοκλήρου μερικά περιστατικά του εξωτερικού.
Μάλλον το πρόβλημα σου δεν ήταν όλα όσα ισχυρίστηκες [αντιγράφοντας], αλλά το γεγονός ότι δεν είχες προσωπικότητα, ούτε θάρρος. Ήσουν ένας δειλός και σαν τέτοιος διάλεξες την εύκολη διαφυγή, αφού πρώτα απέτυχες στις φανφάρες σου.
Μάλλον ήσουν πολύ εγωιστής, όπως ο ίδιος είπες, για να δεχτείς ότι πρέπει να πολεμήσεις σε αυτή τη ζωή.
Δυστυχώς, δεν κατάφερες απολύτως τίποτα... Απέτυχες. Δεν θα λήψεις σε κανέναν.
Σε αυτούς που κάνανε group στο facebook και άλλες μαλακίες, τι να πω; Μάλλον όλα είναι ένα αστείο για εσάς. Είστε ασχολίαστοι. Ο μιμητισμός είναι ένα πολύ ισχυρό χαρακτηριστικό της φύσης μας...
Όσο για τα κανάλια; Δεν είδα τι παίξανε, φαντάζομαι όμως τον συρφετό που θα παρέλασε. Και αηδιάζω.
Η εύκολη απάντηση είναι ότι φταίνε οι πάντες και τα πάντα. Η δύσκολη απάντηση είναι πως επιτέλους ο καθένας πρέπει να είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του...
0
σχόλια
Δευτέρα, Απρίλιος 06, 2009
Mastodon - Crack The Skye
Οκ. Ο δίσκος αυτός χρειάστηκε τα 6 στάδια για να αρχίσει να μου αρέσει. Το πρόβλημα είναι ότι απέχει ΠΑΡΑ πολύ από το τι θα περίμενε να ακούσει κάποιος από τους Mastodon του Leviathan. Τα τραγούδια χαρακτηρίζονται από μια Rush-ική απλωσιά, μια 70s prog μαστούρα και μια ολίγον βαβούρικη, αναλογική, μαλλιαρή βρώμα. Μετά από αυτές τις κατατοπιστικότατες περιγραφές μου οφείλω να παραδεχτώ πως ο δίσκος τελικά μου άρεσε! Και μάλιστα πολύ!
Απαιτεί πολλαπλές ακροάσεις χωρίς καμία προδιάθεση για τον ήχο και τις συνθέσεις. Μόλις όμως περάσεις τον πρώτο σκόπελο της διάρκειας και της διαστρωματωμένης πολυπλοκότητας [τςςςς], αρχίζεις να ανακαλύπτεις πόσο ατμοσφαιρικά, σκοτεινά και ασήκωτα είναι τα κομμάτια. Τα πιο εθιστικά στοιχεία αυτή τη φορά δεν είναι τα riff, αλλά οι φωνητικές μελωδίες, που συχνά μου ακούγονται σαν μια μαστουρωμένη ψαλμωδία.
Παρόλα αυτά νομίζω ότι πολλές από τις κριτικές που διαβάζω και εκθειάζουν το δίσκο είναι λίγο υπερβολικές. Είναι πραγματικά ωραία μουσική και αρκετά διαφορετική από το σημερινό metal, αλλά εντάξει, δεν είναι και η νέα βίβλος του metal, ας χαλαρώσουν λιγάκι...
Candlemass - Death Magic Doom
Ο δίσκος επρόκειτο αρχικά να ονομαστεί Hammer Of Doom. Και όντως. Είναι μια βαριοπούλα που την βλέπεις να έρχεται αααααργααααά προς τα μούτρα σου και στα στα κάνει κιμά :@
Πολύ ωραία και άμεσα προσβάσιμα κομμάτια ασύστολης, τρισκατάρατης doomίλας, χωρίς όμως να λείπουν και τα πιο γρήγορα ξεσπάσματα. Εξαιρετική παραγωγή και ΦΩΝΑΡΑ ο Lowe. Ποιος καλόγερος είπαμε;
Ο δίσκος δε χρειάστηκε όχι τα 6 στάδια, αλλά ούτε μισό :p Βάλτε τον. Δεν σκοτείνιασε, όχι. Απλά το έρεβος σας κατάπιε. Αργά και βασανιστικά... Dooooooooooooooooom... \m/
Ain't no sunshine where I go
I stand where no roses grow
Desperate in the Typhoon
Swinging the Hammer of Doom 
Isis - Wavering Radiant
Ακόμη ένας αθεράπευτα progressive δίσκος; Τι έπαθα; :p Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι τόσο στρυφνός στην αρχική του ακρόαση όσο των Mastodon, άλλωστε οι Isis δεν είναι χθεσινοί σε αυτό το στυλ...
Μελαγχολικά, αργόσυρτα, βαριά, σκοτεινά, εξόχως δομημένα, ατμοσφαιρικά κομμάτια.
Αν ψάχνεται για ταχύτητα ή αμεσότητα δεν θα την βρείτε εδώ. Αν όμως ψάχνετε για την παγωμένη ομορφιά μέσα στο σκοτάδι, ήρθατε στο σωστό μέρος...
2
σχόλια
Οι πιο πολλοί έχασαν κάθε ενδιαφέρον για τη Φόρμουλα 1 κάπου στα χρόνια της παντοκρατορίας του Σουμάχερ. Και όχι άδικα. Για πάρα πολύ καιρό οι αγώνες ήταν ένας ωραίος τρόπος να αποκοιμηθεί κάποιος στον καναπέ του ένα Κυριακάτικο απόγευμα.
Οι δύο τελευταίες σεζόν ήταν πολύ δυνατές, με Ferrari και McLaren σχεδόν ισοδύναμες. Η περυσινή σεζόν μάλιστα κρίθηκε στον τελευταίο γύρο.
Φέτος τα πράγματα έχουν ξεκινήσει τόσο καλά και απρόοπτα που απορώ αν βλέπω F1 ή κάτι άλλο! :p
Ferrari και McLaren πάνε άθλια(!), οι "άλλες" ομάδες παρουσιάζουν πολύ ισορροπημένα μονοθέσια, η ομάδα του Brawn, που τελευταία στιγμή αγόρασε από την Honda που βάρεσε αναβολή λόγω "κρίσης", με μόλις τρεις επίσημες δοκιμές και με τον Batton που η καρριέρα του έμοιζε τελειωμένη, να... σαρώνει(!), με ένα σύστημα boost [KERS - αποθήκευση κινητικής ενέργειας] που μοιάζει βγαλμένο από βιντεοπαιχνίδι, με τα slick λάστιχα, πιο στενές αεροτομές, όλους τους οδηγούς ανταγωνιστικούς, με... ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΕΙΣ και ασταμάτητες μονομαχίες αυτή είναι η F1 που όλοι περιμέναμε χρόνια!
0
σχόλια
Παρασκευή, Απρίλιος 03, 2009
Ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Αυτό είναι το κόστος που καλείται να πληρώσει ο φορολογούμενος πολίτης για την παρωδία του οικονομικού συστήματος.
Τράπεζες, σαλτιμπάγκοι των επενδύσεων, οίκοι "αξιολόγησης" στήσανε τη μεγαλύτερη φάρσα της σύγχρονης ιστορίας. Γιγαντιαίες υπεραξίες δημιουργήθηκαν από αέρα κοπανιστό. Τεράστιες περιουσίες δημιουργήθηκαν. Και όλοι ήταν ικανοποιημένοι με την κατάσταση, γιατί τα νούμερα ήταν καλά.
Αν αυτό δεν αποδεικνύει πόσο σαθρά είναι τα θεωρητικά θεμέλια της οικονομικής "επιστήμης" [ποτέ δεν θα την αναγνωρίσω ως έγκυρη επιστήμη], τότε δεν ξέρω τι άλλο αποδεικνύει.
Δεν περίμενα βέβαια ότι οι G20 θα τολμούσαν να κάνουν πολλά περισσότερα. Οι ρίζες της "παγκόσμιας οικονομίας" είναι τόσο βαθιά χωμένες σε κάθε πτυχή της σύγχρονης ζωής που οι δράσεις που αποφασίστηκαν είναι ημίμετρα στην καλύτερη περίπτωση και στην χειρότερη είναι ακόμη περισσότερα λεφτά στον κουβά, μια προσπάθεια να διορθωθεί η βιτρίνα, αφήνοντας τις πραγματικές αιτίες, την άκρατη απληστία και την ανθρώπινη βλακεία, ανέγγιχτα...
Η ιστορία θα δείξει. Πάντως για άλλη μια φορά δειλιάσαμε μπροστά σε δύσκολες, ριζοσπαστικές αποφάσεις... Ο χρόνος τελειώνει.
